Ik haat mij

Ik haat mezelf.
Dat doe ik nu al een hele tijd.
Veel mensen zullen zeggen dat het vragen is om aandacht door zulke dingen te zeggen.
Maar de waarheid is dat het me helpt om te schrijven voor mensen die ik niet ken.

Jullie zijn buitenstaanders.
En precies daarom heb ik een vraag voor jullie.

Ik ben laatst in een situatie gekomen waar ik liever niet in wou komen.
Ik had een gesprek met mijn moeder stiefvader voogd gezinsbegeleider en mentor.

Mijn moeder en stiefvader hebben niet bepaald goed voor mij gezorgt.
Ze sloegen. En veel meer dan dat.
Mijn stiefvader misbruikte mij en deed mij pijn op een manier die niet te beschrijven is.

Het punt is dat in dat gesprek aan mij werd gevraagd wat er thuis allemaal gebeurde.
Ik werd geconfronteerd met gebeurtenissen die ik in vertrouwen had verteld.
Ze vroegen mij is dit gebeurdl? Heb jij dit gezegd?
Waar mijn ouders BIJ waren.
Ieder mens zou dan toch liegen uit angst voor wat ze met je gaan doen.
Dus dat is precies wat ik deed.
Nee mama je hebt me nooit pijn gedaan. Nee charlie je hebt me niet misbruikt.
Dat heb ik allemaal verzonnen.

Maar waarom dan.
Wat ik dacht: hoe kan het dat je zolang in de jeugdzorg werkt maar niet door hebt dat geen enkel kind in deze situatie eerlijk is.

Wat ik zij: ik weet het niet. Meschien omdat ik gek ben.

En wat denk je.
Ze geloofden mijn ouders.
Alle keren dat ik met moeite en tranen mijn verhaal had verteld. Elke keer dat ik een herbeleving had. En elke keer dat ik mezelf pijn deed. Was vast gewoon een toneelstukje.

En de mensen die echt een toneelstukje aan het spelen waren.
Werden geloofd terwijl ze maar een ding zijden.
We zijn nog nooit boos op haar geworden.

Mijn vraag.
Snappen jullie dat ik op dat moment niet eerlijk durfde te zijn over mijn thuis situatie.

Ik weet dat er nooit mensen op mij reageren.
En normaal vind ik dat ook niet belangrijk.
Maar vandaag moet ik weten of ik iets verkeeds heb gedaan.