Meisje not so perfect. Deel 2

Na en kleine introductie over wie ik ben en hoe ik leef gaan we dan echt beginnen.
Mijn leven, mijn achtbaan waarin ik soms stil sta of keihard naar beneden vlieg.
Sommige verhalen zullen alleen geschikt zijn voor de oudere mensen onder ons.
Maar we beginnen rustig. Op het moment dat nog maar en klein meisje was.

Mijn vader Bert is en simpel man met en prima baan. Eigenlijk weinig bijzonders in zijn leven gebeurd.
Mijn moeder Anja daaraan tegen is totaal anders. Eigenlijk beetje hetzelfde als mij en Nick.
Ze is op jonge leeftijd haar ouders verloren. Ze was en nakomeling 1 van de 4 kinderen.
Ze is toen mijn opa en oma overleden bij haar zus gaan wonen. Deze had al een man met kinderen.
Alleen deze man was niet zo leuk als de mensen dachten. Ze is jarenlang misbruikt tot dat ze er over
durfde te praten en is toen bij haar broer gaan wonen.

op 14 juli 1994 werd ik geboren.
Voor mijn ouders was ik het eerste kindje. Ze wisten niet wat er allemaal bij en bevallingen kwam kijken.
De bevalling verliep in hun ogen prima. Ik werd na de geboorte meteen bij hun weg gehaald.
Achteraf bleek achter de deuren en heel team hebben gestaan die op mij aan het wachten waren.
Mijn hartje klopte namelijk niet. Ik ben na mijn ouders weten ongeveer 2 uur weg geweest en ze hebben geen idee wat er achter die deuren gebeurde. Ze dacht dat het normaal was.

Toen ze dit te horen kregen was het voor mijn moeder al de tweede klap in haar gezicht.
Ik bleek namelijk en meisje te zijn. Een in haar ogen konden meisje heel veel pijn worden gedaan.
Ze raakte in en postnatale depressie die ruim 5 jaar heeft geduurd.

In die tijd verhuisde ik op en naar van me ouders naar mijn opa en oma.
Mijn moeder kon namelijk niet goed zelfstandig voor mij zorgen en mijn vader
moest natuurlijk gewoon werken om zijn gezin te onderhouden.
Daarnaast deed hij op dat moment intern nog en opleiding.

Eigenlijk heb ik hier weinig van mee gekregen als klein meisje.
Ik vond het gewoon om bij opa en oma te zijn en wist ook niet anders.

Tot dat mijn zusje geboren werd op 9 maart ( 5 jaar later)
Daar was ze dan , eindelijk was ik grote zus geworden van Lisa en mooi meisje.
Ik was apetrots tot dat ik mee kreeg dat alles eigenlijk en beetje anders verliep als bij mij.
Mijn zusje was namelijk wel gewoon thuis terwijl ik nog regelmatig bij mijn opa & oma was.
Het besef dat ik anders was als Lisa.

Eigenlijk speelt dit zich nog altijd af.
Toen ik 13 jaar was ben ik gaan werken. Mijn moeder kende iemand die een baantje voor me had.
Het voelde voor mij niet als en verplichting ik was er namelijk aan toe om dingen voor me zelf te doen.
Elke week als ik gewerkt had was ik apetrots met mijn zuur verdiende centjes, wat voelde ik me rijk!
Ik heb nog en paar keer gewisseld van werk plek tot dat ik 19 was.
Het huishouden, mijn beroepsopleiding in de zorg een mijn baan brak me op.

Mijn zusje is nu 18 jaar. Heeft werkelijk geen idee wat werken is? ze hoeft namelijk niet.
Mijn ouders betalen voor haar letterlijk alles. Van het uitgaan tot aan haar paard/sport je kunt het
zo gek nog niet bedenken. Ze houd haar handje op en krijgt het.
Ik en mijn vriend noemen haar vaak ook ons prinsesje. Haar karakter? Ze is het tegenovergestelde van wat ik geworden ben. Ze ligt als ze van school komt de hele dag op bed en zegt dan simpel weg dat ze moe is.
Het idee wat geld waard is ? Dat heeft ze niet ontwikkeld. Kijk er niet raar van op als ze weer is 40.- aan make up komt. Ze loopt nu wel stage en krijgt en kleine vergoeding maar deze gaat ook op aan de meest onzinnig dingen. Daarbij krijg ze van mijn ouders elke week 10,- en maandelijks en bedrag van 100,- Ze heeft gemiddeld genomen zo 300,- in de maand om uit te geven wat ook compleet weg is.

In het huishouden hoef je van haar niet veel te verwachten.
Ze doet niks tenzij het haar meerder malen gevraagd word. En als ze dan bezig gaat?
Dan is het misschien de helft van wat haar gevraagd word. Ze hebben ondertussen namelijk ook en schoonmaakster. Dus dan is het toch niet nodig om iets te doen?
Eerder als ik ergens en vrij plekje vond begon ik het huishouden te doen. Ik deed de was ruimde alles op en zorgde dat de kasten netjes bleven. Rommel kan ik namelijk zeker niet tegen. En vooral geen vuil.
Mijn ouders noem ik ook wel de tokkies. Me moeder loopt altijd in veel te grote kleren en mijn vader in te kleine shirts die zijn buik niet meer kunnen bedekken. Ik denk dat jullie je vast wel een beeld kunnen voorstellen hoe dat er uit ziet.

bindingsproblematiek... dat heb ik wel redelijk ontwikkeld.
Je zult eigenlijk denken van niet want die al 7 jaar gelukkig is met haar vriend heeft dit toch niet?
Toch echt wel ik ben namelijk niet volledig gebonden aan mijn vriend.


# Voor mijn verhaal gebruik ik andere namen als in het echt.
Ook zullen woonplaatsen aangepast worden.
De verhalen zijn waargebeurd en geschreven over mijn leven.
# Let niet op schrijf fouten. Ik heb nu eenmaal dyslexie maar ik doe mijn best


Liefs Eva