Ineens zijn er weer 2 jaar voorbij

Waar moet ik beginnen? Ik heb net mijn laatste verhaal gelezen. En voor de 300 red flags was ik gewoon blind. Maar de afgelopen 2 jaar hebben mij ook zoveel gebracht en geleerd.

Ik ben tot november 2025 nog met hem geweest. Ik sprak over een lange afstandsrelatie, maar hij zei (uit woede) ik heb je expres nooit gevraagd om mijn vriendin te zijn. Wat waren we dan? Ik ben in zijn thuisland geweest, we hebben elkaars familie ontmoet, allerlei dingen met elkaar gedeeld. En echt verliefd geweest. Ik voelde dat het niet goed meer zat. Dat onderbuik gevoel dat je hebt. Wat ik eigenlijk altijd wegstopte voor mezelf. Omdat ik wil geloven in de goedheid van de mens. Omdat ik wil vertrouwen. Omdat ik geloof in oprechte liefde.

Toen ik wist dat hij in het land was waar hij woont heb ik Tinder geinstalleerd en betaald voor de optie om in zijn stad te kunnen swipen. Mijn hart ging te keer. Het voelde weer zoals 12 jaar geleden. Toen ik op FB zag dat mijn vriendje met een meisje op vakantie was i.p.v. de vriend waarmee hij zou gaan. Het is zo'n moment dat je niet vergeet. Maar dit is ook precies waar ik me voor schaam. Het overkomt mij weer. Het gevoel dat iedereen uit je omgeving dit al had verwacht. Dus ik heb besloten om tegen niemand te waarheid te vertellen. Maar dat het over was omdat hij niks meer wilde plannen en geen toekomst zag. Dat is niet gelogen, want ook dit heeft hij gezegd. Nadat ik hem huilend op belde.

Dit had ik wel nodig om afstand te doen. Al is het irritante dat ik nog wekelijks al zijn instagram volgers check. Waarom lukt het me niet om los te laten? Hem volledig uit mijn leven wissen is het antwoord. Rationeel weet ik het.

Maar deze tijd met hem heeft mij ook zoveel moois geleerd. Ik heb kennis gemaakt met de Islam. Het is voor mij nu het geloof. Het past bij mij. Maar het is ook eng. Want het past niet in mijn omgeving. Ik heb voor nu besloten om mezelf zoveel mogelijk tijd te geven als dat ik nodig heb om te ontdekken hoe ik mijn geloof ga vormgeven. De Koran is het mooiste cadeau dat ik van hem heb gekregen. Het heeft mij kennis laten maken met een hele nieuwe cultuur. We hebben echt gelachen. Het heeft mij laten inzien dat ik een relatie wil. Dat ik wil samenwonen. Dat ik niet voor altijd alleen wil zijn. Dat het leven samen zoveel leuker is, nog leuker dan dat ik mijn leven in mijn eentje al maak.

Dus nu sta ik open voor de liefde. Maar nu is het misschien al te laat.

Iedereen om mij heen heeft kinderen of is zwanger. Iedereen. Ik ben daar nog niet. Dat voelt nog zo ver weg. Op dat gebied voel ik me 20, maar dat ben ik lichamelijk niet. Ik weet dat ik niet forever heb om kinderen te krijgen. Maar echt mijn kleine meisjes droom om moeder te worden van een tweeling is meer dan ooit aanwezig.

Maar waar vind ik hem? Ik had weer een poging gedaan op de datingapps. Maar het liep op niks uit. Ik wil eigenlijk mezelf weer sexy voelen, zoals ik dat deed toen ik hem per ongeluk ontmoette. Het boeide me niet. Ik ben nu alleen maar bezig om leuk gevonden te worden. Ik voel me echt zo dik. Maar in plaats van daar aan te werken ga ik emotie-eten. In januari was ik gewoon 5 kg lichter dan dat ik nu ben. En dit is de tijd om te shinen.

Ik merk altijd dat schrijven helpt. Waarom ik er mee gestopt ben weet ik niet. Ik moet terug naar discipline en volledige focus op mezelf. Ik kan iedere dag werken aan een betere versie van mezelf. Ik geef mezelf (opnieuw voor de 100ste keer) tot 1 september. September wordt mijn maand.

Genoeg voor nu. Er is nog zoveel om te vertellen. Maar ik ben eigenlijk ook gewoon aan het werk. Bij die 'leuke nieuwe baan', wat totaal niet is wat ik had verwacht....