Moderne myDimystiek: Levenskunst voor jonge mensen

RH:
De mystiek kent dezelfde denkfiguur: om G d te kunnen ontmoeten, moet je 't ego, 't Zelf afleggen.

Marguérite Porete, 'n begijn die in 1310 @ Parijs op de brandstapel belandde en aan wie ik een gedicht wijd, zegt: 'Je moet jezelf opgeven, teneinde met Zijn genade te kunnen volstromen, vrede te vinden & perfectie te bereiken'.

MP stelde dat deugden helemaal niet nodig zijn. Volgens haar zijn de meeste mensen slechts deugdzaam uit vrees voor straf & i/d hope op beloning.

Als wij de menselijke vrije wil inleveren, zegt zij, & G ds wil daar-voor i/d plaats stellen, dan doen we ~ want onzelfzuchtig ~ per definitie 't goede & volgen de deugden vanzelf.

Het heikele punt, ook in de mystiek van MP, is dat, om vervolgens verslag te kunnen doen van die openbaring, je jezelf weer moet innemen. Du moment dat je dat doet, geraak je vanzelf weer uit Zijn gratie. DIE paradox vind ik fascinerend!


We kunnen alleen geloven zonder ratio?
Onze rationaliteit is gericht op wat die ratio ten dele te boven gaat ~ 't transcendente. Zelfs 'n wetenschappelijke ontdekking begint bij 'n intuïtie of 'n vermoeden. Ons denken is verticaal gericht, kent 'n bovennatuurlijke existentiaal, 't wil iets oplossen wat 't nog niet kent, wat 't ten dele ontstijgt. ZO klimmen we steeds hoger? In een van m'n gedichten laat ik MP zeggen: 'Omdat ik voorbij mijn kennis meer van uw liefde kan vinden'. Daar waar 't weten ophoudt, begint 't geloof & andersom ~ 't zijn complementaire vormen. Ik begrijp dan ook niet waarom geloof & wetenschap elkaar zo in de weg moeten zitten.

Wat we kunnen kennen is altijd onvolkomen?
Ja. Ook weten-schap is slechts 'n deel van 't vooronderstelde geheel!? Ook al kennen we 't allerkleinste detail, dat wil nog niet zeggen dat we de wereld in z'n totaliteit kennen. De wereld zoals de wetenschap die ons presenteert, is ook maar 'n idee van die wereld & niet de wereld an sich.
Hoe knap we ook zijn, 't zal altijd onvolkomen blijven. Technische vooruitgang is mooi, maar 't is slechts 'n aanvulling. 't Geloof nu leert ons dat. In die zin denk ik ook dat de mens niet zonder geloof kan, 't kleeft ons aan, zit 'ingebakken'; de mens moet 'r maar 't beste van hopen met die onvolkomen kennis die hij heeft?!

Je zou 'r haast mismoedig vannworden.
Welnee! De mens blaakt van 't vertrouwen in de wereld & 't leven, DAT is nu juist 't MOOIE. Er is EEN ding dat we zeker weten & dat is dat DIT leven voorbijgaat & dat we 't op 'n dag moeten [mogen/kunnen] LOSLATEN! En TOCH gaan we er gevoeglijk vanuit dat morgen de zon weer schijnt? DAT is geloof. 't Hoort simpelweg bij ons, 'we kunnen niet anders'.