le cochon sans rancune: mdsoldaten & troostmeisjes

Zonder
gevoel voor
humor is de
mydimens te
beklagen.

En als er dan
toch met alle geweld
een verschil is en moet zijn
tussen mydimensen en ~dieren,
dan is 't volgens Midas met de Gouden Handjes
{medeontdekker van dit lekkers, bioloog & schrijver}:
de Humor.

Want humor
is een kwestie van gevoel
voor taal!

Dieren
weten zich zonder humor
aardig te redden?

Dat kun je onbekommerd vaststellen:
andere mydidieren zeggen toch
niets terug.

Dieren
HOEVEN geen humor
te hebben.

Sterker nog:
net als kinderen KUNNEN dieren niet eens humor hebben,
aangezien ze nog over geen enkel
wereldbeeld beschikken.

Als er dan toch
een verschil tussen men en dier moet zijn,
dan is dat wel ons gevoel voor humor:
geen humor, geen
mens
...

Want humor is puur een kwestie van gevoel voor taal!

De bioloog in ons
kan nog droef worden
als we aan de wetenschappelijk pogingen van de jaren zestig denken om aan andere apen,
dolfijnen en papegaaien mensentaal
bij te brengen.

En hoe het
met al die proefapen en andere mydidieren is afgelopen:
minstens EEN proefaap werd zelfs na jarenlange gratis logies in het laboratorium
terug naar het oerwoud
gebracht
...

Sommige
onderzoekers dachten
dat apen konden praten zodra die "Ik Hier Banaan/Computer",
"Snel Twee Banaan/Chat" of "Alsjeblieft/Dankjewel!" nabootsten:
die bepaalde soorten mydi~apen zouden zelfs iets van syntaxis {zinsbouw/woordvervoeging e.d.} afweten?

Onzin dus,
allicht: je kunt beter het criterium hanteren
dat apen, dolfijnen en papegaaien pas kunnen praten
zodra ze een mop kunnen vertellen
[en die eventueel nog
begrijpen ook?]!

Maar aangezien ze geen taalgevoel hebben,
kunnen dieren dus ook geen gevoel voor humor hebben.
Hoewel, in zijn column de 'penispennekoker/La vache qui rit'
beschrijft MD een uitzondering op de regel:
de papegaai van zijn tante.
"Die papegaai kan foutloos
[net als sommige andere mydiertjes] 'Poespoespoes' zeggen.
Zodra hij dat doet komt de aangesprokenen, in de hoop op eten of drinken, aangesneld.
Wanneer de poes dan, bij de voet van de mydipapegaaistandaard gekomen, zijn domste gezicht trekt,
dan wipt die mydivogel luid snaterend van plezier van poot op poot alsof hij plotsklaps plassen moet
en schudt de vleugels van het lachen. Waarmee in ieder geval bewezen is
wat tante zovaak zegt: van een kat heb je
altijd plezier!"

"La vache qui rit"
is [in dit mydigeval dus] het vaandel van hele stoeten bespiegelingen
waarvan uiteindelijk de dieren zelf de dupe zijn of worden net als al die andere mydi'ertjes in myDi
[& Elders!]?
En dan gaat het [steeds verder]
voorbij de vraag of De Lachende myDiKoe lacht
omdat die zulke eigenaardige smeerkaas
aan het maken is.

Vanzelfsprekend
kent onze mydihuisbioloog & ~neogoeroe ook de bordkartonnen biggetjes,
die voor slagerij~etalages in hun eigen malse hammen prikken
en de opgezette haas op de poelierstoonbank, gehuld met mydijachttas, ~jagerspetje & compleet met ~schietgeweer omgord & 'ready to go' voor ons allen klaarstaat,
of de bordkartonnen mydiforel die, de ~hengel over zijn ~kieuwen bungelend,
op weg is naar de dichtstbijzijnde
mydiforellenhemelvijver?

Maar het mooiste mydiwervingspaneel voor een varken
[net als in myDi kom je overal alles [al]weer tegen] zag hij bij de mydislagerswinkel
"Le cochon sans rancune":
DAT had die slager dan weer bedacht
[die er trouwens zelf ook best als een varken uitzag:
waar je mee omgaat kan je besmet worden ~ ook mydimensen gaan vaak lijken op datgene
waar ze het innigst mee omgaan?]!
Zelfs een slager heeft meer humor,
als hem dat zo goed uitkomt,
dan het varken zelf zegt te hebben:
al die lachende varkentjes en andere swoonende nicknamedragende mydicartoonfiguurtjes
zijn niets anders dan pogingen om ons van ons schuldgevoel te bevrijden ~
want in wezen is het natuurlijk schaamteloos.
al dat zichzelf exhibitionerende dode blote vlees in de vitrines van etalages
en virtuele cyberspeciale internetsites tussen het wereldnieuws en
de luduvududdurughedun van puberende patserige
patjakkers & patjepeeers?

Als ik slager was geworden,
dan zou ik proberen te verbergen
dat ik stukken van gedode dieren verkocht,
en nooit zeggen dat ik 'zuiglam' in het voorjaar had.
En DAT doet de Nestor onder onze Nationale Nederlandse BioClowns
weer aan de myditonijnen denken,
die zichzelf aldus aanprijzen:
"Eet geen dolfijn,
maar tonijn!

Japanse en Amerikaanse tonijnvissers
kregen ook allemaal dolfijnen in hun fijnmazige netten?
Dolfijnen zijn zielig, die mag je niet eten, en die werden dus op den duur,
soms verminkt en al, weer snel overboord gezet.
Ze werden vast vriendelijk toegesproken door de tonijnvissers
net als de jongens en meisjes die door Bush, Blair & Balkenende naar de olievuurhaarden werden verstuurd om de lastige islamisten een lesje te leren en zich niet te laten kisten
en kregen waarschijnlijk ook hun boterhammen met tenensmeerkaas mee,
maar ze moesten weer naar huis {met of zonder mydibodybag
of andere dooddoener}, doekjes voor het bloeden
en bonuspremies om EEN & Ander
te vergoeden!

Om
ons geweten
te sussen staat
er nu op blikjes myditonijn
dat die gevangen zijn met dolfijnvriendelijke netten:
zoiets heet met een mooi mydidolfijnvriendelijke jiddisch woord 'een gotspe'.
De gotspe is dat het een schandaal is
dat je daar toch ook vaak
weer verschrikkelijk
om moet lachen
{en huilen!}?

De
brave mydibiologenborst
krijgt maar niet genoeg van dit soort mydiworst
van lekkere hapjes en slokjes van, voor & door
geitenneukende bokjes en schampere schapen die zich
vergapen aan al die andere volle
en lege kooien met papegaaien,
dolfijnen, poezen, honden,
katten en
apen
...

~@~