kussen zoenen aanbidden verafgoden investeren ...
Het
is en
blijft natuurlijk wel
een beetje griezelig: al
die stromingen die zeggen dat
je dit of dat beslist nu
en hier met alles geweld zou moeten
geloven, omdat het de enige echte waarheid
is?
De Roomse Paus
of de Moslim Koran,
de Protestantse Geloofsbelijdenis of de
EEN
of Andere Sektarische Boodschap
met of zonder Bovennatuurlijke Wezens,
Onmogelijke Gedachtenspinsels of Krankzinnige Geloofspraktijken
in de ene of de andere merkwaardige vorm of uitingswijze:
ze zijn bereid om daarvoor door het vuur te gaan
en oorlogshandelingen te verrichten ~
te slaan & te steken, te schieten en te bombarderen, stiekum te vermoorden en te martelen,
ziek te maken en/of massaal
uit te roeien!?
Maar laten we
maar liever nu nog even
naar de kern van de zaak teruggaan
en die vaderlandse apenstreken
laten voor wat ze waren
& zijn.
Ander voorbeeld
van eerbetoon & plaatsbepaling:
velen hebben ergens in hun kamer een portret staan
van een dierbare die overleden is.
Die foto staat daar niet om tegen een onbekende bezoeker te zeggen:
"ZO
zag deze of gene er nu uit!"
Die foto staat er om die overledene in ere te houden.
Hij staat steevast op een speciale plaats,
en de ruimte eromheen schikt zich dan ook naar die foto?!
Als die foto op een bijzettafeltje in de hoek staat,
dan leg je er meestal niet zomaar een stapeltje verkleurde oude kranten willekeurig voor
of een vies bord met etensresten!
Wie voor het eerst
zo'n foto in een hoek van de kamer zet,
zal dan ook merken dat de betekenis van die ruimte verandert?
En in moeilijke tijden zoek je de nabijheid van die foto, je pakt het fotolijstje misschien op,
en praat ertegen of zoent het dus ook zelfs wel om bepaalde diepgevoelde 'gelovige' redenen en aanverwante associaties van aanhankelijk-heid:
er is geen betekenispraktijk waarin zoveel wordt aangeraakt
als in de traditionele
volksvroomheid
...
Nog een laatste voorbeeld
voordat het alweer tijd is om 'iets anders' te gaan doen.
Hoe vaak zie je niet de rouwenden de kleren van een overledene vasthouden,
kussen, ten hemel heffen of speciaal bewaren.
En dan kun je alweer vragen [waarom niet?]:
waarom doen ze dat toch? Om die vraag te beantwoorden, moeten we in een spirituele taal spreken: symbolen hebben een kracht waar je nu eenmaal
niet omheen kunt.
Die lege plek in het grote bed,
de foto van die overleden ouder{s} of kind[eren], de kleding van de
persoon die is omgekomen bij een bombardement of allerlei andere mogelijke oorlogshandelingen
of ook wel andere 'natuurrampen', ongelukken en ellendige omstandigheden ~
we reageren op de betekeniskracht
van die symbolen.
En als je nu zegt:
'allemaal onzin',
dan zijn we uitgepraat
wat dat betreft
...
Zo niet,
als we hierover nog niet
helemaal uitgepraat zijn dan overtuigen deze verhalen
over de betekeniskracht van bepaalde symbolen ons,
maar wat heeft dit nu verder eigenlijk nog met godsdienst te maken?
Omdat het niet zozeer de rationaliteit is ide ons mensen van de dieren onderscheidt!
Rationaliteit is heel erg gradueel: [andere] dieren kunnen daarom ook best wel [heel] verstandig zijn
en sommige mensen heel erg onverstandig!
Maar wat ons
ECHT
[heel] anders maakt is in feite onze eigen symboolgevoeligheid.
Dat betekent dat wij spontaan, onnadenkend, reageren op de kracht van symbolen
en taaluitingen, 't geschreven woord & alles wat verder nog deze symboolgevoeligheid maakt tot religie
& 'g dsdienst': godsdienst bestaat en ontstaat wanneer de verbondenheid tot stand komt
met een bepaald symbool dat op het transcendente {"doorschijnende/verborgene"} gericht is,
op het 'bovenwerkelijke', op wat 'eigenlijk' niet [zomaar zichtbaar voor iedereen] aanwezig is
maar juist door [die] symbolen aanwezig
gesteld wordt.
Het symbool
wordt een religieuze plaatsvervanger:
je kunt ook de term 'vertegenwoordiger'
gebruiken. Maar je dient ~ en dat is belangrijk om dat te benadrukken ~ deze termen in 'letterlijke', sterke zin op te vatten: het symbool stelt
NIET
het 'g ddelijke' voor, het symbool is welhaast nog veel sterker,
het participeert aan datgene waarnaar het verwijst.
Het sterkste voorbeeld is de icoon?
Iconen zijn incarnaties van een goddelijke kracht.
En als je wilt weten hoe ze werken dan moet je maar eens naar een oosters~orthodoxe kerk gaan en gewoon kijken wat mensen doen met iconen. Ze zeggen hun gebeden op voor de icoon,
maar ze doen meer, ze knielen, ze raken ze aan,
ze zoenen 'hun' iconen!
Precies zoals die rouwende
die kleren van die overledene kuste.
Zoals de kleren de kracht van de overledenen in zich openemen,
zo heeft de icoon de kracht van degene die hij vertegenwoordigt, naar wie hij verwijst.
Iconen zijn concrete vindplaatsen van een goddelijke kracht.
Dat een icoon verwijst naar goddelijke kracht,
en die kracht tegelijkertijd tegenwoordig stelt in die icoon, ja, je moet zelfs zeggen:
zich als het ware kenbaar maakt in die icoon ~ dat nou noemen we 'genade'?
En daarom is g dsdienst dan ook [grotendeels] een symbolische praktijk!
Of iets preciezer nog:
een symbolische gebedspraktijk,
waar mensen met hun woede, angst, opluchting, liefde, blijdschap [en wat al niet] terechtkunnen telkens weer opnieuws 'alsvanouds'?
Er is dan ook
een smeekgebed en er is een gebed van woede, van de verontwaardiging en een gebed
{"BEDDING"}
van de hoop [en de 'dope'], van de eenzaamheid
en de vreugde
...
Wanneer ik zo'n gebed opzeg bij een icoon,
dan worden mijn boosheid, mijn angst en mijn blijdschap gehoord.
Iconen zijn opvangcentra: ze nemen op wat ik zeg en ze bewaren dat voor later ...
G dsdienst neemt onze symboolgevoeligheid op in een spiritualiteit en cultiveert haar en zo ontstijg je
de particuliere emoties: we hebben de neiging om belangrijke momenten in het leven te betrekken
op iets wat groter is dan wij.
Bij de geboorte
van een kind zeggen we: is het geen wonder?
Ja, het is een wonder!
Je dankt, maar niet je vrouw, niet jezelf, niet jullie prestatie:
jouw dank reikt verder dan jezelf ~ in de geboorte van het kind vier je het leven, nee,
niet enkel het leven, maar iets dat 'geschonken' is in en door en tot & vanuit een extra mydidimensie. Als ik mijn vader dank, dan dank ik tegelijkertijd het vaderschap.
Als ik treur om een overledene dan kan ik, ondanks al het verdriet,
"G D"
danken om het leven dat hier ten einde loopt. Want als ze gezond is, dan heeft godsdienst de kracht
om spontane symboolgevoelens te versterken, te cultiveren en uit te bouwen.
In die oeroude Byzantijnse godsdienst van nu al bijna meer dan tweeduizend jaar geleden
heeft de icoon duidelijk de betekenis van 'verrijzenis': in de kroon wordt dan ook 'tastbaar' aanwezig gesteld dat "Christos" {"haMasjiach" van 'ooit'}
NIET
afwezig is,
dat hij ons
NIET
'verlaten heeft',
maar zich aan ons [als we ons daarvoor openstellen]
BLIJFT
openbaren
en de allereerste icoon
was die 'christos'/masjiach/gezalfde
ZELF:
in geschilderde iconen {de naaste,
de ander & 'onszelf'}
openbaart hij zich
{telkens weer}
opnieuw.
is en
blijft natuurlijk wel
een beetje griezelig: al
die stromingen die zeggen dat
je dit of dat beslist nu
en hier met alles geweld zou moeten
geloven, omdat het de enige echte waarheid
is?
De Roomse Paus
of de Moslim Koran,
de Protestantse Geloofsbelijdenis of de
EEN
of Andere Sektarische Boodschap
met of zonder Bovennatuurlijke Wezens,
Onmogelijke Gedachtenspinsels of Krankzinnige Geloofspraktijken
in de ene of de andere merkwaardige vorm of uitingswijze:
ze zijn bereid om daarvoor door het vuur te gaan
en oorlogshandelingen te verrichten ~
te slaan & te steken, te schieten en te bombarderen, stiekum te vermoorden en te martelen,
ziek te maken en/of massaal
uit te roeien!?
Maar laten we
maar liever nu nog even
naar de kern van de zaak teruggaan
en die vaderlandse apenstreken
laten voor wat ze waren
& zijn.
Ander voorbeeld
van eerbetoon & plaatsbepaling:
velen hebben ergens in hun kamer een portret staan
van een dierbare die overleden is.
Die foto staat daar niet om tegen een onbekende bezoeker te zeggen:
"ZO
zag deze of gene er nu uit!"
Die foto staat er om die overledene in ere te houden.
Hij staat steevast op een speciale plaats,
en de ruimte eromheen schikt zich dan ook naar die foto?!
Als die foto op een bijzettafeltje in de hoek staat,
dan leg je er meestal niet zomaar een stapeltje verkleurde oude kranten willekeurig voor
of een vies bord met etensresten!
Wie voor het eerst
zo'n foto in een hoek van de kamer zet,
zal dan ook merken dat de betekenis van die ruimte verandert?
En in moeilijke tijden zoek je de nabijheid van die foto, je pakt het fotolijstje misschien op,
en praat ertegen of zoent het dus ook zelfs wel om bepaalde diepgevoelde 'gelovige' redenen en aanverwante associaties van aanhankelijk-heid:
er is geen betekenispraktijk waarin zoveel wordt aangeraakt
als in de traditionele
volksvroomheid
...
Nog een laatste voorbeeld
voordat het alweer tijd is om 'iets anders' te gaan doen.
Hoe vaak zie je niet de rouwenden de kleren van een overledene vasthouden,
kussen, ten hemel heffen of speciaal bewaren.
En dan kun je alweer vragen [waarom niet?]:
waarom doen ze dat toch? Om die vraag te beantwoorden, moeten we in een spirituele taal spreken: symbolen hebben een kracht waar je nu eenmaal
niet omheen kunt.
Die lege plek in het grote bed,
de foto van die overleden ouder{s} of kind[eren], de kleding van de
persoon die is omgekomen bij een bombardement of allerlei andere mogelijke oorlogshandelingen
of ook wel andere 'natuurrampen', ongelukken en ellendige omstandigheden ~
we reageren op de betekeniskracht
van die symbolen.
En als je nu zegt:
'allemaal onzin',
dan zijn we uitgepraat
wat dat betreft
...
Zo niet,
als we hierover nog niet
helemaal uitgepraat zijn dan overtuigen deze verhalen
over de betekeniskracht van bepaalde symbolen ons,
maar wat heeft dit nu verder eigenlijk nog met godsdienst te maken?
Omdat het niet zozeer de rationaliteit is ide ons mensen van de dieren onderscheidt!
Rationaliteit is heel erg gradueel: [andere] dieren kunnen daarom ook best wel [heel] verstandig zijn
en sommige mensen heel erg onverstandig!
Maar wat ons
ECHT
[heel] anders maakt is in feite onze eigen symboolgevoeligheid.
Dat betekent dat wij spontaan, onnadenkend, reageren op de kracht van symbolen
en taaluitingen, 't geschreven woord & alles wat verder nog deze symboolgevoeligheid maakt tot religie
& 'g dsdienst': godsdienst bestaat en ontstaat wanneer de verbondenheid tot stand komt
met een bepaald symbool dat op het transcendente {"doorschijnende/verborgene"} gericht is,
op het 'bovenwerkelijke', op wat 'eigenlijk' niet [zomaar zichtbaar voor iedereen] aanwezig is
maar juist door [die] symbolen aanwezig
gesteld wordt.
Het symbool
wordt een religieuze plaatsvervanger:
je kunt ook de term 'vertegenwoordiger'
gebruiken. Maar je dient ~ en dat is belangrijk om dat te benadrukken ~ deze termen in 'letterlijke', sterke zin op te vatten: het symbool stelt
NIET
het 'g ddelijke' voor, het symbool is welhaast nog veel sterker,
het participeert aan datgene waarnaar het verwijst.
Het sterkste voorbeeld is de icoon?
Iconen zijn incarnaties van een goddelijke kracht.
En als je wilt weten hoe ze werken dan moet je maar eens naar een oosters~orthodoxe kerk gaan en gewoon kijken wat mensen doen met iconen. Ze zeggen hun gebeden op voor de icoon,
maar ze doen meer, ze knielen, ze raken ze aan,
ze zoenen 'hun' iconen!
Precies zoals die rouwende
die kleren van die overledene kuste.
Zoals de kleren de kracht van de overledenen in zich openemen,
zo heeft de icoon de kracht van degene die hij vertegenwoordigt, naar wie hij verwijst.
Iconen zijn concrete vindplaatsen van een goddelijke kracht.
Dat een icoon verwijst naar goddelijke kracht,
en die kracht tegelijkertijd tegenwoordig stelt in die icoon, ja, je moet zelfs zeggen:
zich als het ware kenbaar maakt in die icoon ~ dat nou noemen we 'genade'?
En daarom is g dsdienst dan ook [grotendeels] een symbolische praktijk!
Of iets preciezer nog:
een symbolische gebedspraktijk,
waar mensen met hun woede, angst, opluchting, liefde, blijdschap [en wat al niet] terechtkunnen telkens weer opnieuws 'alsvanouds'?
Er is dan ook
een smeekgebed en er is een gebed van woede, van de verontwaardiging en een gebed
{"BEDDING"}
van de hoop [en de 'dope'], van de eenzaamheid
en de vreugde
...
Wanneer ik zo'n gebed opzeg bij een icoon,
dan worden mijn boosheid, mijn angst en mijn blijdschap gehoord.
Iconen zijn opvangcentra: ze nemen op wat ik zeg en ze bewaren dat voor later ...
G dsdienst neemt onze symboolgevoeligheid op in een spiritualiteit en cultiveert haar en zo ontstijg je
de particuliere emoties: we hebben de neiging om belangrijke momenten in het leven te betrekken
op iets wat groter is dan wij.
Bij de geboorte
van een kind zeggen we: is het geen wonder?
Ja, het is een wonder!
Je dankt, maar niet je vrouw, niet jezelf, niet jullie prestatie:
jouw dank reikt verder dan jezelf ~ in de geboorte van het kind vier je het leven, nee,
niet enkel het leven, maar iets dat 'geschonken' is in en door en tot & vanuit een extra mydidimensie. Als ik mijn vader dank, dan dank ik tegelijkertijd het vaderschap.
Als ik treur om een overledene dan kan ik, ondanks al het verdriet,
"G D"
danken om het leven dat hier ten einde loopt. Want als ze gezond is, dan heeft godsdienst de kracht
om spontane symboolgevoelens te versterken, te cultiveren en uit te bouwen.
In die oeroude Byzantijnse godsdienst van nu al bijna meer dan tweeduizend jaar geleden
heeft de icoon duidelijk de betekenis van 'verrijzenis': in de kroon wordt dan ook 'tastbaar' aanwezig gesteld dat "Christos" {"haMasjiach" van 'ooit'}
NIET
afwezig is,
dat hij ons
NIET
'verlaten heeft',
maar zich aan ons [als we ons daarvoor openstellen]
BLIJFT
openbaren
en de allereerste icoon
was die 'christos'/masjiach/gezalfde
ZELF:
in geschilderde iconen {de naaste,
de ander & 'onszelf'}
openbaart hij zich
{telkens weer}
opnieuw.
19 jul 2007 - bewerkt op 14 aug 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 11 mei 2026 Zo wil lezen, schrijven, overwegen, testen ons ook
- O 11 mei 2026 Elk jaar weer bezoeken duizenden reizigers de stad
- O 10 mei 2026 Al sinds schier onheuglijke tijden waren keizers &
- O 09 mei 2026 Meer dan 123 jaar hommeles: 3 wereldoorlogen enzo!
- O 09 mei 2026 Op overtreding van nieuwe en gewijzigde bepalingen
- O 09 mei 2026 Wetten tegen de zedeloosheid 20/5 1911…p
- O 09 mei 2026 Yesterday all my troublehooters seemed so far away
- O 08 mei 2026 Pauselijke e.d. macht op hoogtepunt overal altijd?
- O 08 mei 2026 Beetje ouderdomsverschijnselen op alle gebieden?!!
- O 08 mei 2026 In Spanje gingen de christenen door met hun recon-
- O 07 mei 2026 Handel & gilden: mèt de 12e eeuw begon ‘n tijdperk
- O 07 mei 2026 .1234: Maar voor de edelen gereed waren begon zich
- O 07 mei 2026 38 Drie wereldoorlogen, vele kruistochten & teveel
- O 06 mei 2026 37 Aarde bastaardsuiker chemie democratie ERMELOG?
- O 06 mei 2026 7/36 In de 10e eeuw {AD} begon ‘t aanzien van deze