Ik ben wees

Ik ben wees.
Mijn moeder is overleden toen ik 17 was - zij was 51, mijn vader een paar maanden geleden toen ik 24 was - hij was 60.

Voor mijn 25e, is mijn basis verdwenen.

Het is zo ongelooflijk oneerlijk. Beiden hebben een verschrikkelijk en kort ziektebed gehad. Beiden overleden aan de verschrikkelijke ziekte kanker en toch beiden een heel ander einde. Mijn moeder takelde heel snel af, werd met alles afhankelijk van anderen, terwijl mijn vader eigenlijk alles zelf deed tot het laatste moment - ook al lag hij in het ziekenhuis.

Nu zijn mijn zus en ik nog alleen.
Geen ouders, geen opa's en oma's en geen ooms en tantes waar we op kunnen rekenen.
Wat ben ik dankbaar dat we beiden wel een sterke partner hebben die ons er doorheen hebben gesleept en nog steeds ons er doorheen slepen.

Na het overlijden van mijn moeder kreeg ik 1,5 jaar na dato een mentale klap, dus deze wilde ik - mocht het weer gebeuren - voor zijn, dus na het overlijden van mijn vader ben ik direct gaan praten met een praktijkondersteuner. Een lieve vrouw waar ik erg prettig mee heb kunnen praten, maar ze drukte me ook met de neus op de feiten.
"Ik kan me voorstellen dat het moeilijk te beseffen is om nu wees te zijn".

Wees zijn?
Hier had ik nog niet eens over nagedacht. Het woord "wees" hakte er even goed in.
Maar het is wel de waarheid.

Mijn zus en ik zijn nog nooit zo hecht geweest, dus het is prettig om haar ook, naast mijn vriend, te hebben om over dingen te kunnen praten. Want wees eerlijk.. voor jou staat na een overlijden de wereld stil, maar bij anderen is het besef er voor een week en gaat daarna het leven weer door en is het weer zoals het was.

Nu ben ik 25.
Mijn 25e verjaardag was anders. Er was veel familie van mijn vriend zijn kant omdat we het samen vierden (hij is ook 25 geworden dit jaar), maar van mijn kant was er bijna niemand.
We hebben een huis gekocht, maar ook dit werd voornamelijk gevierd met mensen van mijn vriend zijn kant.

Ik ben dankbaar voor zijn familie. Ze zijn meer dan alleen mijn schoonfamilie, maar het niet mijn familie. Het zijn niet de mensen die mij hebben groot gebracht. Niet de mensen die de zelf-verzonnen taal spraken zoals wij dat vroeger deden bij ons thuis.

We zijn nu bijna een halfjaar verder, 12 oktober is het alweer 6 maanden geleden dat mijn vader is komen te overlijden en ik kan zeggen dat ik volhou. Ik heb zware, moeilijke momenten waarbij ik breek, even dat kleine meisje weer ben die gewoon bij haar ouders wilt zijn, en andere momenten ben ik de jonge vrouw die haar eigen boontjes weet te doppen, haar leven voor elkaar heeft en iets aan het opbouwen is samen met haar partner.

Deze dingen kunnen, mogen maar moeten ook naast elkaar bestaan. Ik mag sterk zijn, ik moet soms sterk zijn en ik weet dat ik het kan. Maar ik mag ook het meisje zijn die haar ouders mist, op een willekeurige dinsdag avond, maar ook op belangrijke data. Ik moet het soms laten gaan, want opkroppen is ook niet gezond, ik kan het laten gaan, omdat ik een partner heb die er voor me is en mij de ruimte geeft om te rouwen en ik mag het laten gaan, omdat ik ook moet voelen hoe erg ik ze mis, hoe veel ze voor mij hebben betekend en nog steeds betekenen en hoe veel ik van ze hou.

Dus ja, ik ben wees.
En ja, dit doet ongelooflijk veel zeer.