honest to g d: myditerra incognita in optima forma


~*~

VLEES
omdat het
MOET,
zegt men,
maar weet
U
wel waarom
'het'
zo lekker
is?

MEN
zegt wel eens
dat de jaren zestig en zeventig
de tijd waren van de nieuwe geloofsorientatie:
het ging niet meer zozeer om 'de kerk' of 'het persoonlijk heil', maar om de 'operationalisering
van de Koninkrijk-Godsgedachte' en 'het heil van de wereld'!
De gebezigde uitdrukkingen waren er dan ook wel naar:
gelovigen 'droegen bouwstenen aan voor de opbouw van het Koninkrijk' en als dat ietsje te pretentieuz was begonnen ze 'tekenen van het Koninkrijk op te richten': geen hond die precies wist wat dat concreet voorstelde, maar het klonk wel veelbelovend?
Midden in die periode vertelde een meisje van en jaar of vijftien [de gemiddelde leeftijd der mydi'ers]
mij haar volgende volgende 'mydiverhaal': 'op catechisatie gaat het over ontwikkelingshulp, bewapeningswedloop, arme landen, samenlevingsvraagstukken en seksuele moraal,
maar nooit over God en op school gaat het in de godsdienstles over ontwikkelingsvraagstukken, bewapeningswedloop, arme landen, samenlevingsvraagtsukken en seksuele moraal,
maar nooit over God. Terwijl ik me steeds meer ga afvragen of God wel bestaat.
U begrijpt zeker wel dat ik nu niet meer naar catechisatie ga
en de godsdienstles op school alleen
nog maar plichtmatig
bijwoon.'

EEN
ander voorbeeld
uit een interview met een Tweede Kamerlid van enkele jaren geleden.
Zij kwam uit een protestantsgereformeerd milieu waar ze naar eigen zeggen
niet veel plezier aan had beleefd: 'door het geloof leefde ik in een behoorlijk gesloten subcultuur.
Ik zat op een reformatorische school, een reformatorische jeugdclub, een reformatorische gumnastiekvereniging en ik heb dat alles als zeer drukkend ervaren.
Mijn vroegste jeugdherinnering is van de kleuterschool: een evangeliserend type
vertelde een hel- en verdoemenisverhaal. Ik zie me nog naar huis lopen, vijf jaar oud,
een meisje dat denkt: wat zou het heerlijk zijn
als Jezus niet
bestond!'

ZIJ
had blijkbaar
een verdringingsmechanisme nodig ~ 'ik ben dat meisje niet' ~
om haar zelfhaat te kunnen overwinnen. Ik citeer weer: 'het geloof heeft voor mij destructief gewerkt.
Het besef het
NOOIT
goed te kunnen doen, altijd maar overgeleverd te zijn aan die genade.
Het eeuwige schuldbesef ook.'
En het duurde dus nogal lang voor zij
DAT
kwijt was:
'op de christelijke middelbare school werd het wat lichter.
Op het eind durfde ik op zondag ["De Sjabbatsrustdag des Heeren"] wel eens naar het strand te gaan. Op m'n zeventiende [weer zo'n typische mydileeftijd!] ben ik het huis uitgegaan
en rechten gaan
studeren
...

IK
was verbaasd
dat zich buiten de kerk
allerlei aardige en hoogstverantwoordelijke mensen
bleken te bevinden. Het eerste jaar ben ik geen kerk meer binnen geweest. Daarna dacht ik:
ik moet uitzoeken wat ik nog wel en wat ik niet wil! Ik kwam in Rotterdam terecht
bij de oecumenische studentengemeente en
DAT
was voor mij een hele bevrijding:
er was inmiddels een geweldige vernieuwing in de theologie gaande,
die mij tot dan toe geheel ontgaan was. Dat je 'die bijbel' helemaal niet letterlijk hoefde te nemen,
dat was een grote opluchting en gaf mij veel meer ruimte om eindelijk
wat vrijer te kunnen
ademhalen
...'

EEN
zinnetje vooral
is bij mij blijven haken:
wat zou het heerlijk zijn als Jezus niet bestond.
ZIJ
had het verkeerde mydiverhaal over Jezus gehood, maar een kleuter weet niet
DAT
'het' een verkeerd verhaal is: de hel bestaat niet, maar als die er wel was,
zou die er ook vooral moeten zijn voor 'evngeliserende types' die kleuters
[en allerlei andere nog onderontwikkelde mensenzielen] in de knoei brengen
met hun geestelijk muchomachobonobonalesadomasochisme!
Want van 'wat zou het toch heerlijk zijn als Jezs niet bestond' is het maar
EEN
klein stapje
[for Man & Mankind] naar 'wat zou het heerlijk zijn als God niet bestond'.
DIE
stap wordt gezet als je zou moeten geloven dat God jou geen enkele ruimte gunt
om jezelf te kunnen zijn: DAN wens je dat
"HIJ"
niet bestaat?
Hoe moeilijk is het te herstellen wat verknald werd toen je nog een [klein] kind was:
het waren
MENSEN
die jou via God die ruimte niet gunden, maar die mensen deden
alsof ze namens God [het Ouderschap, de Partij of de
EEN
of Andere
heersende opvoedkundige Modemethode]
JOU in de tang konden
nemen
...

PAS
als je niet
alleen
WEET
maar ook ervaart dat
de ' g d' die jou geen ruimte gunt niet bestaat,
kun je eindelijk misschien weer eens met 'het geloof' uit de voeten ...
En
DAAR
probeer ik juist wat aan te doen [with a little help from my friends]!
Ik wil dus mensen ook afhelpen van de gedachte dat God
MOET
bestaan: want dat is altijd een
"MOETEN"
dat door
MENSEN
aan
"HEM"
wordt opgelegd, en
DAT
kan zeer bedreigend zijn
in wat voor vermomming
dan ook
...


WIJ
hebben de vrijheid
om ons een g d voor te stellen als mild en liefdevol,
de bijbel zelf reikt ons daarvoor de symbolen al aan:
g d is zo groot dat hij niet hoeft te bestaan.
Van die dwang is hij bevrijd: van dat te moeten denken
zijn wij bevrijd.


ONDERTUSSEN
staan kleine mydikinderen als de hiervoorvermelde
[en ontelbare andere leeftijden in wat voor situatie dan ook] met lege handen.
Ze hebben vaak te laat ontdekt dat de bijbel niet letterlijk genomen hoeft te worden.
Terwijl de psychotheo'beterweter'ideologen e.d. dat eigenlijk altijd al hebben kunnen weten.
Ze hebben g d misbruikt voor hun eigen egotrippende machtspolitiek ten koste van anderen!
Een veel te stenge 'ouderbinding' aan de belijdenis [of wat voor dogma of instinct dan ook]
heeft het denken in de kerken, partijen en sociale bewegingen jarenlang lamgelegd?
Die machtsconcentraties krijgen nu de rekening gepresenteerd:
een versnelde beweging van kerk- en groepsverlating,
juist van mensen die veel voor 'de mensen' zouden
kunnen betekenen
...


EN
DAT
terwijl alle zeilen
moeten worden bijgezet
om het schip der mensheid
in de aanstormende golven van de leeghoofdigheid
op koers te houden en voor zinken te behoeden:
het helpt immers niet meer om de kapitein overboord te gooien,
aan de mast op te hangen, te kruisigen of anderszins 'kalt te stellen',
op te offeren, op te hemelen of
buiten gevecht
te stellen?


IN
al die voorgaande
mydiverhaaltjes sinds januari 2004
heb ik keuzes gemaakt die ook het vervolg bepalen:
aan de oppervlakte zien we de organisatorische crises, in de diepte woeden geloofscrises.
Ik probeer telkens weer af te steken naar het diepe: in die individuele geloofscrisis gaat het tenslotte om zoiets als 'de vraag naar g d of de zin van ons bestaan'.
Kunnen we wel zeggen dat g d bestaat?
En als dat niet zou kunnen, moeten
we ons geloof in onszelf dan ook
maar opgeven?


OF
kunnen we
ons geloof behouden
zonder daarbij onszelf te
verloochenen?


DAT
zijn vragen
die nooit eenvoudig
in het wilde weg 'zomaar'
te beantwoorden zijn voor wie dan
ook: maar we moeten wel eerlijk zijn
tegenover g d, onszelf en elk
Ander

~@~

11 dec 2006 - bewerkt op 14 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende