mijn eerste dag hier

dagboek,

ik ben een meisje van 17 jaar met een verleden.
om mij te kunnen begrijpen zal ik het moeten zeggen.
ik zal beginnen bij waar het allemaal begon.
mijn geboorte.....

ik werd geboren, mijn vaders was er niet bij, hij zat in de kroeg. hij is alcoholist, net als mijn moeder.
ik ben het 3e kind van mijn moeder, het eerste kind van mijn vader.
mijn moeder is Noorse van afkomst, en mijn vader nederlands. en toch zijn ze zo hetzelfde. dat zal duidelijker worden naarmate het verhaal zich vordert.

anderhalf jaar later:
Mijn broertje Zoe wordt geboren.
hij was bijna dood geweest. voor zover ik weet is mijn vader ook bij die geboorte niet aanwezig geweest. mijn broertje blijkt gehandicapt te zijn. hij heeft ernstige vorm van ADHD en autisme. daarnaast zal hij altijd kind blijven. zijn hersens zullen denken als een kind van 7. ookal is hij veel ouder.

half jaar na geboorte zoe:

mijn vader gaat weg. Ik herinner het mij vreemd genoeg heel goed.
hij laadde zijn spullen in een wit bestel busje. een vriend van hem (bertrant) hielp hem erbij. Zijn laatste woorden tegen mij voor een hele lange tijd waren:' tot ziens Nataschia, tot nooit meer ziens, je zal mij hier niet meer zien' ik huilde. Die nacht had ik ook een nachtmerrie die ik mij herinner. ik speelde in de speeltuin en vond een witte plastic doorzichtige tas. ik pakte het op en liep ermee naar mijn vader. mijn vader hield de tas in de lucht en vloog weg, toen hij hoog in de lucht was zei hij tegen mij deze woorden:' tot ziens nataschia! tot nooit meer ziens!' en hij zwaaide naar mij. Meer dan hij deed als in het echt.

de vrienden die naar mijn vader kwamen waren stuk voor stuk vreemd. ik kon maar niet aan ze wennen. Eerst kregen we Pieter. hij was vrachtwagen schauffeur, en nam mij welleens mee te rijden. ik werd jarig in die tijd.
Na mij verjaardag zag ik hem niet meer. de volgende vriend van mijn moeder was Rudy. Mijn moeder kon toen een beetje nederlands. Rudy had 6 kinderen die ook bij ons in huis kwamen. maar mijn moeder was nog niet klaar voor een relatie. ze deed het voor haar verblijfs vergunning. hij vertrok niet veel later. later kregen we Jan. Jan is de man die mij misbruikte. Hij gebruikte drugs...en mij. Hij was een coole vent als hij niet onder invloed was. wat vaak niet zo was. we kregen een hond erbij. een pittbull. dat was het beste wat mij in mijn hele leven was overkomen. kun je nagaan....kort daarna kregen mijn moeder en Jan hele erge ruzie. mijn moeder pakte op gegeven moment een doos waar normaal gesproken Jacobs shag inzat op en gooide het naar mij. Er zat wit poeder in. Ik ging huilen. Maar toen wist ik nog niet wat het was. ik wist alleen dat mijn moeder erg boos was. Jan werd ook boos, en hij gooide mijn moeder de trap af. ze brak haar knie. later heb ik begrepen wat er in die doos heeft gezeten. coke....want Jan gebruikte ook waar ik bij was. ik herinner me dit:
'Jan wat doe je?..ik gebruik medicijnen.. ow? op een lepel met een vuurtje eronder?..jah, daar wordt ik beter van..ow oke, wat deden jullie gisteravond? jullie gingen zo op en neer..we waren aan het wippen..wip wappen? dat wil ik ook!'
toen wist ik er nog niks van. ik was 4.

toen ik 7 was nam mijn moeder ons in het geheim mee naar Noorwegen om er nooit meer weg te gaan....dat zei ze... mijn broertje werd op een gewone kinderschool ondergebracht, en ik werd in een te lage klas neergezet.
als we vrij waren moest ik met mijn broertje met de bus naar school. dat was een uur rijden. Ik zorgde voor hem.
toen we eens aan het buitenspelen waren in de sneeuw....viel hij over mij heen en viel hij met zijn hoofd in een spijker. hij had een gat in zijn hoofd. uit zijn hoofd kwam bloed, en ook uit zijn neus.

7 maanden later gingen we weer naar nederland, mijn moeder raakte ons kwijt, we gingen vrijwel direct na aankomst naar mijn vader. de kinderbescherming liet mij en mijn broertje mijn moeder voor 2 jaar lang niet meer zien.
in die tijd was mijn half broertje geboren. mijn vader had een leuke vriendin genaamd Sabina, waar hij dus een kind van kreeg. het jongentje heet Jure. hij is nu negen. Mijn vader was nog steeds alcoholist.

toen ik ongeveer 11 was gebeurde er iets vreselijks. Mijn vader ging weg bij zijn vriendin. Ik had in de tijd een goede relatie opgebouwd met haar, wat ik nogal moeilijk vondt om te doen vanwege mijn moeders vele vriendjes.
we gingen naar Groningen toe verhuizen. ik zou mijn half broertje nooit weer zien.
toen we in groningen woonde leerde mijn vader Nicole kennen. Nicole was drugsverslaafd. En niet zo'n beetje oowk. ze had ook een zoontje. Hij is nu 13. toen 7. Nicole en mijn vader hadden altijd ruzie. Connor(nicole haar zoontje) en ik zaten dan op onze kamers te spelen met lego alof het heel normaal was wat mijn vader en nicole deden.
op een dag moesten connor en ik nicole ophalen van een vriend van haar. We mochten even bij hem binnenkomen. Hij dacht zeker dat ik gek was ofzo. Ik mocht mischein dan wel 11 zijn, maar wist al meer dan ee normaal kind van mijn leeftijd. Op de tafel van de man zag ik overal folie en mesjes liggen. de mesjes waren verbrand. Ik wist toen dat nicole verslaaft was. 'fijn is dat nog zo'n verslaafde in de familie' dacht ik toen. Ik ben toen zo snel ik kon weer weggegaan. Ik heb het mijn vader verteld, en Nicole en mijn vader kregen enorme ruzies. Nicole was een snijder. borderline heet dat. snijden om aandacht. Als mijn vader naar de winkel ging stond zij al in de douche met een mesje bij haar arm. een keer is het zo erg geweest dat ze bij het raam stond om eruit te springen. Mijn vader heeft haar net kunnen redden.

mijn moeder kreeg een nieuwe vriend. Siebe heette hij. Hij was een aardige rustige gozer die leed aan suikerziekte, en hij kreeg zijn prostaat niet meer omhoog. Mijn moeder had hem nodig voor haar verblijfsvergunning vertelde ze mij alsof ik haar vriendin was in plaats van haar dochter. Ik vondt het vreselijk. ik had nooit zin in de weekenden bij haar. Want ik wist dat ze ooit weg zou gaan bij Siebe. maar wanneer wist ik niet.
Mijn moeder en siebe nemen 2 honden. Tanja(goldenretreever) en Debbie(new foundlander) ik hield van de honden. Nog meer dan van iemand anders. Maar Siebe Bleek algauw niet meer zo aardig te zijn dan dat ik dacht. Hij sloeg de honden. Vooral tanja. Want ze wou niet luisteren.
ik vondt het vreselijk. Ze begon val te worden. Debbie sloeg hij niet.
ik heb het hem nooit vergeven.

*na een rechtzaak moest ik bij mijn moeder wonen:*

we moesten in een caravan gaan wonen in zuidlaren. mijn meoder had de huur niet betaald van haar oude huis.
het was winter en het was vochtig. Ik werd heel erg ziek. ik kon niet eten en drinken. En juist toen liep Tanja weg. niemand wou naar haar gaan zoeken, ze stuurden mij erop uit. viel 1 keer bijna flauw, maar ik redde het.
en dat was ook het moment dat mijn moeder inmekaar geslagen werd door Siebe. we moesten naar een vrouwentehuis. Het was daar overvol van regeltjes en dat soort dingen. IEDEREEN moest om 10 uur in hun kamer zijn..ongeacht hoe oud je was.
in die tijd kregen we weer een rechtzaak over de voogdij. ik koos voor mijn vader. Mijn moeder vondt dit zo erg dat ze mij aanviel. ik heb me moeten verdedigen, maar het hielp niet echt. ik ben huilend weggegaan.

bij mijn vader ging het ook steeds slechter en slechter.
ik was 14, en ik heb het toen nog 2 jaar bij hem uitgehouden. Hij was naar een afkick kliniek geweest, en was nog heel leuk bezig zijn huisje te vernieuwen en zijn leven opnieuw op te bouwen. ik kon hem wel even alleenlaten dacht ik. dus ik ging alleen op vakantie naar Noorwegen. ik kon wel logeren bij familie.
na een maand kwam ik terug en hoorde dat hij had gedronken. ik had hem volledig vertrouwd, en dat vertrouwen had hij geschonden. ik heb het hem nooit helemaal vergeven. het ging steeds slechter en slechter. Mijn vader had een nieuwe vriendin genaamd mirjam. Het is echt een lieve meid, en ze lijkt heel veel op mij. Maar ook met haar had hij veel problemen. Want mirjam confronteerde hem met zijn problemen, en ddat kon hij niet aan. op den duur ging het zo slecht tussen hen, dat mijn vader vreemd is gegaan met nicole. ik hoorde ze, en ik heb gehuild. ik heb de hele nacht gehuild.
Nicole bleef. Ze was hoogzwanger van een één of andere vent. toen de baby geboren werd moesten mijn pa en ik voor de baby zorgen. Nicole zat in een soort van psychi's kliniek. Ze was ja borderline....mijn vader zorgde alleen voor nicole en de baby...mij vergat hij.
toen nicole en de baby wegwaren kwam Mirjam terug. Ik vondt het moeilijk en verwarrend. Maar toch heel mooi. iemand die ik vertrouwde vechte samen met mijn vader voor een beter leven. Ik was trots.
maar mijn vader kreeg meer en meer ruzie. Niet alleen met Mirjam, maar ook met mij. Hij kreeg last van zijn winter depressie.
ik liep weg. ik had het hem gezegd de nacht ervoor dus hij was voorbereid.
3 dagen heb ik bij een goede vriendin van mij gelogeerd. ik ging daarna weer naar mijn huis terug. Ik kreeg geeneens een Hoi te horen.
1 week erna zei ik dat ik bij de 3e keer dat ik wegliep niet meer terug zou komen, en dat ik de volgende dag weer weg zou gaan. en ik hield woord.
2e keer weglopen kon ik ook terecht bij mijn goede vriendin (solin)
en daar ben ik echt dankbaar voor.
maar ook dit keer wwaren er geen veranderingen. Het ging steeds slechter.
mijn vader gaf me eens 3 dagen geen eten. op school kwamen ze erchter. toen ben ik definitief gevlucht. ik kon bij mijn tante terecht. ik heb daar drie maanden gezeten. ik moest opeens 2 keer op een zondag naar de kerk, en ik mocht op zondag niks doen. en ookal deed ik heel veel klusjes in huis, het was nooit genoeg. ik moest steeds meer doen om mijn tante tevreden te houden.

na drie maanden bij mijn tante te hebben gewoond (waar ik oowk wel dankbaar voor ben) ben ik naar begeleidkamerbewonen gegaan.
daa kreeg ik een eigen kamer, en zou ik 2 keer in de week begeleiding krijgen. ik was namelijk al erg zelfstandig dus de 24 uurs kon ik overslaan.
toen is mijn leven rsutiger geworden. ik ben nu een half jaar verder verder en ben inmiddels 17. nu zit ik hier rustig na te denken over mijn leven, en te schrijven in mijn dagboek.

dit was mijn leven in nog geen detaills de deatails komen als ik mijn dagervaringen opschrijf.
groetjes,
nataschia