My life in a pretty big nutshell

Hey dagboek,

ik heb vaak van mensen gehoord dat schrijven best goed helpt om jezelf uit te drukken dus dit lijkt me een best slim.
Ik ben dus nieuw met dit soort dingen dus mijn manier van typen is misschien raar of zo.

Ik denk dat ik het beste kan beginnen door mijn leven vanaf het begin een beetje uit te leggen.

Ik ben geboren op 24 november 1996 in Weert, een best grote stad in Limburg, in een gewoon normaal rijtjeshuis. Ik had als een normaal gezin getrouwde ouders en ik had al een zus. Ik kreeg een paar jaar na mijn geboorte nog twee zusjes erbij. Dit waren normale jaren. We leefde als een normaal gezin, ik ging naar de peuterschool waar het allemaal normaal ging. Daarna ging ik natuurlijk naar de basisschool waar ik als normale jongen/leerling les volgde. Ik had een goede vriend en daar sprak ik veel mee af. Af en toe had ik wat ruzie met wat 'coolere' jongens uit de klas maar daar bleef het bij. Nadat ik groep 4 had afgemaakt hoorde ik van mijn ouders dat we gingen verhuizen. We hadden een best kleine woning voor een gezin van 6 man. We verhuisde naar Neerkant. Een of ander kut gat in Brabant. Het was een heel mooi huis en we woonde letterlijk tegenover de school dus hoefde we niet te fietsen of wat dan ook. Gewoon oversteken en klaar. Dat was best makkelijk. Alleen de school zelf...

Ik begon daar in groep 5. Het was een grote klas van ongeveer 35 leerlingen of zo. Die klas zat al meer dan 4 jaar samen in de klas dus ze hadden een opzich best sterke band met elkaar. En wat gebeurd er als een nieuwe jongen erbij wilt? Meestal word die dan gepest ja... Dus ook bij mij. Groep 5 ging nog wel maar de latere jaren waren echt een hel. Ik had letterlijk geen vrienden, nja soms had ik een periode dat iemand normaal deed. Dan sprak ik er mee af en hadden we het leuk maar later deed die alsof hij me niet kende. Ik was zo'n jongen die die dingen op kropte en niet liet zien. Ik negeerde zoveel mogelijk en bleef rustig. Ja ik was echt een heel rustig ventje. Zodra ik thuis kwam ging ik bijna meteen naar mijn kamer en ging ik daar met Lego spelen of aan de playstation. Dit klinkt nog wel makkelijk maar wat er met school veranderde, gebeurde ook thuis. Van een normale situatie thuis naar een hel.

Mijn moeder was gewoon nog steeds zoals elke moeder is. Zorgde voor me en hield van me, maar mijn vader. Wat een klootzak was het. Hij heeft mijn leven echt heel erg veranderd, en dan niet op een positieve manier. Om 12 uur 's middags doordeweeks gingen we van school naar huis om daar te eten. Mijn moeder was toen altijd werken en mijn vader had dan altijd vrij. Ik had altijd ruzie met hem, ook al zei ik helemaal niks. Hij reageerde al zijn frustraties af op mij, waarschijnlijk omdat ik de enige jongen thuis was, en dat waren veel frustraties zeg... Ik moest veel dingen voor hem doen en dat beval hij en als ik dat niet snel genoeg deed dan ging hij dreigen zoals: "als je nu niet opschiet sla ik je zo hard dat je maanden niet kunt lopen!" Dat soort dingen zei hij dus vaak. Jammer genoeg bleef het daar niet bij. Hij maakte die dingen ook vaak waar. Dan om 1 uur moesten we weer naar school en moest ik mijn huilen maar inhouden. Ik kropte hierdoor nog meer dingen op. Op een gegeven moment had ik een blauwe plek op mijn gezicht. Kinderen op school lachte me uit en zeiden: "wat voor idioot krijgt nou een blauwe plek op zijn gezicht, hoe krijg je dat voor elkaar hahahaha!!" op een gegeven moment kon er niet meer tegen en begon ik kei hard te huilen. Oh en wat vonden die kinderen dat leuk zeg! Hierdoor kreeg ik nog meer problemen ook op school. Maarja dat moest ik allemaal opkroppen, dus na school meteen weer naar boven naar mijn kamer en niks meer laten horen. Maar ook dat kon niet altijd. Mijn vader was er ook nog... Mijn moeder wist ook van die dingen en probeerde mij te helpen. Ze liet me bijvoorbeeld ook op drumles gaan want dat vond ik kei gaaf. Ik dus op drummen en thuis oefenen, maar laat mijn vader nou net een dirigent zijn en dus 'veel verstand' van muziek hebben. Hij wist alles beter en dus ook drummen, terwijl hij het zelf voor geen flikker kon. Hij pushede me daarin. En hard. Je weet zijn methodes wel...

En zo ging mijn leven voor een aantal jaren door. Gelukkig ging het op school een heel klein beetje. Ik begon bevriend te raken met ook wat 'achtergelaten' kinderen uit mijn klas. Toen opeens gingen mijn ouders scheiden. Naast mijn leven tot een grote hel maken, ging die ook nog vreemd en dat trok mijn moeder niet meer. Ik was natuurlijk deels blij omdat ik dan weg zou zijn van mijn vader, maar grotendeels had ik schuld. Ik dacht dat het door mij kwam dat ze gingen scheiden omdat ik zo'n klote kind was geweest waardoor mijn vader zo tegen mij deed. Ik denk deels nog steeds zo, maargoed. Ze gingen dus scheiden en we gingen meteen verhuizen. Ik zat toen nog net in groep 8. Ik had 3/4de deel van dat jaar erop zitten en het laatste kwart jaar zou dus alleen maar leuk zijn omdat we allemaal activiteiten gingen doen zoals kamp i.v.m afscheid van de basisschool. Daar verheugde ik me ook op omdat ik eindelijk wat mensen had met wie ik ook om ging dus was ik niet alleen, maar we gingen verhuizen dus ging dat voor mij niet door. Ik verhuisde naar Deurne waar ik nog steeds woon. Ik ging het laatste kwart jaar naar een hele kleine basisschool. Ook daar hetzelfde verhaal. Ik was nieuw en die kinderen uit die klas waar ik bij kwam kende elkaar al bijna 8 jaar dus hoorde ik er niet bij. Bovendien afscheid nemen met een klas die ik eigenlijk nog moet leren kennen is ook niet echt een pretje. Ik zette me er maar overheen en negeerde de slechte dingen zoals gewoonlijk. Ookal waren we ouders gescheiden, we waren nog steeds niet van mijn vader af. Hij wilde nog contact met de kinderen waaronder ik dus ook. Hij gedroeg zich alsof er nooit iets was gebeurd. Mijn zusjes vonden het allemaal oke omdat zij niet echt problemen hebben gehad met hem, maar ik wilde eigenlijk niet meer, maar na maanden zeuren ging ik toch nog een keer met hem mee. We gingen naar een soort strand. Met mijn zusjes, mijn vader, zijn vriendin en ik dus. Het ging nog redelijk totdat ik met een van mijn zusjes met een zacht flubberig rubber balletje aan het overgooien waren. ik gooide naar mijn zusje, maar ik miste en raakte heel zachtjes het hoofd van mijn vader aan. Hij stond op, liep naar mij toe en werd woedend. Hij schold me uit en dreigde weer dat als ik weer zoiets zou doen hij dan... van dat soort gedoe. Daardoor klapte ik helemaal in. Ik werd boos op hem en wilde meteen terug naar huis. Dat is ook gebeurd en sinds die tijd wilde ik hem niet meer zien. Ik voelde me zo kut. Weet je hoe erg het voelt als je je eigen vader niet meer wilt zien en uit je leven wilt hebben. Ik noem hem niet eens mijn vader meer maar gewoon bij zijn voornaam. Het erge was dat hij niet eens inzag dat hij fout zat. Ik had hem nog een keer aan de telefoon gehad en had hem verteld dat ik hem uit mijn leven wil hebben. Hij snapte het niet en vertelde wat voor goede dingen hij wel niet gedaan had, ik vertelde wat hij wel niet fout had gedaan, waarop hij zei: "Als ik die dingen zou hebben gedaan dan zou er een reden voor zijn en zou je het verdient hebben." Dat zit nog steeds in mijn hoofd. Ik heb geef mezelf dus bijna overal de schuld van en daar maak ik mezelf kapot mee. Mijn vader zag mijn zusjes wel nog en haalde ze dan op. Hij zwaaide dan naar mij, maar ik negeerde hem. Nou denk je misschien dat het wel zo'n beetje voorbij is met hem, maar hij zit nog steeds bij ons thuis op de nek. Alimentatie. Natuurlijk was hij zo'n grote klootzak dat hij niet eens alimentatie wilde betalen. En mijn moeder had t al moeilijk. Zorgen voor vier kinderen als een ouder. We hebben onze advocaat erbij gehaald en zijn ook naar de rechter gestapt. Hij had overal wel een smoes voor, zodat hij het niet kon betalen, waar de rechter dan ook in geloofde... Na JAREN hebben we zover gekregen dat hij deels van de alimentatie betaald. En dat is nu ongeveer 1/8ste deel van wat we zouden moeten krijgen. Ondertussen zat hij ons nog steeds op de nek. Er was nog een keer dat hij naar ons belde voor mijn zusjes. Hij wilde ze overtuigen bij hem te komen wonen. Zij trapte daar gelukkig niet in. Hij probeerde het ook bij mijn zus die ook weigerde waar hij vervolgens zo stom tegen deed dat hij haar echt kwetste. Echt heel erg. Ze rende huilend naar boven. Ik was er achteraan gegaan en heb haar getroost. Ondertussen was ik woedend. De volgende dag kwam hij mijn zusjes ophalen. Normaal staat hij gewoon bij de voordeur, maar mijn moeder was er niet dus liep hij naar binnen. Mijn zus en ik zaten in de kamer en hij maakte de deur van de gang naar de kamer open en stak zijn hoofd in de kamer. Hij zei tegen mijn zus: 'hey sorry.' Maar nog voor hij dat kon zeggen sprong ik van de bank en schold hem helemaal kapot. Ook met scheldwoorden die ik niet graag gebruik. Hij zei: 'als je boos bent sla me dan hè, sla me dan!' Ik stond met gebalde vuisten en ik kon me bijna niet inhouden, maar ik schold hem de deur uit en heb niks meer gedaan...

Ondertussen dat al dat gedoe was met mijn vader was er natuurlijk ook school. Ik ging naar het middelbare onderwijs naar havo. Nieuwe leerlingen, maar ook een aantal van Neerkant. Laten de jongens met wie ik uit Neerkant mee omging net op andere scholen zitten. Je kunt het eigenlijk al raden... Ik werd weer gepest.. en hoe... Twee schooljaren kropte ik het nog op en zoals gewoonlijk ging ik thuis naar mijn kamer en zat ik te gamen en/of muziek te luisteren. Muziek was een hele belangrijke rol in mijn leven geworden. In de derde kwam ik op voor mezelf. Ik werd steeds uitgescholden voor emo, wantja ik ging op een gegeven moment die richting uit ja.. Maar in de derde was ik het zat. Een jonge maakte weer een snij grap en ik pakte hem bij zijn kraag op, smeet hem tegen de muur en dreigde dat hij nu moet flikkeren en als die dat niet zou doen, zou hij er geweest zijn. Dit had hij niet verwacht. Hij schrok en sinds mensen mij dat zien doen hebben werd ik veel minder gepest gelukkig...

Dan heb je natuurlijk ook nog de liefde... Op de basisschool was ik daar absoluut niet mee bezig, maar rond mijn 14de begon ik wat mensen buiten mijn school te leren kennen. Ik ging mee naar een soort meeting. Een groep mensen spraken af bij het station van Deurne en we gingen dan samen naar de skatebaan en gingen dan chillen. Het was echt gezellig en ik leerde wat mensen kennen, waaronder een bepaald meisje. Ik geef haar een naam bedacht door een vriendin van mij dat haar goed beschrijft. Judas. Ik vond haar een echt leuk meisje, ze was knap lief en ik kreeg na die meeting nog veel contact met haar. Na een tijdje met haar gechillt te hebben kregen we een relatie. Zij was mijn eerste echte relatie. Ik was er heel blij mee en was er heel trots op. Ik leerde via haar ook wat mensen kennen waaronder mijn nu mijn beste vriendin Melissa. Ik sprak vaak met Judas af en ook met die vrienden. Op een gegeven moment ging het minder. Ik kreeg opeens weinig contact met Judas en het werd steeds erger. Op een gegeven moment maakte ze het uit. Ze voelde niks meer voor me zei ze. Ik was er echt kapot van. Door dit kreeg ik ook wat minder contact met mijn vrienden die ik door haar heb leren kennen. Ik bleef voor hun vechten want zij waren de eerste vrienden die me echt begrepen, dus gelukkig sprak ik nog met ze af. Twee dagen nadat het uit was gingen we met de vriendengroep naar een midzomeravond in Someren. Judas was er ook. Flirtend met een jongen, en niet zo'n beetje ook... Twee dagen na die midzomeravond hoorde ik dat ze een relatie met die jongen.. Dat was echt kut.. hoe kun je nou vier dagen na dat het uit is met je ex meteen weer een nieuwe hebben. Dat wilde ook zeggen hoeveel zij om onze relatie gaf, wat mij kapot maakte, omdat ik het best belangrijk vond. Zij dus blijkbaar niet. Een hele goede vriendin van Judas troostte mij die tijd vooral en ze was echt lief. Ze vond mij op een gegeven moment leuk. En ik kreeg een tijd later relatie met haar. Daar heb ik achteraf spijt van gehad, maar ik was toen nog naïef en wanhopig dus vandaar dat ik ja zei toen ze t aan mij vroeg. Die relatie duurde ook niet lang. Toen ook zij het uitmaakte werd het erg. Zij en Judas waren kei goed bevriend met elkaar. Nadat het dus uit was gingen ze mij de schuld van alles geven. Ze zeiden tegen iedereen dat ik hun gebruikte en dat ik een player was en van al die shit. De meeste van die vrienden geloofde hun, omdat ze Judas en die andere ex van mij langer kende dan ik. Ze zorgde er gewoon dus voor dat ik geen contact meer met hun kreeg. Ik heb een tijd dus weer geen vrienden gehad. Het was echt vreselijk. De mensen met wie ik omging werden nu gewoon voorgelogen en ik kon er niks aan doen. Ik neem het hun ook niet kwalijk hoor. De enige die mij toen geloofde was en is nog steeds mijn beste vriendin Melissa. Ze is echt een schat van een meid en ze helpt me overal doorheen. Ze wist al dat er iets niet goed was met die twee exen van mij en vooral Judas (die overigens nog veel meer vreselijke dingen heeft gedaan. ook tegen andere mensen, maar ik denk dat die dat het beste kunnen uitleggen). Maargoed. Op een gegeven moment kregen meer van mijn vrienden mijn kant van het verhaal te horen of werden ze zelf gebruikt door Judas dus kreeg ik langzamerhand mijn vrienden weer terug. Wat een opluchting was dat zeg... jezus... Maarja, ik heb ook andere exen gehad. Ik heb een bepaald moment gehad dat ik vrij snel steeds een nieuwe vriendin krijg, waar ik zelf ook spijt van heb. Het waren allemaal korte kut relaties, waar mijn exen het voornamelijk uitmaakte. Door deze relaties kreeg ik echt weinig zelfvertrouwen/zelfrespect en allemaal van dat gedoe. Dan zei Melissa tegen mij: "Jij bent echt niet de schuld ervan dat t nu al weer uit is" maar dan kreeg ik weer een nieuwe relatie (vrij snel door mijn naïviteit en gedachte dat Melissa ook gelijk heeft), maar dat ging weer snel mis. Het ging zo van: een meisje vond mij leuk, ik haar ook wel. We kregen contact en we spraken af. Een tijdje later hadden we een relatie en nog geen 3 maanden later maakte ze het uit. Het lijkt dan alsof ze me leuk vinden van uiterlijk (idk why) en dan komen ze er in de relatie achter hoe ik ben en dan gaat het uit. Dat deed me pijn. Er was zelfs een meisje die tijdens onze relatie weer in contact kwam met een jonge waar ze eerst mee bezig was en daar sprak ze een keer mee af. Ik vond dat niet fijn maar ze zei dat er niks ging gebeuren enz. Kom ik er later van een vriend van mij achter dat hij haar met die jongen hand in hand zag lopen. Daarna deed zo nog meer stomme dingen, ik maak het uit en later kom ik erachter dat ze tegen kei veel mensen (ook met wie ik omga) heeft gezegd dat zij het heeft uitgemaakt omdat ik vreemd was gegaan. Samengevat: Er werd gelogen en bedrogen en het deed me echt veel pijn... Desondanks heb ik nu een geweldige vriendin waar ik het nu bijna een half jaar mee heb en het gaat echt goed tussen ons. Ik houd zoveel van haar

Terug naar school... Gelukkig had ik vanaf de derde vrienden gekregen op school die net als mijn andere vrienden echt geweldig zijn. Ik kan me geen betere voorstellen. Buiten vrienden was er dus ook gewoon school. Ik stond elk jaar niet echt geweldig, maar ik ging over. Behalve in de vierde. Dat jaar was voor mij echt brak. School was echt vermoeiend en stressvol, maar dat was het niet alleen. Buiten dat ik zo min of meer van mijn vader af was had ik nog steeds gedoe thuis en vaak ook nog hevig (nu was het alleen echt mentaal i.p.v. fysiek). Mijn moeder en ik zaten niet meer op een goede lijn zoals dat vroeger ging. We hebben vaak ruzie en ze heeft me ook met veel dingen echt gekwetst. Ze zet ook kei veel druk bij mij met school dat ik moet overgaan enz. Daardoor ga ik nog meer stressen en niet goed concentreren waardoor ik dus nog meer faal. Ik had dat jaar echt heel veel mentale breakdowns dus, waaronder ook echt heel vaak zelfmoordneigingen. Ik had dus dat jaar het niet gered en ben ik dus blijven zitten. Gelukkig had mijn moeder een vriend gekregen (eigenlijk al een tijdje), maar die trok dat jaar bij ons in. Echt een geweldige vent. Goede muzieksmaak, duizenden cd's, ik kan kei goed met hem opschieten en nu was ik niet meer de enige jongen thuis. Hij hielp mij dus gelukkig vaak, ook met de ruzies tussen mij en mijn moeder. Hierdoor kwamen er ook niet hele grote maatregelen door dat ik ben blijven zitten. Ik heb al hulp proberen te zoeken, maar of ik had daar even geen behoeften aan of ik wilde het gewoon niet...

Ik zit dus nu weer in de vierde en dit jaar gaat wel wat beter. Thuis, op school. Hierdoor heb ik wat minder stress en heb ik dus ook geen behoefte aan een psycholoog. Zoals ik al zei heb ik een geweldige vriendin en heb ik de beste vrienden ooit, toch heb ik nog wel vaak stress en gaat het thuis niet geweldig, maar dat hoor je dan wel weer als ik iets nieuws erop zet.

Dit was wel zo'n beetje mijn leven tot nu toe. Het is wel echt heel kort samengevat, want als ik echt alles zou uitleggen zou ik een hele boekenreeks moeten uitbrengen haha.

Het helpt inderdaad om dit soort dingen op te schrijven of te typen en ik denk dat ik dit wel vaker ga doen.

Insanymous.