a long way from home
*
het
proces
van de drie fasen
- van mythe naar kerk naar persoonlijke passie [in die historische volgorde] -
geeft ons de kans om beter te begrijpen wat er nu wel in die neerwaartse spiraal zit en wat niet
als maatschappelijke en sociale ordening van het leven [van de cultuur dus]
is de erfenis losgelaten:
de kerk zegt niet meer hoe de samenleving in elkaar dient te steken
het loslaten is niet zonder strijd gegaan,
en wat de rooms-katholieke kerk betreft is die strijd nog steeds niet gestreden
de Middeleeuwen staan bol van de gevechten tussen pausen en keizers over de macht in Europa
- de pollitieke macht,
wel te verstaan
als je ervan uitgaat dat jij [de paus dus] weet hoe "G D"
- en een andere God dan de christelijke was erniet -
de wereld in elkaar gezet wil hebben,
en anderen dat alleen maar kunnen weten via jou,
[Khomeini e.d. avant la lettre],
dan moet zelfs de keizer naar je luisteren
deze strijd tussen twee rijken
[zo heette het toen]
is aanvankelijk gewonnen door de paus,
die zich als leenheer van de keizer wist door te drukken
maar uiteindelijk is de strijd bij gebrek aan strijdlust uiteindelijke gestaakt zonder winnaar
de rooms-katholieke kerk heeft de idee nooit helemaal opgegeven dat de kerk het in geestelijke zaken
voor het zeggen heeft
met wereldlijke zaken ligt dat anders,
maar aangezien geestelijk altijd boven wereldlijk gaat,
is de idee nog steeds springlevend:
eigenlijk weet de kerk hoe 'het' moet
dat is voortzetting van het patroon van de mythe:
heel het leven is geordend door de religie
~
sommige protestanten weten daar ook van
ik hoef kenners maar te herinneren aan Karl [niet May of Marx, maar] Barth,
die de wereld slechts door EEN woord Gods: Jezus Christos [oorspronkelijk Yehosjoea haMasjiach],
geregeerd wilde zien
En WIE heeft weet van DAT woord?
Juist,
de christelijke kerk,
en DUS moet je bij de christelijke kerk aankloppen voor de juiste politieke blauwdruk van de staat.
Een soort theocratisch ideaal dus,
zoals je dat ook bij sommige stromingen in de vroegere Nederlandse Hervormde Kerk kon aantreffen.
En theocratie is HET model van de religieuze mythe: de religie [maar nu dus de kerk]
beheert de samenleving.
~
Gaandeweg
- ik neem de draad weer even op -
is dat mythische totaalpatroon [religie en cultuur dekken elkaar] verdrongen naar en ingeperkt tot
de subcultuur van het zogenaamde kerkelijke leven [vaste term in het protestantisme],
een eigen erf, dat in een zeker isolement stond tegenover de samenleving als geheel.
Tot op de mydidag van vandaag een populaire idee in behoudende protestantse kringen.
Denk maar aan wat men daar graag Reformatorische scholen noemt, of aan de krant die Reformatorisch Dagblad heet: alles in dienst van een eigen subcultuur.
Binnen de muren van de kerk wordt het ideaal van 'alles moet christelijk' gehandhaafd.
Met veel kunst en vliegwerk, als je ziet hoe wetenschap en cultuur buiten de deur worden gehouden zodra die een bedreiging vormen voor de overgeleverde leer.
Vergelijk het maar rustig met de islam, waar het geloof in grote trekken precies zo functioneert:
mensen moeten onder 'het regiem van de sjaria' leven, en dat in een tijd die allang aan de wereld van de sharia voorbij is.
DAT kan nooit goed gaan, en dat doet het dan ook niet.
Voorbeeld is het lot van de christelijke kerken.
Hoe harder ze de bankschroef van de waarheid aandraaiden, des te sneller zochten mensen een deur om naar buiten te vluchten [en hetzelfde verschijnsel door zich natuurlijk ook voor bij de joden, de mennonieten en allerlei andere stromingen].
Liefst met medeneming van wat hun dierbaar was, maar als het moest ook zonder rugdekking en zonder bagage.
DAPPER!
Ik vind dat we de niet-kerkelijke Europeaan OOK DIE KANT van de medaille moeten gunnen.
Kerkverlating is niet afdwaling!
De terminologie is partijdig:
ze stamt van de kerken [in de ruimste zin des woords]
en niet van een instantie
BOVEN
de partijen.
Maar
"HET"
gaat om de akker
binnenin
ons.
Love
can only blossom
in our heart.
@