STIJGENDE
POPULARITEIT WAS
HET DUIDELIJK FALEN
VAN DE DEMOCRATIE OM
EEN ANTWOORD TE VINDEN OP
DE ECONOMISCHE CRISES: IN MAART 1930
was de tot dan toe regerende 'Grote Coalitie' van ondermeer
sociaaldemocraten, de katholieke Zentrumspartei & de liberale Deutsche Volkspartei (DVP)
gevàllen over de vraag hóe deze crisis nu voortaan nog het best zou kunnen worden bestreden?
Voor Velen, onder wie de nationaalsocialist Bruno Hähnel, bewéés DÌT dàt het nú tijd was voor een grote Radicale Verandering!
De Rijksdag, het Duitse Parlement, werd door Hähnel & diens vrienden aangeduid als 'de praatgroep', aangezien zíj er vooral van over-tuigd waren dat àl die verschillende politieke partijen ~ die meestal ook nog tamelijk specifieke belangengroepen vertegenwoordigden - níet veel méér deden dan [alléén maar] práten?! Zódoende 'WILDEN WÍJ DAT ÉÉN STÈRKE MÀN HET VOOR HET ZEGGEN KRIJGEN ZOU, EN WÍJ HÀDDEN ZÓ'N STÈRKE MÀN [...] Tegenwoordig hebben veel mensen het over de Weimarrepubliek, maar díe was 'n ràmp, althans in ÒNZE ogen [...] Vanaf 1929 was ik bereid om met iedereen, zelfs met mijn vader,
te wedden dat wíj nationáálsocialisten
aan de macht zouden komen!'
