ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is ...


~*~

Het blijft
natuurlijk dweilen
met de kraan open.
Ieder van ons staat dag en nacht bloot
aan ontelbare invloeden op lichaam, geest, individu en groep.
Die mydibijbelverhalen waren alsvanouds 'n poging om enig licht te werpen
op die veranderingsprocessen waaraan we onderworpen waren.
Waar komen we vandaan,
waar gaan we heen
en wat doen
we hier?

En aan
het eind van de rit
stond voor een ieder het graf
als het ware al vroeger of later klaar!
We hebben het nu al enkele jaren lang gehad
over oude en nieuwe 'testamenten', gezondheids- & ziekteverschijnselen
van mensen onder de meest normale
& afwijkende omstandigheden
en wat eraan
te doen.

Het
blijft een
heen en weer schipperen
tussen al die oude verslagen,
indrukken, profeten & historische gebeurtenissen
waaraan we blootstonden & ~staan en de meer recente moderne ontwikkelingen
in en rond om ons heen: we bevinden ons allemaal
tussen dat moment van ontstaan
en al spoedig weer
vergaan
...

En
ik kan
ook niet zo
bar veel anders doen
dan daar verslag van uitbrengen
op mijn eigen manier met behulp van
wat ik allemaal tegenkom aan bijzonderheden, afwijkingen en overeenkomsten.
Zoals het lichaam zich als het ware automatisch bijna ontwikkelde uit die eerste ei- & zaadcel,
zo is ook onze geest daarin een wonderbaarlijk 'vanzelfsprekend' geheel
van aanvankelijk willekeurige woordjes, zinnetjes,
indrukken van licht en donker, aangenaam
en afstotend, warm en koud,
mannelijk/vrouwelijk en
wat allemaal al
niet?

Die
oude
zogenaamde
heilige schriften
deden er in de woorden van talloze auteurs uit het verleden
op hun manier verslag van en wij staan sindsdien ook allemaal bloot
aan onze eigen tragikomische brainwashes,
hersenspoelingen, input
& afwisselende
output!

We
slapen
en waken
met ogen potdicht open
en wijd gesloten
...

Het
is dan
ook symbolisch
heel toepasselijk om de tekst in deze mydiverhaaltjes
vooral ook telkens weer te blijven centreren: onze ogen en oren zitten midden
tussen onze handen in die ter linker en rechter zijde samen met onze andere zintuigen
'de boel in de gaten
houden'!

Die
oude
mydibijbelverhaaltjes
gingen ook al zover om aan g d
al die menselijke kenmerken en eigenschappen toe te schrijven?
En hoe zou het ook anders kunnen: wij zijn nu eenmaal geen
planten en [andere] dieren meer,
maar wat we zelf noemen
'menselijke
wezens'!

We
weten dan
misschien wel niet
precies wat dat eigenlijk betekent,
behalve eten en drinken, humeurvolle
en humoristische indrukken en invallen, ageren en reageren
op alles waarmee we te maken krijgen, maar we 'nemen het gewoon aan':
ZO hebben we dat geleerd, we weten niet beter, en zo gaan we ermee door totdat we erbij neervallen!
Al zijn er natuurlijk wel de broodnodige verschillen tussen hoe,
wat, wanneer en door we we iets ervaren: een "Bokito" &
een "Bopikanto" kijken net iets anders
tegen 'dezelfde' dingen
aan?

Zo
is het
dan ook met
al die andere menselijke
verschijningen en verschijnselen tussen oerholenmens
en astronautische acrobaat die gewichtsloos in de 'tijdsloze', gewichtsloze & duistere ruimte ronddaast!
Mensapen en aapmensen, mucho macho bonobochimps & champs, tussen kikkerdril en stardust
zitten de nodige te onderscheiden kenmerken en bijzonderheden verstopt in ons
menselijk lichaam met die vermeende o zo goddelijke geest
die er altijd al is geweest maar die aan al deze
veranderingen & indrukken onderhevig
blijft zolang we nog
leven
...

Het
blijft een
soort van 'goddelijke' dans
in tijd en ruimte waar we op reis zijn
als onverbeterlijk nieuwsgierige, fantasierijke, verrassende & vervelende
verschijningen met al die diverse verschijnselen tussen uitersten van ontstaan en vergaan.
Wanneer jij jezelf en jouw partner{s} zonder voorwaarden vooraf leert te accepteren, dan kunnen we
samen iets tot stand brengen, iets 'co-creeren': in dat geval is het dan ook geen verraad aan jezelf
wanneer we onze partner{s} helpen. DIT is eerder een soort van verruiming van ons Zelfbewustzijn?
De behoeften en belangen van onszelf en onze partner{s} zijn daarin inbegrepen!
En in DIE situatie gaat jouw wens om het hem of haar naar de zin te maken
niet langer meer ten koste
van onszelf
...

ZO'N
soort relatie
is als het ware een nieuwe psychische entiteit.
Het is nu niet langer meer alleen maar 'ik' en 'jij', het is 'wij'!
En dit 'wij' is groter dan de som der delen, maar tegelijkertijd afhankelijk van het integer functioneren van de diverse [onder]delen: wanneer een van beiden zichzelf in de steek zou gaan laten,
dan zou het eenheidsbesef van het 'wij' immers
uit elkaar vallen?

Bovendien
heeft het 'wij'
een eigen levensopdracht,
die mogelijk gemaakt wordt
door het samengaan van die twee
[of meer] geindividualiseerde personen.
Die opdracht kan niet vervuld worden door de afzonderlijke optredende personen.
DAT kan vanaf nu alleen nog maar wanneer we samen die opdracht[ten] aannemen!
De toewijding van het paar aan elkaar schept de sfeer waarin hun gemeenschappelijke gaven worden gekoesterd en aan de wereld verdergegeven kunnen worden ook al komt het meestal nog maar zelden voor dat al deze gaven, potenties & mogelijkheden ten volle worden begrepen of tot wasdom kunnen worden gebracht. DAT komt doordat de meeste 'stellen' al trouwen VOORDAT ze weten wie er
als individu zijn: we hebben de kwetsuren uit onze jeugd nog lang niet ten volle
onder ogen gezien, of nof niet bewust toegegeven met welke angsten en
diepgewortelde of oppervlakkige verdedigingssystemen we
de liefde telkens weer van ons
afduwen.

We
hebben onze
gevoelens van wanhoop,
ontoereikendheid en machteloosheid meestal nog niet voldoende onderzocht?
We hebben ons geloof of de zin
van ons leven nog
niet gevonden!

Het
is weliswaar
mogelijk om deze innerlijke onderzoekingen
te doen binnen de context van een 'levenslang' partnerschap, maar het komt [nog te] zelden voor?
Omdat we de toestanden met onze ouders op onze partners geprojecteerd hebben, besluiten de meeste
'stellen' alweer te gaan scheiden teneinde tot 'individuatie' te kunnen komen ...
Het is de vraag of dat losmaken van het ouderlijk gezag niet bij beiden [allang] gebeurd had moeten zijn
VOORDAT ze gingen trouwen! Bij de meeste mensen is dat simpelweg
nog niet het geval?

Wanneer
die individuatie
niet plaatsvindt als iemand in de twintig of in de dertig is,
gebeurt het vaak alsnog op middelbare leeftijd: NA een scheiding leert men zijn schaduwkanten pas goed
onder ogen zien en er verantwoordelijkheid voor te nemen? Je leert [eindelijk] om eerlijk te zijn tegenover
zichzelf en anderen en daarmee nemen we een [veel] grotere mate
van eerlijkheid en integriteit mee in
nieuwe relaties ...

HOE
moelijk een scheiding ook mag zijn,
hij vertegenwoordigt wel een tweede overgangsrite,
een soort van psychische 'wedergeboorte' waarbij de betrokkene leert
zichzelf wederom in de armen te sluiten, inniger NU dan ooit tevoren ...
Wie niet langer tegen elke prijs het de anders naar de zin hoeft te maken,
versterkt de waarheid over zichzelf en laat eindelijk los wat vals en onecht is.
Zo iemand begint aan een klim waarbij ze leert om haar ware ik
mee te nemen naar het altaar van
de relatie.

@
blozen
25 mei 2007 - bewerkt op 27 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende