ik hoop het, maar ...


~*~

De leugen regeert!

Er wordt nog wel eens gezegd,
dat we in een tijd leven, dat het moeilijk valt
om nog iets te geloven?

Maar
ik vraag me af,
of er eigenlijk wel ooit een tijd is geweest,
waarin het makkelijk was
te geloven
...

Kierkegaard verklaart,
dat hij nooit vergeten zal,
dat Avraham/Abraham/Ibrahim in zijn 'honderddertig' jaar
niet verder kwam dan
tot het 'geloof'.

Is het ook niet
als een wonder in onze eigen ogen,
dat we werkelijk [nog iets]
'geloven'?

De meeste mensen
zien de 'macht en de kracht' van g d niet werken in de wereld,
maar alleen maar hun eigen supermachten met superman~ & supervrouwkrachten:
ieder geslacht heeft al ongeveer hetzelfde gezegd en zal het ook zo weer [alweer] blijven herhalen.
Wie ziet er nou [nog] steeds of altijd in zijn/haar eigen leven
g ds macht en
kracht?

Het is dus
helemaal niet zo vreemd
dat we eigenlijk moeten 'strijden en vechten'
om te KUNNEN
'geloven'.

Want geloven
is immers nogal eens 'niet zien',
'niet ervaren', niet verstaan
of [er iets] van begrijpen?

Als het ware als blinden,
doven en stommen, verlamden en zieken vertrouwend 'voortgaan' is wat ons rest,
terwijl we maar al te vaak niets voelen van een hand die ons kan leiden,
ons iets vertelt, ons opmerkt, helpt en troost door die 'verdomde' duisternis en ellende
om ons heen.

En DAT we
'wel iets daarvan merken en erop vertrouwen'
spreekt eerder van een geweldige durf terwijl we vaak nog bezwijken en wanhopen
in onze angst en steeds meer vereenzamende
eenzaamheid!

Er is
sommigen wel verteld,
dat "G D" ons kan zegenen, voorthelpen, vertroosten, ondersteunen en genezen,
maar makkelijk is dat
niet
...

Dat klinkt
misschien wat kaal,
triest en wanhopig:
er zijn toch nog genoeg gezonde, jonge en oude, behulpzame, blije en vreugdevolle,
zingende en dansende mensen
om ons heen?

Maar je zal maar in de put zitten en geen uitweg zien!

Dat kan uiteindelijk
[ook] iedereen overkomen
vroeger of later?

Zo nu en dan
zingen of huilen we dan wel mee met de wolven in het bos,
of produceren wat komisch kattengemiauw of opgewonden hondengeblaf,
benauwd gepiep,
aaien over boze bolletjes en niet overal poepen en piesen
{en maar letten op onze drolletjes}
en veilig plassen is dolletjes zou Wammes Waggel zeggen
tegen de zijkende Zwarte Zwadderneel,
de opgeblazen heer Ollie B. van Bolkestein tot Het Nieuwe & Oude Loo,
de kloterige markies de Canteclaer en
de slimme Tom Poes?

Maar
voordat je het weet
zingen we straks niet meer en piepen wel een toontje lager
als we belaagd worden door onuitspreekbare Death~Eaters & Voldemorts,
maffe Muggles en/of betweterige ambtenaren, protserige politie~agenten,
onheilssoldaten of overweldigende natuurrampen,
'menselijke' atoombommen, bacterieraketten
en chemische granaten
...

Uiteindelijk
komt het dan wel
op ons 'geloof' aan en dan blijkt ook nog eens
dat het verdraaid zwaar en bitter kan zijn om te BLIJVEN geloven
[en te doen!]?

Geloof kan ook
als een zwaar gewicht ervaren worden,
als een loodzware last die ons neerdrukt en alle zwarte kousen,
kortjakjes, lange rokken en hoge hoeden en malle petjes
doet afzakken en afwaaien
in de winden die om onze Rotsen
waaien
...

Ik wil dus wel graag
'iets'
om mij aan vast te klampen
[ook al is het maar EEN mens]
en ik wil ervoor strijden en lijden,
want ik voel wel op m'n kouwe klompen aan,
dat, als het 'geloof' mij ontvalt,
en ik wegzink in de modder en de smurrie,
mijn hele leven zinloos is geworden
en DAT kan ik niet verdragen
als menselijk wezen!

En je zal maar
in een land geboren worden
en moeten blijven leven waar je helemaal niets [meer] MAG geloven
behalve de officiele regeringsversie van het nieuws van de dag [als dat er al is]
en waar je subiet, constant en permanent wordt 'kaltgestelt',
afgemaakt en ingeblikt opdat 'ze' toch nog iets aan je overhouden
door jouw lichaamsdelen aan te bieden en te verkopen op de vrije wereldmarkt
van vraag en aanbod vol van 'heralds of free enterprise',
kotsende en/of kwebbelende politici,
zalvende zwijmelaars en kilometers vol van
halfzachte zombies?

Ik wil wel
graag in of aan iets geloven,
maar wat dan?

Die 'zegening' van "U" heer,
komt daar nog wat van
of zoals de onlangs overleden Gerard Reve schreef
[voordat hij totaal aan het dementeren sloeg]:
Gij, die Koning zijt, dit en dat, wat niet al, ja ja, kom er eens om,
Gij weet waarom het is,
ik niet.

"Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?"

Maar genoeg
gezegd en verzwegen,
dit mydiverhaaltje dreigt al weer eens voor de zoveelste keer [alweer] veel en veel uit te lopen
en te lang te worden [voor de gemiddelde 'mydi'er']:
het interesseert de 'meesten' toch geen ene bal
naar het mij soms
voorkomt!

We
zien wel?
Of juist
niet!

Misschien
straks, later
of morgen
...

Aan alles
komt een eind
zeiden ze vroeger wel eens:
tegenwoordig lijkt het wel of alles eindeloos door kan gaan,
hoe dan ook?

DE
vraagt blijft dus:
indien aanwezig,
wil 'hij/zij' dan ook ECHT 'zegenen',
en wat betekent dat
eigenlijk?

blozencool!knipoog
sneakyengelhuilen
liefdesverdrietverliefdliefdesverdriet
~@~
31 aug 2006 - bewerkt op 07 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende