mydibananas {forever!}

DE
diverse
andere scheppingen
van het mydiego zijn dus ook maar zeer vluchtig van aard
als je het op langere termijn bekijkt: ze zijn niet bedoeld om eeuwig stand te houden,
het zijn leermiddelen die komen
en gaan.

Vroeg of laat
houdt een mens op met zijn egoscheppingen.
Hij wordt moe van het drama dat hij creeert: en vervolgens wordt het leven rustiger en eenvoudiger.
Men hoeft niets bepaalds meer te doen.
Men beseft dat alles wat men doen 'moet'
zich tegen ons zal keren en zal
blijven achtervolgen?

De dingen die ik 'moet' en 'nodig' heb
zijn niets anders dan een vermeend gemis dat ik van buitenaf probeer op te vullen ...
de zoveelste nutteloze onderneming!

Het muchomacho
bonobomanifestatieproces
zoals wij dat hebben leren kennen is egocentrisch en op angst gebaseerd:
we creeren banuit een vermeend te kort.

En omdat we zo steevast en intens een tekort blijven zien,
zijn we dan ook steeds maar meer en meer dingen aan het maken en op zoek naar groter, sneller, vrijer. blijer, hoger, dieper, anders meer en nog veel meer om dat permanente constante gat dat nooit opgevuld kan worden mee te vullen ...

De enige oorzaak
van de milieuramp op aarde is de mydiovertuiging 'ik ben niets waard'!
Omdat we het gevoel hebben dat we niets waard zijn,
zijn we geneigd heel veel te maken en te doen om onszelf en anderen te bewijzen dat we heus wel liefde verdienen: als we nu eens konden leren om onszelf die liefde rechtstreeks te geven,
dan hoefden we dat gevoel van waardeloosheid niet meer op elkaar
en op de aarde te projecteren?

Wanneer we rechtstreeks
verantwoordelijkheid gaan nemen voor de liefde voor
en acceptatie van onszelf, dan nemen de activiteiten naar buiten toe beduidend [significant] af!
De wijze waarop anderen op ons reageren is slechts koren
op de mallemolen van onze zelfaanvaarding ...

Geleidelijk aan gaan we
van een dwangmatig neurotisch psychotisch
overspannen manifestatieproces dat gekenmerkt wordt door een voortdurende gerichtheid naar buiten, uiteindelijk naar een proces dat gekenmerkt wordt door meer innerlijke warmte en een minder egoistische overspannen zoektocht naar geluk
buiten onszelf!

In ons 'wezenlijk zijn'
~ dus eigenlijk: 'in wezen' ~
maakt het niet zozeer uit WAT er gebeurt,
maar gaat het erom of we onze eigen liefde en acceptatie kunnen voelen,
ongeacht de uiterlijke vorm van
wat we meemaken ...

Mijn geluk
wordt in toenemende mate gezien en gevoeld
als een innerlijk gebeuren,
en niet meer iets
van buitenaf.

Slaap wel!
Droom er maar lekker van:
en vertel ons er morgen maar weer
alles over?

blozen
01 jun 2007 - bewerkt op 30 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende