inzicht, steun & houvast {for the time being}

+/_
4621 ste
myDi~Tijd
& Ruimte~reisverhaaltje


Het
heeft geen
zin om mensen
tegen elkaar op te zetten.

We
komen allemaal
voort uit dezelfde
bron van leven.

Mineraal,
elektro/chemisch,
plantaardig, dierlijk, menselijk
& zelfs 'goddelijk' als je dat
zo wilt zien?

En
als je
eenmaal gewend bent
geraakt om bepaalde dingen
enkele malen per dag te doen ga je verder!

Een
paar keer
per dag eten,
drinken en slapen: het
op je laten inwerken van al die geluiden,
geuren en kleuren via jouw eigen emoties, gevoelens,
gedachten en daden in alle
verscheidenheid
...

Het
ontstaat en
vergaat als het
ware 'vanzelf' en in de tussentijd
doe je er met woorden & beelden verslag van
in jouw eigen doen en laten als een wederzijds spel
van aantrekking en
afstoting.

Je
wisselt het
vanzelfsprekend af met
ontelbare verhaaltjes en wetenswaardigheden
die je opslaat in jouw eigen geheugen:
eindeloze herinneringen aan tienduizenden dagen en nachten
in tientallen landen.

Al
die indrukken
en vermengingen van jongsaf aan
vormen EEN geheel en
DAT ben 'jij'!
Rak kach:
tat tvam
asi
...

Ik
ben het
voorlopige resultaat van
wat ik was en daarna geworden ben?

Wat
je erin
stopt dat komt
er ook weer uit:
wat we zaaien dat gaan we oogsten ~
dwars door alle stromen en stormen des levens heen ontstaat een menselijk persoon
die blijkt geeft
van zijn aanwezigheid in doen en laten
~ dit ben ik, deze 'myditijd~ & ruimtereiziger'
op pad in eeuwigheid!

Ik ben
wat ik was
en aan het worden ben en plak daar
voor het gemak een 'naam' op:
dit 'ben' ik
...

Wat we geloven
en daarom versterken in ons leven,
is ontstaan uit wat we in het verleden hebben mee-
gemaakt:
het is dus ook helemaal niet zo'n wonder
dat we steeds opnieuw dezelfde lessen krijgen
totdat we er soms volslagen ziek
en moedeloos van
geworden zijn?

Als ik iets anders wil meemaken,
dan moet in andere overtuigingen over mezelf hebben:
dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan!

Maar voordat we een ander beeld van onszelf kunnen krijgen,
moeten we de beelden en overtuigingen die we al hebben, ongedaan maken of neutraliseren,
of liever nog internaliseren en
integreren?

Dat
doen we
dan het beste
door te beseffen dat het
slechts overtuigingen
zijn
...

Het
zijn meestal
geen objectieve feiten:
overtuigingen lijken slechts waar te zijn, niet omdat ze dat noodzakelijkerwijs zijn,
maar omdat we er bepaalde waarden
aan hechten.

Onze emotionele gehechtheid
aan deze overtuigingen is de scheppende kracht in dit manifestatieproces.
We doen wat we geloven: die overtuigingen kunnen goed en fout zijn, of van allebei een beetje?
Dat maakt niets uit: we creeren ons leven op basis van wat we geloven,
ongeacht de vraag hoe waar of onwaar
onze overtuigingen
zijn
...

Ik had
bijvoorbeeld ook op m'n twaalfde,
zestiende en achttiende voor andere scholen en bezigheden kunnen kiezen?
Maar ik heb gedaan wat ik deed:
die bepaalde omstandigheden hebben mij gemaakt
en ik heb hen in leven gehouden, aangepast, omgevormd, af- & bijgeslepen, aangedikt & afgezwakt!
Maar ook daar hebben we het in de afgelopen jaren al soms tamelijk uitvoerig eerder en vaker
[telkens weer] over gehad?!

Als je eenmaal in de gewoonte bent geraakt
om drie keer per dag te eten, drinken, schrijven, lezen, rusten [of wat dan ook],
dan ontvouwt zich mijn werkelijkheid als zodanig en klopt het
met 'mijn overtuigingen' zolang die overtuigingen
mij helder voor de geest staan
en een sterke emotionele
lading hebben.

En wanneer we
geen duidelijke en sterke overtuigingen hebben,
dan lopen de zaken niet zoals we denken
dat ze horen te lopen?

Wanneer er
een duidelijk conflict is
tussen wat we willen dat er gebeurt en datgene wat er werkelijk in ons leven gebeurt,
dan kunnen we dat conflict meestal terugbrengen tot onze eigen innerljke ambivalentie.
Innerlijke ambivalentie is een teken dat onze overtuigingen,
onze groei en transformatie niet langer meer
'naar behoren'
dienen?

Er is iets
in onze psyche dat de oude beelden en oplossingen
niet meer aanneemt
...

Er mogen dan misschien
nog geen nieuwe oplossingen en beelden zijn,
maar de oude worden in twijfel getrokken,
of dat nu bewust gebeurt
of onbewust.

Daarom
gaan dan ook meestal
uiterlijke conflicten hand in hand met innerlijke ambivalentie:
het zijn allebei signalen dat er in de psyche een transformatieproces gaan de is.
We kunnen onze oude waarden
niet langer meer
trouw zijn?

En dus begint ons leven,
dat gebaseerd was op de vaste innerlijke overtuiging van de juistheid van die oude waarden,
een verschuiving te vertonen.

Er is in de psyche een aardverschuiving begonnen!

De grond trilt
en de bouwwerken die we erop gezet hebben beginnen heen en weer te bewegen?
De glazen vallen van de planken, de meubels liggen
nu op hun kop
...

In sommige gevallen
kunnen zelfs de meest fundamentele overtuigingen scheuren gaan vertonen.
Deze uiterlijke crisis is simpelweg een afspiegeling
van onze 'geloofscrisis'.

We geloven nu
niet meer hetzelfde
als vroeger?

We zijn niet langer zeker
van de dingen waar we in het verleden zeker van waren!
Dingen die zwart en wit waren, vertonen zich nu
in tinten grijs
...

Onzekerheid binnenin.
{R}evolutie van buitenaf.
Ze geven elk ander allebei voedsel,
totdat we niet meer weten wat er nu eigenlijk het eerste was.
We denken ten onrechte dat de uiterlijkheden de oorzaak zijn van het innerlijke proces?
Met die handige misvatting kunnen we het nemen van verantwoordelijkheid voor wat er in ons leven gebeurt nog eventjes voor ons uit schuiven!
Maar in feite kan elke vorm van opschudding in ons uiterlijke leven
worden teruggebracht tot een paar bevingen
vanuit onzekerheid in
de psyche
...

NU
is het
weer tijd dus
voor 'iets anders' in ons leven:
we gaan er misschien straks
of later nog wel
weer eens wat
verder op
door?

@
engel
blozen
cool!
27 mei 2007 - bewerkt op 28 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende