*ik wil wel ik wil niet ik wil wel ik wil niet ik*

*
Ik wil
niet graag
totale kletskoek verkopen:
ik wil weten hoe het zat, wat de waarheid is
en wat fantasie.

Ik
wil teveel:
feit en fictie, proza en poezie
om met een fileermes onderscheid te kunnen maken
tussen de aard van de ene tekst en het karakteristieke van een andere tekst
en ZO die hele liefdesgeschiedenis
van de mensen met g d
in kaart brengen,
gedetailleerd en in kleur ~
ik wil met g d spelen en
nog heel veel
meer!

En ik
weet ook niet zo goed
of ik nu lachen of huilen moet:
ergens heeft iedereen wel een beetje gelijk
en nooit helemaal de waarheid
in pacht?

Ik voel telkens weer
hetzelfde maar dan iets anders dan eerst.
En mijn onverzettelijkheid berust vooral op een oprecht verlangen
naar waarheid en meer
ontdekkingen!

We hebben allemaal soms wel eens
tegelijk gelijk en ongelijk en alles wat we zeggen over g d komt bij
ons van binnenuit onszelf:
misschien hebben we ook wel onze ongewilde dood gewild
als extreem pure illustratie van onze liefde en haat voor onszelf
en de ander{en}?

Wie weet nu wat waar en/of onwaar is?

En altijd is er
het verzoek en de poging
om iets toch weer net iets anders te zien.
Gelet op de Binding van Yitschak kun je ook wel zeggen
dat Yehosjoea stierf met het oog op de heiliging van g ds naam
of was er die andere Yesjoea {BarAbbas} bedoeld
als de bok in het struikgewas:
er zijn dus legio mogelijkheden te over
voor een fantasievol brein:
DAAR
getuigen
AL die mydibijbelverhalen van
tussen hun begin en einde
om 'iets' duidelijk te maken over mensenleven
en alles wat daar maar aan vast kan zitten
volgens zekere
tradities van verre landen en
andere tijden!

Hier openbaart zich
via al die mydimensenverhalen
ook 'g d' als medespeler in de liefdesgeschiedenissen
van de dood van zijn rechtvaardigen die vooral ter wille van zijn naam sterven
als aan de zinloosheid
doelloosheid en uitzichtloosheid ontrukt
met boeidende beelden
en als een gave aanvaardt:
waarom zou je anders steeds ook weer diezelfde hoofdthema's terug kunnen vinden
op alle plaatsen en in alle tijden waar er maar mensen zijn
die belevend streven naar
betekenis ...

Oftewel:
we willen niet meer
dat g d mensenoffers wil,
maar dat betekent wel,
dat g d kiest voor zijn zoon
die toen hij eenmaal voor de onvermijdelijke dood stond,
deze ook bewust en vrijwillig aanvaardde als de heiliging van zijn naam
die we allemaal vroeger of later moeten ondergaan
in alle leeftijden en volkomen onbegrijpelijke
omstandigheden?

En die zoon van g d,
dat eigenwijze menselijker mensenkind
gaf zo ook aan ons zijn hart met geloof hoop en liefde
van hart gevoel en verstand net als ooit die Yitschak in die tijd van toen mensenoffers
nog heel 'gewoon' waren?

En wij mensen
laten dat alles dan ook telkens weer
gebeuren net als Avraham zijn [beide] zoon{s} heeft afgestaan aan de woestijn
en het vuur van de geest
die onophoudelijk streeft
en blijft streven om te vechten voor het bestaan
dat ongrijpbaar en volkomen onbegrijpelijk is
net als in CD~ROM 8:32 ~
WAT moeten wij hier verder dan nog eigenlijk over zeggen?
"ZAL hij,
die zijn eigen Zoon/Dochter niet heeft gespaard,
maar hem/haar/hen omwille van ons allen heeft prijsgegeven als lichtend voor beeld voor ons allen
die ooit vroeger of later afscheid zullen moeten nemen,
ook ONS niet MET HEN
alles schenken?

WIE
zal eigenlijk G ds uitverkorenen aanklagen?
G d zelf spreekt hen vrij:
WIE zal hen veroordelen?

Yehosjoea haNatsri haMasjiach,
die gestorven is,
MEER NOG, die
is opgewekt in ons
en samen met ons 'aan de rechterhand g ds zit',
en DAT pleit voor ons:
BEELDTAAL {!}
...

Wat zal ONS scheiden
van die liefde van de gezalfde?
Tegenspoed, ellende of vervolging?
Honger of armoede, gevaar of het zwaard?
Hij heeft [ook] zijn martelaarschap aanvaard tot verzoening van Velen
en dat is heel wat anders dan jezelf opblazen,
letterlijk of figuurlijk!

Er staat geschreven:
"OM JOU
worden wij dag na dag gedood door de heidenen
en afgevoerd als schapen
voor de slacht!"

Maar TOCH zegevieren wij in dit alles glansrijk
dankzij hem die ons heeft liefgehad:
ons zinloze offer is niet helemaal tevergeefs en volkomen nutteloos
ook al LIJKT dat wel zo!

Ik ben ervan overtuigd dat dood
noch leven, engelen noch machten noch krachten,
heden noch toekomst, hoogte noch diepte,
of WAT dan ook maar in de schepping is,
ons zal kunnen scheiden van de liefde van g d
als yahweh die was en komende is in ons
tegen alle klippen op
en ondanks alles:
DAT heeft hij ons gegeven in het voorbeeld
van Yehosjoea haNatsri haMasjiach en zijn Geest
van de Vader van alles wat is was en zal zijn:
jazeker, woordenspel, dat wel,
maar ook tegelijk betekenis gevend
aan die geheimen die wij nog
niet kennen.

Eenvoudig gezegd
[en dan gezwegen:
het is immers reeds allang bejaardenbedtijd?!]:
volgens de mensen heeft g d dit alles laten gebeuren
[hoe zou het ook Anders kunnen?], maar het
NOOIT ZO GEPLAND!

DAAR
kun je mee LEVEN?
Of misschien zitten me al die oeroude
'mydizondagsschoolverhaaltjes'
nog wel
veel te veel
in het
oude/jonge
[be]levende
hoofd
...