Leed: pijn, verdriet, eenzaamheid, haat, onbegrip.

Weer heel anders speelt het kruis een rol bij Yochanan: voor hem heeft het meer dan een halve eeuw na al die gebeurtenissen in de eerste helft van die eerste eeuw nog maar nauwelijks iets over van onheil of vernedering, maar opent die kruisiging de weg naar de verhoging en verheerlij-king van Yehosjoea. Over dit vierde en laatste euangelie werd ook wel gezegd dat Yesjoea hierin al min of meer zijn eigen dood arrangeert en zo verder regisseert, om op die manier deze wereld te kunnen verruilen voor de eeuwigheid: hij gaat nu, vele tientallen jaren later zonder aarzeling zijn einde tegemoet alsof het niet anders zou hebben kunnen gaan. Bij Yochanan geen geworstel meer in Gethsemane of totale verlatenheid aan het kruis, die passage en dat soort sentimenten ontbreken in zijn euangelium. Bij hem gaat Yesjoe dus al wel een van tevoren uitgestippeld pad.

Hij voltooit het dan ook met de woorden: 'Het is volbracht!' ZO veelstemmig (& eenduidig tegelijkertijd?) is het uiteindelijk bijbelse getuigenis dus ook wel weer op dit soort van punten vol merkwaardige definities en interpretaties: men speelt met menselijke zingevingsthema's.

Helaas is het mij niet mogelijk om recht te doen aan alle nuances en fijngevoeligheden rondom dit onderwerp: ik ben en blijf een leek die gewoon allerlei meningen en opinies van heel verschillende andere mensen aanhaal in de loop der jaren. Net wat ik tegenkom & daar meen te ontdekken.

Duidelijker is het ondertussen wel, hoop ik, dat al die verschillende OT & NOT schrijvers meestal lang niet allemaal op EEN en dezelfde lijn zitten.

Ook hier wordt telkens weer in de bijbelboeken minstens een vierstromenland zichtbaar, wat zo dus ook al eerder en vaker het geval is geweest.

Ook volgens mij is het goed vast te houden aan de dubbele lijnen die in al die teksten meestal zichtbaar worden: eveneens het kruis omvat heil & onheil tegelijkertijd net als altijd al het geval was van het begin af aan bij mannelijk & vrouwelijk, licht & donker, natjes & droogjes, zwart & wit?

Om maar weer met dat eerste te beginnen: het is ronduit onheil dat een mens die blijkbaar zo vreselijk vol is van g ds geest van liefde zo'n erge afschuwelijke dood sterft. Zijn dood is onverdiend & betekent groot onrecht dat ook ons allen en iedereen overal vroeger of later blijft overkomen.

Gelukkig zit dan ook het heil, de genezing, balancerend in zijn en onze eigen ervaring in principe al ingebouwd mede dankzij zijn volgelingen: het feit dat g d ons door hem op al die vreemde wegen, bochtige doodlopende stegen, uitzichtloze kloven, spelonken, ravijnen, putten & de dodelijke gevangenissen niet echt i/d steek heeft gelaten of losgelaten maar juist vastgehouden via onze bewustwording van geweten & 't zelf 'loslaten' ...

Zo heeft g d hem & ons niet alleen tot nieuw leven gewekt, maar hem & ons ook gedragen dwars door die ondraaglijke pijn & totale verlatenheid: vanwege die haast bovenmenselijke solidariteit zou je nu dan ook kunnen zeggen dat 'G d' met & in 'Masjiach' voor en met ons kan blijven lijden.