mdmoriaantje zo zwart als roet {ging uit wandelen}


'mydi~ouderen'
{"als zout in de pap"}
OUDE
mydi~mensen,
daar was helemaal
geen eer meer aan
te behalen: de zorg voor
chronisch zieke ouderen is altijd al
een sluitpost op de begroting
geweest?

Nog
maar amper
vijftig jaar geleden werden
ze [samen met allerlei ander 'onnut volk'] weggestopt
in de armoedigste tehuizen voor
'minvermogenden'!

Als
jong broekie
dat net kwam kijken
ging ik in het begin van de jaren zestig
werken in psychiatrische verpleeghuizen &
revalidatie-centra.

Ik keek
op mijn eerste werkdag mijn ogen uit:
een onvoorstelbare
toestand!

Dat in de grote zaal
tientallen bedden stonden
vond ik nog niet eens zo heel vreemd,
ik wist immers niet beter dan dat zoiets
'normaal' was?

Maar hier
was overal gebrek aan:
er waren geen spreien op de bedden
en het eten werd vanuit de centrale keuken
over tientallen paviljoens verdeeld, waar het werd opgeslobberd
en het brood werd weggespoeld met flauwe koffie en/of slappe thee
dat in kolossale potten en pannen en grote schalen en ketels werd rondgedeeld
aan de vele anonieme patienten,
die de verschrikkelijkste kreten slaakten,
elk ander sloegen {en zichzelf},
de vrouwen gekleed in bloemetjesjurken en de mannen in manchester pakken
en beiden liepen in 'legerkistjes' [of zo naakt als Joeri2007 niet in z'n stoutste puberdromen had durven 'hopen', rookten massaal en permanent de goedkoopste shagtabak en leefden zo,
zwaar onder de verdovende medicijnen
hun dagen uit als zielige invaliden,
zwaar lichamelijk gehandicapten,
geestelijk gestoorden en snel verouderende
dementerende bejaarde
wrakken
...

De centrale verwarmingsketels
in de kelders van de oude paviljoens werden nog met cokes gestookt.
In de huiskamers en 'therapie~afdelingen' vertoefde men in chaos en sprakeloosheid [of lawaai!] ...
Ik moest er weer eens aan denken toen ik onlangs een pleidooi las om het verzorgingstehuis
maar weer in ere te herstellen?

Zo lang mogelijk
zelfstandig wonen is tegenwoordig de norm.
En de rusthuizen zijn helemaal niet meer zo geliefd
[als ze dat al ooit geweest zijn], maar als je geen keus hebt
en niet anders kunt dan ben je allang blij
met wat voor hulp of ondersteuning
dan ook?

Hulpbehoevenden,
ik maak nu maar even geen onderscheid
tussen het soort van handicap of de wijze van hulpverlening voor het gemak,
zouden beter af zijn in verzorgingshuizen en het valt helemaal niet mee om in grote afdelingen van 'gestichten' en paviljoens voldoende kwaliteit te bieden
en op peil te houden!

In de eerste helft
van de vorige eeuw bestonden er nog niet al teveel ambtelijke verordeningen
betreffende beheer en verpleging van rusthuizen
voor hulpbehoevenden
...

Er waren zelfs nog 'rusthuizen'
waarvan de eigenaars misdadig bezig waren
om door zoveel mogelijk bejaarden en chronisch [ongeneeslijke] zieken op te nemen,
zelf schatrijk te worden; vergelijkbaar misschien met de hedendaagse onderkomens voor asielzoekers, illegale migranten, 'gastarbeiders' en diverse mensen-
en kindersmokkelaars?

Maar vooral ook medisch gezien
waren toen dat soort situaties in veel tehuizen en gestichten bedroevend!
Ze lagen [liepen/zaten] immers toch alleen maar 'dood te gaan' of konden nog enigszins gebruikt worden bij de productie van simpele producten of het verpakken van koekjes,
plastic wasknijpers e.d.?

Er was niets aan te doen
dan nog even wat pappen en nathouden,
de ergste misstanden voorkomen en er voor de rest maar 'het beste van te hopen'
onder de huidige/toenmalige [weinig bemoedigende]
omstandigheden!

Wie ziek was
en in bed moest blijven liggen
werd gevoerd en verschoond, maar verder niet bepaald geactiveerd
of verder behandeld en veel bewoners waren 'doorgelegen'
en hopeloos eenzaam ...

Het was de tijd
dat de AOW/WAO en dergelijke net bestond {?}
en de meeste verhoudingen en verpleeg- toestanden
waren als het ware nog 'vooroorlogs', terwijl die vijf oorlogsjaren natuurlijk ook geen goed hadden gedaan aan ons 'volksbestaan'!

Veel mensen
lagen er nog in feite op kosten van hun kinderen of verwanten,
iets dat hen ook nogal eens verweten werd door het nageslacht of de familie
[daar gaat je goeie geld: het verdwijnt in een bodemloze put vol van
ellende en zinloosheid ...]?

Ik zag de hele toestand als een uitdaging
en probeerde er [ondanks mijn onnozel jonge leeftijd] toch nog maar 'iets van te maken'
zo goed en zo kwaad als dat kon en ging.

Langzamerhand kwam er
in de loop van de jaren enige verbetering in de meest schrijnende toestanden.
Wat meer voorlichting, opleiding en begeleiding en het verlichten van de meest ellendige omstandigheden ...

Uiteindelijk werd getracht
om iedere 'patient' de behandeling te kunnen geven
die het best bij HEM of HAAR paste: misplaatste schaamte-,
onmacht- en onlustgevoelens over
en weer ...

Een jongere vrouw
met rugletsel na een ongeluk kreeg eindelijk
een lederen hulpcorset aangemeten en kon na jaren warempel,
hoewel scheef en moet de grootste moeite, weer een stukje lopen naar de wc- en
de badkamer en we kregen de beschikking over meer moderne apparatuur,
ruimer locaties, heldere en frisse kleuren in wat minder grote zalen en massale afdelingen,
betere medicijnen en meer aangepaste vormen
van therapie ...
TBC-, rheuma-,
astma-, polio- en andere patienten ontvingen
meer aandacht en aangepaste verzorging
en gingen ook voor onderzoek zo nu en dan naar andere ziekenhuizen
als dat nodig was en er kwam wat meer vast personeel.
Kortom: iedereen werd meer geactiveerd en we waren meer gemotiveerd
dan ooit daarvoor het geval
was geweest?

Uiteraard
gingen ook sommige bewoners
wat meer dementeren of ging hun toestand anderszins achteruit als gevolg van diverse oorzaken!
Elke zaterdagavond organiseerden we spelletjes en we maakten het mogelijk om ondanks alles
toch wat meer 'gezellige avonden' en allerlei uitjes te doen plaatsvinden
met de schaarse middelen
die we hadden.

Radio,
grammofoonplaten en televisie deden wat meer hun intrede
en de mogelijkheid van een eigen kamer, naast de gebruikelijke ouderwetse 'zaaltjes' en afgesloten 'huiskamers': we probeerden om het geheugen en de herinneringen aan vroeger in te brengen bij behandeling en recreatie en al deze ontwikkelingen zijn nog steeds
volop in ontwikkeling en het onderwerp van experimenten
en het ontwerpen van nieuwe mogelijkheden
ter verbetering van al diegenen [van wat voor leeftijd of achtergrond dan ook]
die behoefte hebben aan aangepaste{r} hulp, verzorging en speciale
'leefeenheden' ...

In de jaren '70 begon men
wat meer grote tehuizen voor bejaarden te bouwen
en de slechtere particuliere huizen met malafide praktijken werden gesloten.
En gelukkig streeft men momenteel in de grote verzorgingstehuizen eindelijk wat meer naar kleine 'club-vorming' voor de nu niet meer in de eerste plaats als 'patienten' betitelde 'zorgvragers',
maar als 'clienten' en 'gewone mensen' die net iets meer aandacht
en assistentie behoeven dan 'normale,
gezonde, zelfstandige' ouderen en 'hulpbehoevenden':
ook zij zijn [net als wij]
gewone mensen ...

Dit is dan ook gewoon maar
een algemeen mydiverhaaltje over hoe het toentertijd ooit was
en hoe het nu geworden is en 'aan het worden is': net als in myDi gaat het erom
dat we kunnen samenleven 'naar ieders interesse', 'kwaliteiten en capaciteiten' ~
als alle 'medewerkers en verzorgers', hulpvragende en hulpverlenende 'medemensen'
elkaar wat meer leren respecteren op ALLE gebieden des levens
tussen speelzaal en 'bejaardenoord' of 'verzorgingstehuis'
dan kunnen we elkaar ons hele leven lang blijven ondersteunen en begeleiden
['van de wieg tot het graf'] ~
als we naar elkaar leren luisteren en eerlijk zijn,
dan zijn we op de goede weg om kwaliteit te leven aan mensen
van ALLE leeftijden & 'voor~
geschiedenissen' ...

Met de beste bedoelingen
[mag je hopen] geven individuen en organisaties uiting aan
hun sociale en politieke wil tot samenwerking
en 'renovatie'?

Laat
dan ook
de zwakste groepen
niet steeds weer 'buiten de boot vallen',
of 'tussen de wal en
't schip'!
Dan
maakt het
ook niet meer zoveel uit
waar mensen [of hun ouders] geboren zijn:
het gaat er niet zozeer om dat we mensen buitensluiten,
kenmerken en vastpinnen op iets waar zij verder zelfs niets aan kunnen doen,
maar dat we met 'onze' tientallen miljoenen
een leefbaarder samenleving kunnen opbouwen
zonder eindeloos dezelfde fouten
uit het nabije {en verre]
verleden te blijven
herhalen.
Dat
vergt van
ieder van ons
wel wat meer inventiviteit
en respect voor onszelf
en [dus] elk
ander
...

@
21 mrt 2007 - bewerkt op 11 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende