Labeltje erbij?

Ik vraag mij af of nog een labeltje erbij wel zin heeft. Ik voel me precies-genoeg-getype/therapieerd - meer was al te veel bij een dame waarnaar ik verkeerd was verwezen, maar toch 1maal per maand contact mee onderhield, puur om de pittige periode bij mijn schoonmoeder te overbruggen

Zij kon voor de papieren op schrijven dat zij mij "psycho-educatie" gaf, ik kon ergens terecht met mijn ei zonder mijn dierbaren te overbelasten (mijn moeder, bijvoorbeeld, waarmee het contact nu goed gaat)

Dat was de regeling, waarvan zij overigens later beweerde dat ik het me verkeerd herinnerde, of het verkeerd begrepen had, of iets dergelijks, belachelijk

Lekkere gaslighting, terwijl ik het mij nog perfect herinner, de teleurstelling. Na alle zorgvuldige afweging van elk woord met mijn behandelaren ervoor, toch verkeerd... Want ik wachtte meerdere maanden voordat ik zou starten met die nieuwe behandeling voor de puntjes op de i.

De grove randjes waren eraf geslepen, nu nog bijslijpen, perfectie, misschien bestaat perfectie niet.

Kijk, bij mensen die gewoon normaal kunnen doen, heb je geen labeltje nodig. Bij sommigen is dat labeltje een beperkte paraplu tegen hun bullshit, of ze gebruiken het juist om je een hokje in te drijven, één van de 2.

Ik zat te denken en bedacht mij hardop met een even overanalytische scharrel dat hoogbegaafdheid misschien een handige label zou kunnen zijn.

Of je laat mij verdorie gewoon mijzelf zijn, en ziet de positiva van mij in in plaats van .... whatever er gebeurde.

Omdat ik iemand op een zeer empathische manier rapporteerde die overigens ook andere mensen kleineerde. Ik kan wel tegen een goede dis, maar soms ga je te ver, en ik kan je ook terugslaan, maar mij is geleerd om op school bij de juf of meester aan te kloppen, meteen als eerste... Er is geen eer in de grotere vrouw zijn. (Of een kleintje/klein zieltje besparen omdat jij jezelf wel kunt redden.)