De snee, die ene snee in haar hoofd.
Gillend valt ze op de keiharde vloer.
"Pijn, Pijn! Help me!" dat is het enige wat deze verwarde vrouw kon uitbrengen.
Ik had moeten helpen, ik had moeten luisteren.
In plaats daarvan loop ik langzaam de gang in.
De muren betasten mij vinger toppen, de angst, het verdriet omringd mijn geest.
De vloer wordt bezaaid met een donkere kleur rood.
Ik voel mijn mobiel in mijn zak zitten.
Ik toets met trillende handen het nummer in.
Daarna is het stil, geluidloos.
De stem vervaagt, en voor mijn ogen wordt het even zwart.
Ik wordt wakker, in een witte kamer.
Naast mij ligt ze.
Zou ze het redden?
Haar normaal zo vrolijke rode gezicht, is veranderd naar een bleek gezicht.
Schuldig, is het enige woord wat ik kan zeggen.
Lieve An, ik hoop dat je snel beter wordt!
