Hooggespannen verwachtingen

Okay, de vakantie is nu écht begonnen: GENIETEN geblazen! Uhhhmmmm.... maar hoe dan? Probleem is dat ik denk dat iedereen en alles maar de godganse dag verwachtingen van mij heeft. Wat een onzin! Dat weet ik ook wel.... Alsof ik als enige het verschil kan maken in iedereens leven. Maar dat is eigenlijk ook wel weer wat ze je allemaal proberen wijs te maken: je moet iedere dag leven alsof het je laatste dag is! Alleen JIJ kunt het verschil maken! En dat geloof ik ook wel, maar ik weet ook dat dat me op de één of andere manier verlamd. Want wat nou als ik helemaal niet zo onderscheidend ben? Of wat nou als ik gewoon niet weet hoe ik dat verschil kan maken? Of wat nou als blijkt (en die kans is erg groot) dat ik gewoon eigenlijk best wel doorsnee ben en helemaal niet een levensgrote verandering tot stand ga brengen? Kan ik dan gaan voor iets kleiners? Zou ik daar dan mee kunnen leven? Of wijs ik dat bij voorbaat af? Omdat dat niet genoeg is. Met als gevolg dat ik dat grootse en meeslepende waarschijnlijk nooit ga bereiken, omdat ik niet eens aan het kleinere begin.

Voorbeeld: ik wil al een tijdje schrijven. Ik hou van woorden, en zinnen, en prachtige zinnen uit liedjes. Ik hou ook van boeken en verhalen. Dus: ik zou daar best zelf iets mee willen doen. Maar: ik kan toch nooit tippen aan die (liedjes)schrijvers? Alles wordt toch gewoon een flauw aftreksel van wat anderen al hebben gedaan? Dus begin ik niet.... Ook nu terwijl ik hier op 'mydiary' zit te schrijven wil ik eigenlijk vooral dat het een perfect stukje is! Dat degenen die het lezen denken: wow, dat is echt het meest briljante dat ik ooit heb gelezen! Maar daar ging het dus niet om. Ik had bedacht om hier te gaan schrijven, zodat ik een begin kon gaan maken. Niet te gaan voor het perfecte, maar gewoon beginnen. De woorden uit mijn hoofd op het papier zetten. Ook om het gevoel dat ik van binnen heb (onrust) te kunnen relativeren. Want dat is dan wel weer helend: door terug te lezen wat ik schrijf, zie ik in ieder geval de bizarre gedachtenkronkels. Geen wonder dat ik het allemaal zo moeilijk vind: ik kan nooit voldoen aan de door mijzelf opgelegde verwachtingen.

Straks worden de kinderen wakker, die zijn afgelopen weekend bij hun vader geweest en zijn komende week hier. Ik word er onrustig van in plaats van blij. En waarom? Omdat ik in mijn hoofd heb bedacht dat ze allerlei verwachtingen hebben van het gebeuren hier.... en die kan ik dus allemaal niet waar maken. Wat ze dan van mij verwachten? Geen idee, behalve dan dat ik hun moeder ben en er voor ze ben als ze me nodig hebben (wat me, al zeg ik het zelf, eigenlijk ontzettend goed afgaat). Maar is dat dan genoeg? Je moet toch ook sprankelen? En ze extra dingen bieden? Dan heb ik ook nog een klein peutertje hier rondlopen. Net als zoveel peutertjes is ze op dit moment een beetje ziek en snotterig en hangerig. Dus: we hangen veel, kijken wat televisie, doen op tijd dutjes. Want dat heeft ze nodig. Maar dat is toch ook SAAI! En misschien verwacht ze wel van me dat ik ontzettend boeiende dingen met haar doe. We moeten tenslotte dingen ondernemen en het moet leuk zijn. Wat een onzin....

Opdracht aan mezelf voor vandaag: laat los (ook zo'n mooie) en zie wat er komt. Ik ga het in ieder geval proberen!