mecca lekka?


~*~

Waarschijnlijk
ben ik best wel gewoon een beetje lui, dom, eigenwijs, oud, onverbeterlijk
en zo nog wat!

Altijd al zo geweest van jongsaf aan:
wat langzaam op z'n elf en dertigst, spuit elf die er weer 's 'n potje van maakt en het wel goed vindt zoals het gaat en tegelijkertijd ook soms wat fanatiek, slim, bescheiden, jong van geest, leergierig en allerlei combinaties van wisselende omstandigheden, gevoelens
en toeval?

Blijft er nog wel wat
van jezelf over als je gaat kritiseren,
afkammen, door de mangel halen en oordelen over wat misschien wel wat beter zou kunnen of moeten zijn terwijl je er nog bent tussen
komen en gaan?

Kritiek is best,
alles was zoals het ooit was
en kan ook nu niet meer net als het toen was langer hetzelfde blijven,
de meeste mensen die ooit opgroeiden in kerken en sociale milieus gaan daar onderhand van uit,
en zijn er allemaal allang min of meer op eigen houtje mee bezig, maar 'bij die Chai blijft er wel heel erg weinig of niets van over'? Een warhoofd, zeurkous, wisselvallig en onbetrouwbaar! Veel gehoorde en,
toen de tijd verder verstreek, nog wat vaker gehoorde klachten.
Even begrijpelijk als inefficient, want
so what?

Als er weinig overblijft,
dan blijft er weinig over, en met jouw klachten breng je dus ook niet terug wat je kwijt bent geraakt of nooit is geweest! Daar zijn argumenten en redenen voor nodig, en als je die niet hebt, dan moet je maar zorgen dat je ze krijgt of het rambam krijgen!
Niet te vinden? Dan einde verhaal!

Maar eerst
de begrijpelijkheid van de klacht.
Daaraan hebben behoudende mydilezertjes bij mij ook een goeie, want we komen uiteindelijk allen toch zo'n beetje uit hetzelfde Nederlandse nest: we spreken dezelfde taal en het kost ons niet zo heel veel moeite om onszelf en elk ander
te verstaan?

Wat ons hoog zit
is misschien wel een soort van groeiende angst over ons eigen 'geloof' [of wat dan ook],
en de onverwachte stevigheid ervan: ons geloof in onszelf en elkaar gaat aan de wandel
als je daarover gaat redeneren, en bij geloven [hopen, liefhebben, verwachten, ontvangen en loslaten] betekent nu dat wandelen veranderen, wankelen,
'waanzin' en onzekerheid?

Daarom zijn nogal wat mydimensen aan het redeneren geslagen
ook al zijn we daar eigenlijk op tegen, als het om geloven en 'voor waar houden' blijkt te gaan?
"JIJ wilt alles beredeneren, maar dat gaat nu eenmaal niet, ons geloof en onze hoop
zijn niet te beredeneren ..."

Zullen we het deze keer
eens helemaal met elkaar eens zijn!
Maar waarom dan voortdurend en onophoudelijk TOCH weer op het redeneren terugvallen,
op het fundament van een beredeneerde leer?

WAS het maar zo,
dat ook gelovige mydimensen beseften dat geloven heel wat anders is dan beredeneren,
maar ze bedoelen dat de beredeneerde leer vaststaat en dat je er niet meer aan mag komen,
want dan lijkt het alsof alles wankelt, en het leven is TOCH al zo wisselvallig, naargeestig en onzeker!
En geloof, hoop en liefde die wankelen zijn toch geen geloof,
hoop en liefde meer?

Redeneren ~ dat is mijn punt ~
maakt juist de basis van veel behoudend geloof uit,
beredeneerde leer, 'common sense', 'de normale gang van zaken, reilen en zeilen, en daar moet ik dan toch maar het liefst van afblijven op straffe van
buitenspel gezet te worden!

Jammer!
Goedgelovigen denken dat ik ze iets afneem [of zou kunnen nemen]?
En dat klopt misschien ook wel, ik neem ze iets af, maar niet hun geloof als dat al zou kunnen!
Dat neem je immers niemand af! Gaat er iets wankelen, dan was dat vast niet het geloof, maar iets anders: ik kan iemand wel wat afnemen, maar dan is dat het vertrouwen op de leer, op wat voorheen is beredeneerd, en wat men tot nu toe misschien nog bijvalt
omdat men dat zo heeft
geleerd ...

Ook DAT is wel een slag, ik besef dat heel goed!
Wat je altijd al hoog hebt gehouden [omdat je niet beter wist of wat dan ook], daarin wordt een gat geschoten, uit een muur wordt een [hoek]steen weggebroken en ziedaar: die hele [klaag]muur gaat [al of niet onder luid gejubel of nog meer geweeklaag] in stofwolken
en waanzinnige vrees of vreugde
ten onder?

Maar dat alles
was een theoretisch gebouw dat het niet langer houden kon!
En nog niet eens omdat ik dat zeg, maar omdat de houders dat zelf merken:
DAAROM worden zij onrustig, onzeker of wankelmoedig
[en boos]?

Dus het geloof afnemen, nee,
laten we dat nu maar rustig op de lat schrijven van rekeningen die niet betaald hoeven te worden omdat het uiteindelijk geen rekeningen zijn! Ik draai het juist om: wie kaatst moet die bal verwachten ...
Voorzover iemand erbij blijft dat het geloof is opgebouwd uit leerstellige waarheden en zekerheden,
uit argumenten en dogma's, moet die erop verdacht zijn tegenargumenten te ontmoeten
die het gebouwtje ondermijnen!

Het oude nest zakt in
omdat de takken waaruit het is opgebouwd uit elkaar vallen,
en wil er ooit een nieuw nest komen, dan moet je dat in de eerste plaats leren aanvaarden ...
Roepen dat er weinig of niets van overblijft is een constatering, maar verder kun je er niets mee,
hoeveel onzekerheden en gepieker het ook meebrengt voor het persoonlijke houvast!

WAT NU?
DAT is een veel betere vraag dan
'blijft er nog wel wat over?'

~@~
11 jan 2007 - bewerkt op 25 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende