met andere woorden

Simplistisch
rechtlijnig bestond
& bestaat dus alleen maar
in theorie op papier maar niet in werkelijkheid.
Natuurlijk zijn er ook nog steeds wel een paar clubjes
waar ze beweren dat ze de waarheid in pacht hebben & er vanuit gaan
dat alle andere mensen met afwijkende ideetjes van de hunne
't helemaal mis hebben.

Voor hen lijkt alles van tevoren al
helemaal vast te liggen: 't hele leven moet in dat ene keurslijf geperst!
Wat er niet mee overeen komt ontkennen ze of gaat vervormd worden
volgen hun vastliggende dogma's?

Het andere uiterste daar tegenover
is 't standpunt dat we eigenlijk niks weten of kunnen weten: alles is 'r
illusie, schijn, onwerkelijk, onzeker, onmogelijk, nutteloos, zinloos & je kunt er beter meteen 'n einde aan
maken omdat je hopeloos verloren bent, verdoemd klein, zondig,
onverbeterlijk & 'n waardeloos stofje
in 't heelal
...

De echte werkelijkheid
ligt daar natuurlijk best wel ergens tussenin,
maar dan moet je wel zelf leren leven!

Hoe dan ook,
de meeste mensen moeten toch wel vroeger of later echt zelf hun eigen tandenborsteltje in hun mond heen en weer bewegen als ze wat schonere tanden willen hebben. En zo gaat het ook met het wassen van de rest van je lichaam, jouw eigen gevoeligheid, denkvermogen, verstandsoefening & kunstzinnigheid:
je moet jouw talenten & mogelijkheden blijven beoefenen vanaf 't eerste begin af aan en dan alsmaar verder en door till the day you day? Of je moet wel heel zwaar gehandicapt zijn: dan heb je hulp nodig van anderen die je helpen bij jouw bestaan! Ook dat kan vervelend zijn zo nu & dan,
maar je raakt eraan gewend vroeger of later.

Toch
kunnen dat soort dingen ons allemaal overkomen
bij tijd en wijle
...

Als je klein bent,
dan moetem je ouders of verzorgers je helpen herinneren dat we onze tanden moeten poetsen,
maar als we ouder worden, moeten we daar zelf
verantwoordelijkheid voor nemen.

Het zal ons dus ook wel overkomen
[zoals alles zo nu & dan wel 's voorkomt] dat je vergeet om iets noodzakelijks te doen of er eventjes helemaal geen zin in hebt, maar dat wil nog niet zeggen dat je ermee ophoudt of als er even iets tegenzit dat je alle hoop op beterschap &
verdraagzaamheid maar
moet laten varen?

Je blijft poetsen,
wassen, verschonen & zelfs lichtelijk optutten op jouw eigen manier
& binnen eigen tijdsplanning!

Het is uiteindelijk aan
JOU
of je iets
EEN
keer per week doet
of drie keer per dag, bijna nooit of regelmatig & je doet 't hoe dan ook cyclisch meestal:
alles heeft iets periodieks, er zit 'n eigen ritme & melodie in die je zelf zult moeten leren ontdekken van jongsaf aan tot & met de dag van ons onvermijdelijk heengaan.

Iets dergelijks
geldt ook voor 't proces van schuld & boete,
onenigheid & verzoening, fouten & het weer goedmaken naderhand.
Je 'zondigt' & hebt dat in de gaten
[of niet].

Als je het niet ziet,
voel je je rot of je maakt iemand kwaad
& dan moet je er opnieuw naar gaan leren kijken.
Misschien zie je dan jouw fout in & je zegt 'het spijt me', of niet. En dat alles gaat zo maar in kringetjes rond vanaf onze jonge jaren totdat we gaan leren beseffen dat we eigenlijk nooit iemand anders kunnen aanvallen, maar alleen maar onszelf, & dat we ons dan ook kunnen gaan realiseren dat we daar helemaal geen zin meer in hebben als & omdat het dan 'teveel pijn' doet of we 'doodeenvoudig' te trotsen/of hoogmoedig, te bang,
lopend op lange tenen &
'teer' zijn?

Maar dan doe je weer iets anders, of je zegt iets waarmee je al of niet zo bedoeld iemand anders kwetst!

Of anderen doen iets
dat jou kwetst & je realiseert je dat jij jouw zaakjes maar weer eens wat beter moet gaan inspecteren. En als je het dan nog niet wilt zien, dan zal iemand het jou na verloop van tijd onder je
neus gaan wrijven omdat je uit je mond of kont stinkt & je last krijgt van alsmaar weer jeukende schaam-lippen, wanstaltige voorhuiden, uitpuilende balzakken, rondslingerende borsten &
uit je broek barstende billen.

Zo boven, zo beneden, zo vanbinnen, zo ook van buiten & vice versa op alle gebieden des levens?

En als je dan
zo 'n poosje heen & weer gegaan bent met jezelf en de anderen, dan begin je misschien ook wat meer mee te voelen met die arme Persephone, die getrouwd blijkt te zijn met 'n vent aan wie ze 'n vreselijke hekel heeft maar van wie ze ook nog tegelijkertijd zo nu & dan vreselijk blijkt te houden, en die zich moet melden bij 'n moeder [of schoonmoeder in andere soortgelijke gevallen] die ze ook niet altijd even graag wil zien &
ziet zitten?!

En dan
ga je misschien
ook langzamerhand
wel wat beter beseffen
dat dit hele levensdrama van evolutionaire wezens
'n kwestie is van verstoppertje spelen & dat er naarmate wij ons minder verstoppen achter drogredenen
& de rechtlijnige dwangbuisjes van extreem fanatiek fundamentalistische orthodoxy,
ook wat minder boze & ongelukkige mensen achter jou aan zullen zitten
met aanverwante & nog veel meer van soortgelijke 'eeuwige' conflicten
& al die andere dwaasheden. misvattingen, kortsluitingen &
fantastische verbeeldingen
over hemel & hel,
g d[en] &
duivel{s}.