Mens~ & Diervriendelijk Leven & Sterven! Kan dat?



Dieren lijden niet zozeer door de slacht maar door stress. Rituele slacht aanvaardbaar maken? Dat kan, maar 'n verbod op 't onverdoofd slachten is zinloos: 't gaat in dit geval juist om de periode (net) voor de slacht. Aldus Jan Bernards in 't trouwe verdiepende podium van gister als arts & hoogleraar i/d medische fysiologie a/d Radboud Universiteit Nijmegen. Van 't slachten zelf merken dieren niet veel: vrij-komend endorfine voorkomt pijn. In de (populistische) discussie over onverdoofd ritueel slachten gaat het over 't leed dat dieren volgens sommige mensen ondergaan door de slachtmethode. Vanuit de fysiologie valt hierover 't nodige te zeggen. Van 't slachten zelf merken de dieren meestal niet zoveel (als mensen)? Mogelijk juist wel van wat daaraan vooraf gaat. Wie eventueel dierenleed nu wil verlichten, moet zich dan ook vooral daarop richten: laten we ons ipv op de latere onvermijdelijke dood liever concentreren op alles wat eraan vooraf gaat.

Bij het slachten van dieren hebben we (meer nog dan bij de concrete slachtdaad zelf) te maken met de stress waarin het dier geraakt bij alles wat voorafgaat aan 't eigenlijke slachten! Wordt i/d dierenwereld 'n beest ernstig bedreigd, dan betekent dat voor 't beest dat 't wel moet vechten of vluchten. Die dreiging op zich brengt 't dier al onmiddellijk in 'n stresssituatie. 't Gevecht aangaan betekent groter kans op ernstige verwondingen. Zouden die pijn veroorzaken, dan kan die verlammend werken & zou 't dier de strijd daardoor zeker verliezen.

In de natuur zien we dat echter niet gebeuren: 't dier vecht door tot 't uiterste, of slaat zo mogelijk op de vlucht. Dit laatste kan ook z'n redding betekenen, maar wordt het ingehaald door 'n roofdier dan zal 't dat bij de nek pakken & de hals doorbijten (toevoer van bloed & lucht afsluiten). In beide gevallen, vechten en/of vluchten, leidt de stresssituatie ertoe dat 'r onmiddellijk in delen v/d hersenen een stofje vrijkomt dat 't totstandkomen van 't pijngevoel voorkomt. Wij noemen deze stoffen 'endorfinen': naar analogie van morfine, omdat zij de-zelfde werking hebben. Ze activeren zenuwcellen die 't doorschakelen van impulsen i/d pijnbanen naar de hersenen blokkeren. 'Wreedheid'
i/d natuur reduceert de natuur zo dan dus ook zelf tot 'n 'schijnbare wreedheid' (in onze ogen)! Bij patiënten die in de eindfase van hun leven ondraaglijke pijn lijden die moeilijk met medicijnen te behandelen is, is 't mogelijk om mbv i/d hersenen ingebrachte elektroden die
endorfine producerende zenuwcellen te stimuleren & zo de pijn te onderdrukken. Ook v/d gevechten i/d loopgraven uit de Eerste Wereld-oorlog is bekend dat soldaten van ernstige verwondingen i/d strijd vaak geen pijn ervaren, maar dat zij daarna in 't hospitaal ongestoord normaal pijngevoel bleken te hebben.

Over 'de slachtdaad' zelf: op de tv was te zien dat met 'n snelle, krachtige haal van 'n vlijmscherp mes de huid & al de eronder liggende halsslagaders v/h dier werden doorgesneden. Afgezien v/h feit dat endorfine de pijn al onderdrukt, zal 't dier van deze handeling zo geen pijn ondervinden, want hierbij werden tegelijk de zenuwvezels die i/d hersenen 't pijngevoel opwekken, vakkundig mede doorgesneden ...

Op de vraag of 't doorsnijden v/d zenuwvezels op zich pijn veroorzaakt, is 't antwoord dat de tijdsduur v/d prikkel daartoe te kort is: 'n stimulans moet nu eenmaal 'n bepaalde drempel van sterkte & duur overschrijden om effect te kunnen hebben. Hierom draait het nu ...

Wanneer je bijvoorbeeld met 'n holle injectienaald 'n injectie in 'n spier toedient, doet dit pijn als je de punt v/d naald door de huid heen drukt. Maar als je de huid tussen twee vingers aanspant & de naald met enige snelheid door de huid heen schiet, voel je daar niets van!

't Gedrag dat 't dier vertoont na de slachtdaad ~ eventueel spartelen en/of spierschokken ~ hoeft bij 'n vakkundige uitoefening v/d daad, niets met 't bewustzijn, dus ook niet met enig 'leed' v/h dier te maken te hebben: zodra de halsslagaders zijn doorgesneden samen met de luchtpijp & de desbetreffende zenuwbanen, stopt de aanvoer van bloed, zuurstof & impulsen naar de hersenen onmiddellijk voor meer dan 90% ('r is nog 'n zeer geringe aanvoer via wervelslagaders), & heeft 't dier binnen enkele seconden 't bewustzijn verloren. Je zou dit enigszins kunnen vergelijken met 't menselijk bewustzijnsverlies ('t flauwvallen v/d mens) zodra die aanvoer van bloed naar de hersenen tekortschiet. Deze fysiologische kennis van zaken sluit geenszins uit dat 'n dier 'leed' ervaart van alles wat 'r zich al voor de slachtdaad
afspeelt: WEL is uit 't voorgaande af te leiden dat maatregelen die 't ritueel slachten van dieren aanvaardbaarder zouden moeten maken, niet gericht moeten zijn op die 'slachtdaad' zelf. Ze moeten voortaan vooral gericht zijn op wat er allemaal (ook vlak) voor die slacht ge-beurt. De slachtdaad op zich behoeft geen verdoving.

Het lijkt mij dat onze partijen in de Staten Generaal zich meer dienen te bekommeren om 't leven voor de dood van mensen en andere dieren & wat minder om goedkope oppervlakkige symboolpolitiek tav geboorte, opvoeding, scholing, studie, werkgelegenheid & 'de dood'.











01 jul 2011 - bewerkt op 01 jul 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende