ik sjouw me 'n hoedje {moet dat nou?} oerweg gaan!


Volgens
de trouwe
discussie kan de
wereld beter worden van
spiritualiteit: 't beroerde is nu
vaak alleen nog maar dat veel
trouwe mydilezertjes in verwarring verkeren over de
inhoud van sommige woorden, net als met religie,
godsdienst, recht {gerechtig/rechtvaardig}, liefde {wederzijds respect/aandacht}, trouw/zin
{barmhartig/mededogen/genadevol} & nog veel meer van dat soort 'ouderwetse' termen voor essenties?
Moderne spiritualiteit lijkt soms uitsluitend gericht op de individuele mens terwijl de sociale component er vaak nog aan ontbreekt: het verwijt dat 't alleen maar gericht is op 't eigen ego, is echter onterecht uit de aard der zaak! Inderdaad schijnt spiritualiteit soms uitsluitend gericht op z.g. zelfontplooiing, maar dat is
juist een goede zaak: psychologen wijzen er al jaren op dat 't werken aan jezelf vooraf moet gaan aan 't helpen van anderen. Zelfverwerkelijking is 'n voorwaarde om te komen tot zelfverloochening als vanouds!
Tot 't werken aan jezelf reken ik ook 't kritisch leren denken & 't hebben van een eigen mening op basis van inzicht & ervaring: "mondig zijn", noemen we dat vaak tegenwoordig? 't Probleem met veel woorden is
hun definitie & interpretatie: soms hebben verschillende mensen erg andere associaties bij zekere termen
zoals godsdienst, religie, filosofie, spiritualiteit, zingeving, 'menswording' en nog veel meer van dat soort woorden & begrippen. Je kunt 't ook 'mydibijbels' zeggen: 'je naaste liefhebben als jezelf' of 'n ander niet aandoen wat jij niet wilt dat zij jou aandoen of 'anderen behandelen zoals jij wilt dat zij met jou doen'! Dat
betekent & veronderstelt o.a. ook eerst jezelf kunnen liefhebben omdat je dat anders later zal opbreken.
Ik heb diverse keren meegemaakt dat mensen die dag & nacht klaarstonden, hun hand overspeelden en overwerkt, uitgeblust of zelfs totaal v/d kaart raakten omdat ze nu eenmaal nog meer oog hadden voor anderen dan voor zichzelf {of 't tegenovergestelde}! In feite zijn we als 't goed is altijd op zoek naar een juiste balans, 'n eigen levensevenwicht tussen geven & nemen, 'agressie & defensie', 'doen & niet~doen'?
't Bijbelmydiverhaal gaat dat Yehosjoea na zijn 'dope' {rond z'n zes & twintigste of dertigste levensjaar?},
op zoek ging naar zijn 'ware' identiteit: hij vond die volgens die mydi{NT}bijbelverhalen in de woestijn ...
We weten niet wat hij daarvoor uitvoerde ook al zijn er dus wel verhaaltjes die zo'n mensenleeftijd na zijn dood zijn vertellen over 'n wonderbaarlijke geboorte in Beth Lechem {'t Broodhuis}, een vlucht naar 't al of niet nabij/verre Egypte {ergens tussen Gaza & Rietzee?}, terugkeer na een paar {?} jaar naar Judea ...
Anyway: na bijna 30 jaar timmeren [maar nog niet zo erg aan de weg] trad de zelffbewust nieuwe Yesjoea
op in het openbaar {volgens al die mydi[nt]verhalen} & 'naar buiten' & liet in navolging {?} van zijn neef
Yochanan de Doper met kracht zijn 'eigen' boodschap horen {van zijn hemelse Vader als 'mensenzoon'}!
Het blijft dus ook bij spirituele mensen niet alleen maar bij 'zelf~actualisering': er zijn tegenwoordig nog nooit zoveel 'ambassadeurs' {veelal jonge artiesten} gweest voor allerlei goede doelen als ooit tevoren?
We kunnen nu dan ook eindelijk weer eens in onze laaglandige contrijen 'n herwaardering constateren van
'de familie': de z.g. mantelzorg van zieke of hulpbehoevende mensen neemt daarbij 'n belangrijke plaats
in ~ de zorg voor de naaste is nog niet helemaal vergeten & van nul & generlei waarde. Volgens sommige
godsdienstsociologen is spiritualiteit 'n teken van welvaart, maar ook dat lijkt mij 'n misverstand: het is in feite van alle tijden ook toen mensen 't nog niet zo breed hadden want in hun schaarse vrije tijd gaven ze
zich wel degelijk over aan reflectie, introspectie & 'mededeelzaamheid'. Wij leven inderdaad in 'n samen-leving waarin onze primaire behoeften voor de meeste mensen eerder vervuld zijn dan vroeger ondanks alle klachten & 'moderne' problemen. En dus houden de mensen, volgens de behoeftenhierarchie van de
psycholoog Abraham Maslow, meer tijd over voor 'bezinning': we kunnen nu dan ook veel meer aandacht
schenken aan spiritualiteit dan ooit tevoren, en daar is toch niks mis mee? Het gaat ons immers om onze
zingeving van het leven, over het bezig zijn met geestelijke zaken, en niet alleen nog maar over brood en
computerspelletjes! Spiritualiteit lijkt mij meer 'n teken van persoonlijk welzijn, waarbij onze harmonische
gevoelens gaan overheersen, dit geeft ons meer zin in leven & waardevol bezigzijn dan ooit zou kunnen via alleen maar vermeend eigenbelang, kortzichtig 'hebben van dingen' & oppervlakkige lawaaierigheid ...
En die komen ook ons samenleven met elkaar als nieuwe 'wereldburgers' & 't samenbinden van het alge-meen welzijn, ten goede. Aan de slag dus maar weer: 10 kilo zware tuintegels versjouwen
van waar ze niet meer gewenst zijn naar waar ze misschien
wel wat meer nut hebben.
I hope ...
31 okt 2007 - bewerkt op 20 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende