k{n}ibbel k{n}abbel knuistje wie knabbelt daar aan

mijn uebervette puberadolescentenpuistje:
'allemaal beestjes tussen sterilisatie/castratie & bloeiende jeugdbewegingen ter adoptie door volwassenen'


't
Blijft dus
allemaal 'n kwestie
van beestjes hoe je
't verder ook wilt wenden
& keren
...

Datgene
wat in aanvang aanwezig was
heeft zich geleidelijk aan ontwikkeld
van heel erg 'simpel' tot iets dat
steeds complexer aan 't worden is
tussen oerknal &
oercrunch.

We lijden allemaal
in de grond van de zaak
aan ongeveer dezelfde kwaal
& zijn net iets anders
dan de ander.

We zijn anders
& hetzelfde of 't nu
ons lichaam is
of de geest.

Volop hallucinaties,
angstaanvallen & symptomen
van verdringing
...

Onderdrukking
van opvliegendheid & uitingen van beperking.
Je volvreten of dood~
hongeren.

Altijd weer
twee kanten van dezelfde
uebergeile vetleren medaille
met eikenloof, toeters
& bellen.

Graduele verschillen!

Eetstoornissen,
anorexia, boulemia,
noodkreten door 't weigeren van voedsel,
verlies & toename als 't gevolg van 'n bewuste keuze
of dwanghandeling, controle
& 't gebrek
daaraan?

Je blijft dus
soms alleen op je kamer zitten,
durft niet uit te gaan naar buiten omdat je wel weer eens
'n angstaanval zou kunnen krijgen:
je bent bang om weer verliefd te worden,
wilt er niet als 'n 'echte' man of vrouw uitzien,
dus je ontdoet je doelbewust van borsten, billen,
{schaam}lippen, figuur, menstuaties & erecties
& wilt dolgraag eigenlijk 'n soort van androgyne,
hermafrodiete gedaante worden & leeft tot op zekere hoogte
in je eigen zelfgefabriceerde gevangenis waar je alle
verdrongen emoties gebruikt
om jezelf te straffen &
te plagen?

Wat ligt er
aan de wortel van die keuzemogelijkheden
tussen go{e}d & kwaad?

Waar ligt de kern
van al die opgekropte emoties
& verdrongen neigingen, verbeeldingen,
afspiegelingen & voortgaande
menselijke ontwikkelingen?

Wie zit waarom opgesloten
in die ivoren torens met de erwt
onder al die matrassen & jijzelf onder al die
lagen bedekkingen, schilden,
pantsers & mooie of
lelijke woorden?

Hoe
breken we
nu al die
gevangenissen weer af die
we om ons heen hebben opgetrokken
met eigen handen of behulp
van de anderen?

Het
wordt dus
tijd dat we
uit onze schulpjes
kruipen & 't leven
open & eerlijk
temoettreden zonder
meer.
13 nov 2007 - bewerkt op 23 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende