Iedereen heeft 'r ergens wel iets mee te maken ...

(ka 149/150) In onze uiterst competitieve wereld moeten we een 21ste-eeuwse vorm van SO Crates' meelevende dialogen ontwikkelen: ik (Karen Armstrong) probeer nu sinds 'n paar jaar kritische kanttekeningen te zetten bij 't stereotiepe beeld v/d islam dat al eeuwenlang in 't Westen gang-baar was, maar zich nu nòg sterker deed gelden na de gruwelijke aanslagen van 9/11 '01!

Net als alle overgeleverde ideeën is ook al DÀT soort van {afgods-}~beelden gebaseerd op wat anderen zeggen in plaats van op accurate kennis en begrip: toen politici of zogenaamde 'deskundigen' stelden dat 'de islam' van zichzelf 'n zeer gewelddadig & hoogst intolerant geloof is of razend tekeergingen tegen 't dragen van hoofddoekjes, slui-ers e.d. (& wat al niet), heb ik daarom artikelen geschreven die warenngebaseerd op míjn studie v/d geschiedenis v/d islam, om iets tegen die op-vattingen in te (kunnen) brengen.

Maar recentelijk ben ik tot 't inzicht gekomen dat dit contraproductief werkt: het enige wat er gebeurt is dat mijn artikel hevig wordt aangevallen & dat mijn belagers de oude ideeën met extra felheid naar voren brengen, waardoor de intellectuele sfeer nu nog veel meer bevuild raakt & mensen blijven vastzitten in 'n kwade negatieve houding.

Ook taoïsten hebben er al op gewezen dat we ons vaak zo erg sterk met onze ideeën vereenzelvigen dat we ons persoonlijk aangevallen voelen als iemand daar kritiek op heeft & commentaar levert of ze corrigeert?!

Misschien is 't beter om 'n blad uit 't boek v/d Boeddha te nemen & te beginnen op 't punt waar mensen in werkelijkheid zijn & niet op 't punt waarvan we denken dat ze zouden moeten zijn. In zo'n publiek debat heeft 't geen zin als we anderen dwingen om ons standpunt over te nemen & we alleen nog maar de feiten herhalen zoals wij die zien? We kunnen beter naar 'n manier zoeken om socratische vragen te stellen die tot 'n persoonlijk inzicht leiden!

We dienen ons af te vragen of we 'de discussie willen winnen' òf we de waarheid willen vinden, of we bereid zijn om onze opvatting(en) bij te stellen als 't bewijs daartoe voldoende aanwezig is, & of we i/d socratische stijl in ons denken ècht 'ruimte voor de ander' maken. We moeten vooral (leren) luisteren.

Maar al te vaak horen we nog bij 'n discussie of 'n debat alleen maar de andere participanten aan om 'n draai aan hun woorden te kunnen geven of ze te gebruiken voor onze zg. 'eigen zaak' ('eigen{waan}volk'?

Goed luisteren behelst veel méér dan alleen de woorden horen die worden uitgesproken. We moeten ook aandacht krijgen voor de onderliggende betekenis & horen wat er níet hardop wordt gezegd. Vooral kwade woorden vergen 'n decodering: we moeten ons best doen om de pijn en/of de angst te horen die spreekt uit de lichaamstaal, de toon & de gekozen beelden.

"Peroxidewaterverf: niet op reageren Lena!" sprak Wim Sonneveld reeds vele jaren geleden.