Ik ben een egoïst.

Dat is wat R. mij vandaag zei.

Mijn meisje is ook zijn beste vriendin. Haar opa is net overleden en in een prive chat van hun liet ze doorschemeren dat ze wel wat afleiding kon gebruiken. R. heeft vanavond met mij afgesproken, we zouden Attack on Titan gaan kijken. Toen H. (Mijn meissie) liet doorschemeren dat ze wat wou doen deed hij alsof hij niet wist of hij in de avond wat gepland had maar dat het vast goed moet komen.

Ik vond het raar dat hij loog over onze afspraak. We delen alles met elkaar, good and bad, waarom moest hierover gelogen worden dan? Daarnaast heb ik gisteren nog een gesprek met hem gehad over mijn gigantische problemen met vertrouwen. Hij zei dat hij dat had gedaan omdat hij haar een blanko kaart wilde geven om de keuze te maken zonder dat ze hoeft te denken dat ze met haar keuze, mij af zou wijzen. Waarop ik zei: hoe zie je dat voor je dan? Denk je dat ze er niet achter komt dat je mij hebt afgezegd om met haar iets te gaan doen? Hoe moet ze zich dan voelen? Dat is juist lullig. Bovendien weet ze dat ik haar in alles zal voorzien wat ze nu nodig heeft om over dat verdriet heen te komen en anders kan ik haar verzekeren dat het geen probleem is om met jou vanavond iets te doen als ze dat nodig heeft. En niet om het een of ander, maar als je om zoiets onbenulligs al liegt... hoe weet ik dan wanneer je eerlijk bent tegen mij? Wat is er mis met zeggen dat je met mij hebt afgesproken, dan kan ze zeggen gezellig ik schuif aan of oh ik wou gwoon even met jou praten als dat kan. Daarop had ik haar kunnen verzekeren dat het geen probleem is als ze dat nodig heeft, she gonna get her way.

Ik moest er over ophouden, het draait nu niet om mij maar om haar. Ik heb ook niet gezegd dat ik wil dat het om mij draait, k heb gezegd wat de consequenties zijn van de in zijn ogen met intentie goed te praten leugen en wat dat met mij doet. En toen hij begon te insinueren dat ik egoïstisch ben heb ik gezegd dat ik het heel kwalijk vind dat hij, terwijl hij mijn verleden kent en welke schade dat mij heeft aangedaan juist tegen mij die altijd alles en iedereen voor haar eigen behoeften plaatst zo te kakken zet.
Hij zei dat ik voor mezelf op moet komen, hij zei dat ik mijn gevoel nooit onder dat van een ander mag plaatsen omdat ik ook belangrijk ben.

Het ging al lang niet meer om de leugen an sich. Het ging om hij die mijn gevoel wegwuift als onbelangrijk en als ik dan aangeef daardoor nog meer op mijn hart getrapt te zijn, hij zegt dat hij geen zin heeft in mijn opgeblazen bullshit. Opgeblazen bullshit. Iets wat voor mij heel diep ligt, heel veel pijn doet, waarover ik gisteren nog een gesprek met hem heb gehad waarbij ik mijn aller kwetsbaarste kant heb laten zien...

Hoe kan ik in godsnaam doen alsof het weten dat hij, om een reden die nergens op slaat, een leugen heeft verteld mij niet raakt???? Hoe kan ik vervolgens doen alsof zijn reactie mij niet kapot maakt terwijl ik door het gesprek wat ik gisteren met hem had zeker weet dat hij weet hoe moeilijk en pijnlijk dit voor mij ligt... om daar bovenop te doen alsof het me niet raakt dat hij de insinuatie durft te maken terwijl hij weet dat ik letterlijk kapot ga aan het wegcijferen van mijzelf dat ik egoïstisch handel...

Ik mag toch beter van hem verwachten?
Ik mag toch op een goedbedoelde actie die niet goed bedoeld uit pakt reageren met mijn bedenkingen?
Ik mag toch verwachten dat hij met alles wat hij weet begrip toont voor wat ik voel door wat hij deed?
Wij vertellen elkaar alles, er zijn geen leugens, waarom moet ik dan oke zijn met deze leugen?

Ik weet dat hij door zijn autisme dingen niet altijd helemaal goed doorkrijgt. Maar dat vind ik geen excuus voor zijn ijskoude lompe reactie. Own dat je een inschattingsfout hebt gemaakt, ga die niet op een ander afschuiven. Ik weet dat het geen redelijk gevoel is wat ik heb, een normaal persoon zou zich hier niets van aantrekken. Ik ben niet normaal. Ik heb more than my share gehad in het leven. Van heel kleins af aan heeft dit voor mij de wereld en hoe ik die zie en ervaar in een bepaald referentiekader geplaatst. Hij weet dit, hij weet alles, ik neem het hem echt kwalijk dat hij zo over mij heen stampt.

Ik weet niet of dit nog goed komt maar ik wijk onder geen enkele voorwaarde van mijn standpunt af. Ik moet leren voor mezelf op te komen, mijn beste vriend aanspreken op gedrag leek mij dan de beste keuze om er eindelijk eens mee te beginnen. He knows and i trusted him. He made me believe i matter too. Now he's the one ignoring everything, thats on him.

Of niet?

Liefs, M.
02 mei 2021 - 150x gelezen
Profielfoto van ADDitude
ADDitude, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende