my di om el et je {of liever 'n klein kuikentje?}!

JE
zou dus
ook kunnen zeggen
dat myDiary gevuld is
met ons collectieve
{dus} individuele
onbewuste?
~@~
EEN
voorbeeld van
'n prachtig oud
experiment is dat van
Watt: al meer dan 'n eeuw geleden
deed hij 't volgende ~ hij gaf proefpersonen 'n eenvoudig taakje.
't Taakje zelf stelde niets voor, het ging W erom
of we nu eigenlijk bewust of onbewust nadenken.
Hij noemde een woord, bijvoorbeeld 'vogel' & daarna
gaf hij proefpersonen de instructie 'hoger' of 'lager'!
Bij de instructie 'hoger' moesten zij 'n antwoord geven op 'n hoger
categorisatie~ of abstractieniveau dat 't genoemde woord
{bij 'vogel' zou je dan bijvoorbeeld 'dier' kunnen antwoorden?},
en bij de instructie 'lager' moesten ze 'n antwoord geven
op 'n lager categorisatieniveau
dan 't genoemde
woord {zoals
'kraai'!}.
~@~
Watt
verdeelde dit
simpele taakje in
vier onderdelen:
1.) 't verwerken
van het woord,
2.) 't verwerken
van de instructie,
3.) 't zoeken naar
't juiste antwoord, en
4.) 't hardop zeggen
van 't juiste antwoord.
Welke fase correspondeert nu met 't echte denken?
De meeste mensen associeren de derde fase met 't echte 'denkwerk':
't zoeken in ons geheugen
naar 't juiste antwoord,
DAT
is wat we denken noemen!
Hij vroeg dan vervolgens aan z'n proefpersonen
om bij elke fase zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven
wat er eigenlijk gebeurde:
hij wilde dat mensen hun bewustzijn gebruikten
om in hun eigen brein te kijken.
Bij 't verwerken van 't eerste woord
zeiden ze bijvoorbeeld: "Ik hoorde 't woord 'vogel' &
ik zag 'n weiland met ganzen voor me!"
Het aardige is nu dat ons bewustzijn over alle fasen
in 't proces wel iets kan zeggen,
BEHALVE
juist over die cruciale derde fase!
Juist over 't zoeken i/h geheugen,
het 'echte denken dus', kan 't bewustzijn je niets vertellen?
In psychologische termen betekent het dat die fase 'introspectief leeg' is:
je weet dat 't om 'n vogel gaat,
je hoort de instructie 'hoger', en je zegt 'dier'.
Maar waar dat antwoord nou eigenlijk vandaan komt?
En hoe die zoektocht in ons geheugen
nu precies plaatsvindt?
We hebben geen idee!
Het goede antwoord is er gewoon ineens:
het onbewuste zoekt & reikt 't antwoord
aan?! Ons bewuste neemt het
dankbaar aan, zonder dus
te weten 'waar
het vandaan
komt'.
~@~
Overigens
is ons onbewuste
lang niet altijd gehoorzaam
en houdt het ook wel eens iets achter.
Dit gebeurt bij het bekende 'het ligt op 't puntje van m'n tong'~gevoel.
We weten dat we iets weten, maar kunnen er niet op komen:
"Verdorie & verdikkeme, hoe heet dat laatste boek van Harry Potter nou ook weer?
Ik heb 't gisteren nog in de winkel zien liggen!"
Er zijn twee mogelijke verklaringen voor het fenomeen:
de eerste is dat ons onbewuste het antwoord in ons geheugen tijdelijk even niet kan vinden.
De tweede is dat het onbewuste het antwoord gevonden heeft,
maar het om de ene of andere reden niet doorgeeft aan het bewustzijn.
Psychologisch onderzoek heeft laten zien dat de tweede verklaring
waarschijnlijk de juiste is: het juiste antwoord is wel 'geactiveerd'
{een psychologische term die betekent dat
het onbewuste het wel degelijk
gelokaliseerd heeft}, maar het
kan het bewustzijn
[nog] niet
bereiken.
~@~
Voor
zover ik
kan nagaan bij
mezelf is het dan
dus ook eigenlijk best wel
heel 'gewoon' dat ik vaak niet
echt weet wat ik ga schrijven voordat
ik begin te schrijven: soms heb ik een vaag idee,
en voordat ik het opschrijf ben ik
het alweer helemaal
[of half]
vergeten?

Of
ik weet
wat ik zeggen
wil, maar er komt
onder het opschrijven iets heel
anders uit dan
ik wilde!

Kortom:
er zijn allerlei
[vele] variaties mogelijk
als het gaat om 'wat ik bewust denk', 'wat ik doe',
'wat er uit de bus komt', en hoe al die zaken zich verder nog
met elkaar vermengen
als 'n hutspot [hotspot] van erupties
die overal vandaan
kunnen komen?

Er
leeft blijkbaar
in 'het brein'
'n klein baasje
dat beweert
'DE BAAS'
te zijn van wie ik ben:
maar als puntje bij paaltje komt,
of de pen op het papier,
de vinger op de toets &
de [slaande of helende]
hand op de 'zere plek'
[of iets dergelijks],
dan blijkt er ineens nog [heel veel]
meer [mee] te 'spelen' in al die processen?
Ik dacht wel dat ik de baas was [van wie of wat dan ook],
maar in feite ben ik [alleen maar]
de som van mijn delen:
een product
van m'n [individuele
& collectieve] on{der}bewuste?
Daarom 'gehoorzaamt' de hond [meestal!] z'n baasje,
gaat de kat [vaak!] 'lekker z'n eigen gangetje',
kijkt de gemiddelde mucho macho homo~
bibonobo naar de 'opperaap',
de 'grijsrug/greyback',
apen we elkaar na,
gedragen we ons als papegaaien,
laat onze gelaatsuitdrukking zien
wat er speelt in ons brein
en vertellen onze lichaamshouding
[vluchten of vechten?] & gebarentaal 'wat we denken'
en zeggen onze woorden 'wat we graag willen denken,
verbeelden, ons inbeelden
& onszelf [en elkaar]
"WILLEN"
wijsmaken',
terwijl onder
al dat drukke,
afwisselende, lawaaierige & soms
volkomen onverwachte gedrag
een veel groter rijstenbrijberg schuilgaat
die zowel als een vulkaan kan uitbarsten.
als rivieren kan stromen & als lucht & gas kan
opstijgen naar de hemel,
en soms ook
naar de
'hel'!

Wie
is er
nu eigenlijk
DE
baas in dit lichaam?
Ben ik [zijn wij] dat,
of welt het uit ons op zonder dat we eigenlijk
weten wat er speelt, waarom we iets
doen of laten?

Je dacht
misschien wel 'dat
je het wist', maar in werkelijkheid
is dat maar 't topje van
wat daaronder [diep vanbinnen]
allemaal meespeelt
en zich wil uiten
of juist verder
verstoppen &
omhullen!

Je
kunt dus
ook best wel
net zo goed zeggen dat
myDi [dat
zijn wij]
'n
soort 'ei' is:
'r kan van alles & nog wat inzitten
& de grootte, kleur, vorm, geur
& al die andere patronen,
zeggen wel 'iets',
maar vaak nog
lang niet
alles!

Wat
erin zit
blijkt pas als
je het nog wat verder [laat] gaat
uitbroeden, opvoeden &
'aanleren' of
[be]oefenen?

Of
wanneer je
het ei breekt
om er een omelet
[al of niet met uitjes.
knoflook, kruiden e.d.]
van te
bakken!

~!@!~
10 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende