mydibananaboys & ~girls

Mucho~
machohomobibonobananaboys
& ~girls waren dus van aanvang af aan gevoelig voor 'gezag',
grijsruggen met borstgetrommel, onderdanigheid, speelsheid,
verwondering, trots. haat, jaloezie,
liefde enzo!

Daarna
begon religiositeit
steeds meer onze behoefte te vervullen aan zingeving, fantasie en guesswork?
Veel mydimensen wensen aan 't einde van de rit te kunnen zeggen
dat ze er iets van gemaakt hebben.

Het Leven
kent tal van potentiele Zingevers & hun zingevende potentie varieert.
Maar "G d" staat zelfs nu ook nog wel aan de top van die 'sapiens/sapjens'~lijnenlijst! G d is het ultieme zingevende concept & dus ook veel makkelijker 'aanspreekbaar'/behapbaar [letterlijk & figuurlijk!] als 'Almachtige Bewustzijns~
Chef'?

Hij/zij is
HET
zinnebeeld bij uitstek
van absolute 'moraliteit' & 'bovenmenselijke autoriteit':
'g d' heeft dan ook 'verwachtingen' van ons [net als ouders & gezag- & bevelhebbers e.d.:
hieraan te voldoen is dus ook voor de religieus ontvankelijke mens zowel opdracht als bron van bevrediging ~ 'g d' is voor hem nu dan dus ook de ultieme & sublieme zingever [i/d loop v/d tijden/plaatsen met zeer uiteenlopende
intensiteit]!

In de tweede plaats
kan religiositeit dus ook nog eens tegemoet komen aan wat ik noem de 'emotionele responsbehoefte' v/d gemiddelde mens. Intense gemoedsbewegingen roepen telkens weer de behoefte op aan een ander, iemand die reageert,
antwoordt.

Als zo'n klankbord ontbreekt
of de beschikbare ander niet [meer] bij machte is [lijkt/schijnt] om adequaat op ons te reageren,
dan kan een zeer intens gevoel van eenzaamheid intreden: men neigt ertoe om het [nog] 'hogerop' te zoeken, zich te wenden tot een metafysische instantie, tot G d [o.i.d.],
om zo het gemoed maar weer
tot bedaren trachten
te brengen ...



Een derde
kracht van religiositeit
is dan dus ook ook nog dat het tegemoet kan komen aan iemands
'afha{n}kelijkheidsbehoefte': ik beschouw relaties gebaseerd op afhankelijkheid als onze uitingen van psychische volwassenheid, tenminste als er sprake is
van wederzijdse afhankelijkheid.

De ene mens
vult aan, waar de ander zich
zwak weet!

Onwil
of onvermogen om dergelijke relaties aan te gaan,
maakt iemand nogal eens eenzaam,
onvervuld?

Toenadering tot G d
kan dan uitkomst bieden: "als g'in nood gezeten, geen uitkomst ziet, wil dan
nooit vergeten: g d verlaat je niet!" Tot hem staat de mens per definitie in 'n afhankelijkheids-
relatie!

Is er bij religiositeit
sprake van een wederzijdse afhankelijkheidsrelatie?
Ik meen van wel: het begrip 'g d' wordt van begin tot einde helemaal gedragen door de mens,
voor andere aardse creaturen is hij immers
een onbekende?

Zonder
de mydimens
zou er helemaal niemand zijn om van hem te getuigen?
"De menselijke ziel is G ds lamp", zo stelt een van de Spreuken: de bijbel is 'n verzameling van wijsheids-literatuur & je kunt er dan dus ook van alles
en nog wat telkens weer
in terugvinden!

Kernachtiger
kan onze wederzijdse afhankelijkheid nog nauwelijks
worden uitgedrukt?

Tot slot
van deze mydiverhaaltjes dus nog even een laatste functie van religiositeit die we hier kunnen noemen tot we weer overgaan tot de gebruikelijke orde v/d mydidag met alle beslommeringen & 'zaken':
de menselijke verwondering!

Verwondering
dat er ueberhaupt zoiets als [ons] leven bestaat en dat de aarde niet nog steeds 'woest en ledig' is: verwondering roept ook bewondering op ~ sommigen projecteren die verwondering op "G D", HET
zinnebeeld van 'scheppingskracht'.

Het
'nut' van
religiositeit kan daarom
dus ook nog eens in theologische zin worden begrepen.
In dat geval veronderstelt men het bestaan van een bovenmenselijke instantie,
die zich aan de mens kenbaar wil maken en met ons
wil communiceren.

"G d"
'op zoek'
naar de mens:
de 'religieuze circuits',
zo kunnen we overwegen,
ontwikkelden zich om dat contact mogelijk te maken.
In deze visie komt inderdaad alle "Boven" van "Boven":
dat "Boven" kan zich echter alleen nog maar via ons 'beneden' ~ via ons brein ~ manifesteren.
Die termen "Boven" & 'beneden' zijn van Harry Kuitert e.d.!? Boven staat bij hen voor een metafysische,
bovenaardse ruimte, waarbinnen het begrip G d vigeert, en beneden duidt dan ook op onze aardse,
materiele wereld: zij menen daarom dan ook dat alle Boven van beneden komt ~
dat het Boven in feite [helemaal] een menselijk {fantasie}product is.
Het daaraan voorafgaande theologische standpunt dat we ook al
eerder en vaker probeerden te formuleren
wijst zo'n opvatting
nog af?


Het stelde
dat het Boven
voor de mens[en] ~ althans voor de gelovige mens[en] ~
{'echt'} bestaat!


Bestaat,
omdat wij,
hier beneden,
de cerebrale uitrusting
hebben verworven om ons
van dat Boven bewust te worden.
Het Boven bestaat bij de gratie
van het beneden.


Maar
welke 'verklaringen'
men ook voor plausibel,
aannemelijk, waarschijnlijk & mogelijk zou willen houden,
ik veronderstel dat onze religieuze circuits ontstonden en stevig biologisch verankerd werden
omdat zij de mydimens tot voordeel strekten.
Zij ontwikkelden zich bij de gratie
van een behoefte.


Die
behoefte ontstond
niet als gevolg
van eeuwig disfunctionerende hersencircuits:
dat is weer een heel ander hoofdstuk
[dat we ook niet kunnen verwaarlozen of terzijde schuiven!]?
Ik kan op dit moment dan ook geen krachtiger argument bedenken
voor de existentiele betekenis van religiositeit: ik zie in die voorgaande
'neurotheologische' gegeven dan ook meer
een [voorlopige] triomf van het 'theisme',
dan van 't a~
theisme.


Maar
natuurlijk staat
het een ieder
telkens weer volkomen vrij,
om over dit soort van zaken
zijn/haar eigen gedachten
te laten gaan en 'ten
berde te
brengen'
...
17 dec 2007 - bewerkt op 04 okt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende