mydibloed zweet tranen water thee brood/wijn & 18+

18+ verhaal

*

Jonge/oude
nicht Erica kwam langs met vriendin:
praatte honderduit over ouders, kinderen, scholen, vrienden en dergelijke,
maar zij is dan ook, iets anders dan ik,
een normaal mens met alles d'r op
en d'r an
...

Vergeleken
bij haar ben ik een totale kluizenaar van zestig jaar
en zij een iets over veertigjarige dag en nacht
bezige ma.

En m'n
tabak is praktisch op,
dus daar moet ik iets aan doen
want als ik mijn tien jaar oude eigen teelt
blijf roken dan ruikt de hele tuin naar een mengsel tussen openhaard & bosbrand
en ik weet niet of al die bejaarde buren dat wel op prijs kunnen stellen,
het zijn wel hamertje tik figuren met ijzer,
metalen en stenen beelden en barbecue-achtigen,
maar ik ben nu eenmaal al m'n levenlang gewend om
met een boekje
[ofzoiets]
in een hoekje te zitten
en mijmer gewoon dag en nacht weg
over eeuwen verleden en eventuele toekomstigheden,
dichtbij of
veraf.

Nog
een paar stukjes
uit het boek van Troost
dat we vanaf eind september [met z'n tienen?]
gaan doorlezen en
bespreken.

Als ik
het opschrijf
dan komt het net wat dichter bij
dan wanneer ik het alleen maar doorlees.
Uiteindelijk is heel mijn mydi een collage van samengeraapte invloeden,
hele en halve citaten,
gevolgen, her- en verschrijvingen
uit allerlei hoeken en gaten
van de aardbol!

"Mijn hele leven
heb ik in God geloofd.
Toen de Duitsers kwamen en onze mannen doodden - en ook de vrouwen en de ouden van dagen - bleef ik nog steeds in God geloven.
Toen zij onze oude vrome rabbi doodden,
na hem eerst gemarteld te hebben,
geloofde ik NOG steeds.
Maar toen ik gezien had hoe ze zuigelingen
tegen een boom doodsloegen,
zodat de hersenen rondspatten
- toen ben ik opgehouden te geloven
dat er een God bestaat."

En dan
te bedenken
dat er na de Eerste en de Tweede Wereldoorlog
nog geen enkel jaar voorbij is gegaan
zonder dat er ergens oorlogen woedden met massaslachtingen
van mensen van alle leeftijden,
huidskleuren, religies, politieke richtingen of gewoon
'niksige' waanzin
overal!

En Elie Wiesel voegt daaraan toe:
"Nooit zal ik die nacht vergeten,
de eerste nacht in het kamp,
die mijn leven in EEN lange nacht heeft veranderd,
zevenmaal vervloekt en zevenmaal verzegeld.
Nooit zal ik die rook vergeten van de kinderen wier lichamen ik onder een zwijgende hemel in rookpluimen zag veranderen.
Nooit zal ik die vlammen vergeten die mijn geloof voorgoed hebben verteerd.
Nooit zal ik die nachtelijke stilte vergeten die mij voor eeuwig beroofde van de wens om te leven.
Nooit zal ik die ogenblikken vergeten die mijn God en mijn ziel hebben vermoord
en mijn dromen tot stof uiteen deden vallen.
Nooit zal ik die dingen vergeten,
ook al zou ik gedoemd zijn om even lang te leven als God zelf.
NOOIT!"

En al die
ervaringen, mydiverhalen van alle tijden en plaatsen
zijn als het ware gedoemd zich schijnbaar eindeloos te herhalen
tot er geen mens meer bestaat
of totdat we allemaal 'bekeerd' zijn tot
een vrediger & vreedzamer bestaan,
vrijwillig of wie weet wel
noodgedwongen.

We zullen zien,
of juist niet? Wie weet?
Wie het weet mag het zeggen
[opschrijven en/of doen].

blozen
@
11 sep 2006 - bewerkt op 10 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende