ik schaam me 'n mydihoedje



Ik
schaam me
weer eens 'n mydiaap
tussen die ontsnappende enkelbanders,
lullige leeghoofden en de zich exhibtionerende seksmaniakken,
geile pubers on the prowl & eenzame adolescenten,
malle mokkels & gekke venten die zich hier zitten te vervelen
en elkaar of zichzelf proberen te kelen alsof de hele wereld
uit niets anders zou bestaan
dan shit &
piss!

Zo
nu en
dan kom je
dat soort typetjes telkens weer tegen
met ongeveer dezelfde kenmerken aan banale seksbeschrijvingen
en/of schelden, zeuren, irriteren & 't 'zielige
beest uithangen'.
Er zal [moet haast wel] wel iets mis met ze zijn:
saaie eenzaamheid, grote verveling, diepe frustraties,
onzekerheid & dat soort van mentale mankementen &
lichamelijke ontroostbaarheid?

Iets
foutgegaan in
de jonge jaren
en daarna van kwaad tot erger:
je zal 'r maar last van hebben.
Falend hechtingsgedrag. Gesloopte banden. Ontluistering.
Dorgeestigheid en alsmaar weer boelerende brakke bruinwerkers
& zielige zompende jeukerds lost in space
without a clear
case?!

Iets
soort- &
dergelijks kun je
dus ook schiinbaar/blijkbaar
tegenkomen bij onzekere kleine kinderen
en sommige dementerende eenzame vreemdelingen
op bedreigende plaatsen & in
vreemde steden.

Men
wil zich
vastklampen
maar heeft blijkbaar niks
om zich aan te hechten en gaat dan schelden,
vloeken, schreeuwen, brullen,
banaal seksen, flexen
en heksen?

Bij
bezoek
van een vreemde
in een gezin met jonge kinderen treedt soms ook
problematisch gehechtheidsgedrag op?
In de regel heeft 'n kind nauwelijks moeite met 'n vreemde:
het ijs is meestal snel gebroken
tussen beide!

Is
dit niet
meteen het geval,
dan kun je een kind ook niet echt dwingen
om wat nader kennis te maken:
vroeger of later waagt het kind zich toch wel
in de buurt van
't bezoek.

Het
kan ook zijn
dat er totaal geen sprake is van een echte nadere kennismaking?
Het kind verzet geen stap in de richting van de vreemde: het blijft bij de ouder in de buurt!
Waar die gaat, daar gaat ook
het kind.

In
zo'n situatie
zie je dan ook soms het volgende gebeuren.
Het jonge kind waagt zich slechts, zij het schoorvoetend,
schuw en onzeker, soms zelfs 'provocatief' in de buurt van 'de [of het] vreemde'
zolang de ouder maar
in de buurt
is.

Zolang het kind
de ouder kan zien en horen
durft het de vreemde wat te [be]naderen.
Op een zeker moment loopt de ouder even maar de keuken voor de koffie of naar de wc,
en verdwijnt zo uit het gezicht en het waarnemingsveld van het kind:
als het kind bijna zijn doel heeft bereikt
en nog een laatste keer omkijkt
om zich van de geruststellende aanwezigheid
van de ouder te vergewissen,
is Leiden pas goed
in last?

Paniek!

Het
gedrag
van het kind
in dit soort van situaties
is trouwens een mooi voorbeeld van het verband
tussen wat men ook wel exploratief gedrag noemt en gehechtheidsgedrag.
Een kind leert niet en gaat onvoldoende op onderzoek uit als het zich niet veilig voelt.
Of het zich inderdaad veilig voelt is dan ook in de regel mede afhankelijk
van het gedrag van de ouders [of bezwerende rituelen]
op de ene of andere betoverende
of 'magisch/instinctieve'
bonobo~manier
...

Van
de wieg
tot het graf
werden we ooit beheerst
door dat soort van mechanismen?
Voor elk stukje mucho macho gedrag bestond wel
de ene of andere geijkte formule van hechting en gehechtheid,
vastklampen en beschermen, aanval en verdediging, herkenbare rituelen & vaste gewoontes!
Maar o wee als er iets misging met die vertrouwdheid, vasthechting/onthechting en tragiek toesloeg.
Volgens die theorie is gehechtheidsgedrag dan ook instinctief muchomachohomobi[el] gedrag.
Dat wil zeggen: het is net zo menselijk als eten, drinken, spelen, ontlasten, seksualiteit e.d.
Het heeft ook een zekere overlevingswaarde:
van het grootste belang is echter dat
mensen gehechtheidsgedrag
vertonen zolang
we leven?

Nabijheid
van anderen
zoeken is niet
uitsluitend het [voor]recht van het mydikind!
Het is immers gedrag dat ongeacht leeftijd bij mensen hoort?
Van de wieg tot het graf zijn mensen dan ook in staat om gehechtheidsgedrag [of het gebrek daaraan] te vertonen: het gedrag is niet eens zozeer typisch voor 'de leeftijd', maar wel typisch voor bepaalde
omstandigheden of situaties
in ons leven.

ZO
blijft ons
gehechtheidsgedrag
dan ook ons leven lang
potentieel actief: het gaat ons
er nu dan ook om de omstandigheden
te herkennen waarin dit 'gehechtheidsgedrag'
kan optreden en zich op de ene of andere manier
aan ons kan manifesteren, en
in ons uiten
en ver~
tonen.

blozen
{}
Sleep well:
dream sweet &
tell us all
about
it
@
engel
28 jun 2007 - bewerkt op 06 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende