Jong en oud tegelijk

"Hoe oud ben je eigenlijk?" Vroeg hij aan me.
Ik keek in de helderblauwe ogen van mijn nieuwe collega die ik momenteel aan het inwerken was. Hij heeft lichtblonde krulletjes die hem, in combinatie met zijn babyface, enorm op een Cherub engeltje doen lijken. Het enige dat het verschil maakt is zijn toch wel potige bouw. En het feit dat hij geen vleugels heeft, misschien.
"Ik ben-" begon ik te zeggen, maar bedacht me midden in mijn zin. "Nee, wacht, hoe oud dénk je dat ik ben?" Kaatste ik terug.
"Oh nee, gaan we dit krijgen! Wat nou als ik je te oud schat?"
"Je kan die vraag niet stellen zonder een vraag als deze terug te verwachten, helemáál niet bij een vrouw." Zei ik stellig. "En don't worry, ik zal het je vergeven als je me te oud schat."
"Nou, het feit dat je jezelf een vrouw noemt en me überhaupt laat schatten doet me denken dat je ouder bent dan je eruit ziet. Dus ehhh... zevenentwintig?"
Ik glimlachte naar hem. "Tel er maar tien jaar bij op!"
"Tien?! Je bent zevenendertig?" Hij zag er oprecht gechoqueerd uit.
"Over twee maandjes," deelde ik hem mee. "Over twee maandjes word ik zevenendertig."

De tijd vliegt. En blijkbaar vliegt mijn jeugdige uiterlijk (nog) niet op hetzelfde tempo mee, want ik word nog altijd jonger geschat dan ik werkelijk ben. Niet eens een paar jaartjes, maar meestal meteen een heel decennium.
Het is leuk en ik geniet ervan, tegelijkertijd ben ik bang voor het moment dat mijn leeftijd wel op mijn gezicht te lezen gaat zijn. Niet dat dát erg is - ouder worden in een privilege en er zit schoonheid in het ouder worden -, ik ben vooral bang dat ik tegen die tijd zo gewend ben om jonger geschat te worden dat het teleurstellend gaat zijn als mensen hun schouders ophalen met een 'makes sense' als ik mijn leeftijd deel. En dat gaat ooit een keer gebeuren, want ik ben niet anders dan andere vrouwen. De (peri)menopauze gaat uiteindelijk ook bij mij aankloppen. Daarbij, niet anders dan andere mensen in het algeheel. Mannen rimpelen net zo goed, en grijze haren hebben ook geen twee X chromosomen nodig om hun intrede te maken. Om maar niet over alle andere tekenen van ouder worden te praten.

Ik heb me wel eens afgevraagd of ik er echt jonger uitzie of dat jonge mensen gewoon slecht zijn in leeftijd schatten en geen enkel idee hebben hoe een mens eruit hoort te zien als ze thirty-something zijn. Ik kan me namelijk nog goed herinneren dat toen ik net dertig was geworden, veel twenty-somethings een 'neeeeeee, je bent dertig?' reactie gaven als ik mijn leeftijd deelde. Terwijl ik die reactie nooit kreeg als ik negenentwintig zei. Alsof jonge mensen verwachten dat je op je dertigste verjaardag om klokslag 12 uur middernacht ineens opdroogt.

De waarheid zal waarschijnlijk ergens in het midden liggen. Mijn legitimatie wordt nog te vaak gevraagd bij het kopen van alcohol om te concluderen dat ik er gewoon uitzie als zesendertig. Zouden het nou nog alleen de 50+ medewerkers zijn die het vragen (omdat iedereen onder een bepaalde leeftijd er dan uit gaat zien als een kind) of juist alleen de medewerkers in hun tienerjaren (die op hun beurt iedereen over 25 eruit vind zien als bejaard), dan zou het nog daaraan kunnen liggen. Dat patroon is er echter niet. Jong, oud - het maakt niet uit. Mijn legitimatie wordt enorm frequent en door iedereen gevraagd.
Misschien ligt het niet meer aan de leeftijd maar moeten ze het tegenwoordig gewoon aan iedereen vragen? Heb ik ook nog gedacht, maar dat zou niet verklaren waarom mijn zevenentwintigjarige partner nooit zijn ID hoeft te laten zien. Daarbij, toen ik nog sigaretten rookte een aantal maanden terug, hadden ze een apparaatje bij het tankstation om de hoek dat met een camera je leeftijd schat. Dit gaat bij mij standaard op rood wat betekent dat ik mogelijk te jong ben en ze mijn legitimatie moeten vragen. Op een gegeven moment wisten de medewerkers dat ze dat bij mij gewoon konden negeren. De 1989 op mijn legitimatie heeft ze allemaal het schaamrood op hun kaken doen laten verschijnen.

Laatst stond ik bij de zelfscan van de Albert Heijn omdat ik boodschappen ging doen voor de wekelijkse DnD avond. Ik haalde alles dat nodig was voor het avondeten en ook wat bier en wijn omdat sommige van de gasten dat graag drinken. Naast mijn zelfscan kassa, stond een groepje tieners dat wat Desperados probeerde af te rekenen. Ze kregen een leeftijdscontrole.
"Ja, 2007, helemaal prima!" Hoorde ik de medewerker zeggen toen hij hun ID's checkte. Voor mij even een mindfuck dat mensen die in 2007 zijn geboren nu oud genoeg zijn om alcohol te kopen, maar dat terzijde. De medewerker liep door naar mij. Het zal toch niet, dacht ik nog. Ik sta letterlijk naast een groep tieners, de vergelijking trekken en daarbij de verschillen zien is dan denk ik héél makkelijk, maar het was echt zo. Mijn ID kaart werd ook gevraagd.
Ik bestudeerde het gezicht van de medewerker voorzichtig terwijl hij naar mijn ID kaart keek. Zijn ogen werden zo groot als schoteltjes toen hij mijn geboortejaar zag.
"ZO DE KNETTER DAT DOE JE GOED!" Hij riep dat zó hard dat het nu mijn beurt was om het schaamrood op de kaken te krijgen. Iedereen keek naar me.
"Dankje," zei ik zo zachtjes dat het bijna een piepje leek. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen.
Bij het naar buiten lopen passeerde ik weer het groepje tieners dat vlak voor mij de leeftijdscontrole kreeg. Petjes, rugtassen en een hoop stoerdoenerij. En daar word ik dan ook onder geschaard. Ik had even een "How do you do, fellow kids?" momentje.




Het gekke is nog, bij de DnD avond waarvoor ik boodschappen ging doen, voel ik me juist een oude rot. Zoals ik eerder al zei heb ik een partner die negen jaar jonger is dan ik. Hij zit op de grens tussen Millennials en Gen Z, en noemt zichzelf altijd een Zillenial. Eerlijk gezegd merk ik met hem maar zelden het leeftijdsverschil op.
Zijn DnD groep is echter nog een aantal jaar jonger dan hij en zijn wel echte Gen Z's. Ik voel me in die groep vaak een alien. Het leeftijdsverschil is zó merkbaar dat het vaak zelfs een beetje awkward is. Dan liggen ze met zijn allen in een deuk om een meme die populair was in hun tienerjaren waarvan ik zoiets heb van 'ehhhh? Waar the hell gaat dit over?' Maar ook ongemakkelijke momenten met Hitster dat we ooit eens gespeeld hebben. Een van de Gen Z's moest een liedje uit 1997 op de goede plek in zijn tijdlijn leggen en legde hem compleet verkeerd. Ik wilde mijn Hitster token inzetten om het kaartje te jatten en had al half 'Hitster!' geroepen, maar hij draaide het kaartje, tot mijn grote teleurstelling, al om voordat ik het woord überhaupt af kon maken. Daarna: "Oh ja, ik was vergeten dat jij toen wel al leefde."

Dat ik toen wel al leefde.
Mijn god. That made me feel old as fuck.

Mijn Cherub collega dacht daar in ieder geval anders over. Ik wist dat hij pas achttien was, dat had de manager me al verteld na zijn sollicitatiegesprek, maar hij had voor dit gesprek dus geen idee hoe oud ik precies was. Ik denk wel dat hij had verwacht dat ik een stuk ouder was dan hij, maar dat onderdrukte niet de waarderende blik die hij op zijn gezicht kreeg toen hij me voor het eerst zag.
Er is een micro-expressie die, als je hem eenmaal herkent, onmiskenbaar is. Als iemand je voor het eerst ziet en je aantrekkelijk vindt, trekt diegene onwillekeurig even diens wenkbrauwen op. Niet op een verbaasde manier. Het is maar heel kort en in een flits van een seconde weer voorbij. Als je de expressie echter eenmaal herkent is hij onmiskenbaar en niet te verwarren voor iets anders. Ik heb die blik dus op mijn collega's gezicht zien verschijnen toen hij me voor het eerst zag.
Nu zag ik hem vooral worstelen met deze nieuwe informatie. Dat ik toch wel véél ouder was dan hij dacht. Vroeg hij zich af of hij nu nog wel een kans maakte? Had hij een existentiële crisis omdat hij een vrouw van mijn leeftijd überhaupt als aantrekkelijk zag? Ik had zoveel vragen. Ik vraag me af wat er op mijn gezicht te zien was.
Ik weet niet waarom, maar ineens schoot de grap die mijn ex wel eens maakte mijn hoofd te binnen: "ik wacht totdat je zesendertig bent, want dan kan ik je inruilen voor twee van achttien!" And then it hit me. It suddenly hit me. Zou ik het tegen Cherub zeggen? Er was een klein moment van wikken en wegen voordat ik het besloot te doen. Misschien zou het hem helpen zijn gedachtes op orde te krijgen, want naast dat ik hartstikke bezet ben, is hij echt véél te jong voor mij. Ik schraapte mijn keel in aankondiging.

"Ja, jongen." Hoorde ik mezelf zeggen. "Ik had je moeder kunnen zijn!"