Misbruik {meer dan 15 jaar ellende} oorzaak/gevolg

Dat vertellen op (minstens) twee niveaus ~ dat van 't kind & v/d kritische volwassene ~ weet Margaux Fragoso door 't hele boek vol te houden. Als ze Peter Currans huis beschrijft, dan zie je zowel 'n kinderparadijs als 'n smoezelig krot, waar niet alleen aaibare konijntjes & 'n lieve, volgzame hond rondlopen, maar ook tientallen vieze kakkerlakken. Echt imponerend & bijna ondraaglijk wordt 't als MF de details van haar seksuele verhouding met PC prijsgeeft. Met volwassen afstandelijkheid vertelt ze hoe ze als kind doodsbenauwd is om PC's ge-negenheid te verliezen & daarom alles doet wat hij ook maar vraagt. Vanuit 't zicht v/h kind maakt ze duidelijk hoe de kleine Margaux, walgend van Currans lichaam, 'n manier vindt om te doen alsof ze 'n heel ander iemand is wanneer ze met hem in bed ligt. Daarmee spaart MF zichzelf niet. Want naast alle voorspelbare emoties die ze bij de lezer oproept ~ afgrijzen, medelijden, woede ~ maakt ze ook afkeer los, niet alleen v/d volwassen verleider, maar ook v/h kind dat al heel vroeg doorkrijgt hoe zij zich zo seksueel aantrekkelijk kan maken & daarmee macht kan uitoefenen, ook over Curran. Als hij na vijftien jaar zelfmoord pleegt, voelt Fragoso zich verlaten EN OOK schuldig. Veel later pas komt 't besef dat ze nu ook verlost is. Die prijs voor 15 jaar totale afhankelijkheid was hoog. MF vond nauwelijks aansluiting bij leeftijdsgenootjes, ging van school, kreeg paniekaanvallen & ontwikkelde eetstoornissen. Thuis werd ze onhandelbaar & 'n paar keer probeerde ze 'n eind aan haar leven te maken. Toch lukte 't haar om 'n schooldiploma te halen. Daarna rondde ze 'n universi-taire studie af & promoveerde ze i/d Engelse letterkunde. Ze trouwde & kreeg 'n dochtertje. Maar hoe hoopvol dat ook klinkt, MF heeft haar verleden niet overwonnen. Ze is nog steeds in therapie & vindt 't, zo blijkt uit de spaarzame interviews die ze bijna altijd alleen per email geeft, nog steeds moeilijk om over haar ervaringen te kunnen praten. Ze lijkt nog steeds te worden gekweld door schaamte & ook schuldgevoelens. Daarom is 't des te opvallender dat bij alle emoties die dit boek oproept, 'r nog EEN ontbreekt: HAAT! MF schreef haar 'Tijger, tijger' niet om PC a/d schandpaal te nagelen. "Met 't opschrijven van m'n levensverhaal hoopte ik inzicht te krijgen in wat 'r is ge-beurd", zo schrijft ze i/d proloog. Dat ze daarbij compassie toont voor ALLE betrokkenen, PC incluis, maakt misschien wel 't best duidelijk HOE complex dit soort van kindermisbruik is: de combinatie van manipulerende daders & naar erkenning hunkerende kinderen kan tot e-moties & verbintenissen leiden die voor buitenstaanders vaak niet te begrijpen zijn. Dat Fragoso dit duidelijk weet te maken, is DE grote kracht van haar boek.