ZIJ
VELE ANDERSGELOVIGEN
OP ZOEK NAAR INNERLIJKHEID:
ZE WILLEN NIET LANGER BLIJVEN BIDDEN
TOT EEN GOD DIE VOLLEDIG BÚITEN HEN STAAT,
MAAR WILLEN HEM/HAAR/HET VOORAL
OOK IN HET BINNENSTE
VAN HUN EIGEN WEZEN
BLIJVEND DAG EN NACHT
ONTMOETEN!
DIT ZOEKEN
NAAR VERINNERLIJKING VAN HET GODDELIJKE KOMT TOT UITING
IN EEN OPLEVING VAN EVENTUELE GEBEDEN EN MEDITATIES: HET GEBED VAN HET HART,
DAT OOK WEL ORATIE WERD GENOEMD. 'N THOMAS VAN AQUINO
BESCHRIJFT DE ORATIO ALS EEN GESPREK
'van hart tot hart tussen g d en mens':
het is als het traditionele zwijgende gebed van het kloosterleven
(de 'bedding' v/d Rivier)!
Zo'n
monnik
of non 'zwijgt',
zowel uitwendig als binnenin
zichzelf, om zó 'de goddelijke aanwezigheid'
in z'n/d'r eigen binnenste ietwat beter te kunnen 'ervaren', 'beseffen', 'leren kennen' & 'doen'?!
Wat nog lang als 'n soort van voorrecht van 'n spirituele elite werd be-
schouwd is als minstens sinds zo'n 30 jaar sterk veralgemeend:
de verveelvoudiging van voor 'leken' bedoelde oratiescholen & ont-wikkeling van allerlei retraites in kloosters e.d.
zijn duidelijke tekens van deze behoefte, die vele 'christenen' blijken te voelen:
om 'het goddelijke binnenin zich' te blijven verinnerlijken, 'laten groeien, bloeien & vruchtdragen';
evenzo óók i/d islam 't succes van de soefiorden, zoals @ France de orde van Sjeik Bentounès, wat wijst
op die hang naar een veeleer innerlijke begeleiding van de religieuze praktijk.
Ook dàt kun je tegenkomen onderweg tussen
Balkan, Kaukasus, Ararat, Himalayas & Mount Fuji
(& de rest v/d wereld)!!!
