Home feels like hell

mess02, vrouw, 31 jaar

• LilAngel dinsdag 28 juni 2016 12:21
  Oh, wat ontzettend naar moet dat zijn voor je.
  Als ik kijk naar je leeftijd (er vanuit gaande dat deze klopt) zie ik dat je 21 bent. Dit lijkt mij echt wel oud genoeg om zelf te beslissen wat je wilt doen, hoe jij je leven inricht. (Op jezelf gaan wonen zou misschien een oplossing kunnen zijn?) Het is voor ouders natuurlijk lastig om dat los te laten en ze willen graag dat je goede resultaten haalt en succes hebt in je leven.
  Wat jammer dat ze dit niet doen door je te motiveren maar juist door je af te kraken.
  
  Heb je al eens met hen hierover gesproken? Soms hebben mensen niet door wat woorden en acties met iemand doen totdat je dit rechtstreeks naar ze uitspreekt.
  Wanneer jij echt van je studie houdt en er inderdaad alle mogelijke energie in stopt kunnen zij zeker niet meer van je vragen. Wat ik mij ook afvraag is of jij niet te veel van jezelf vraagt?
  Het is kennelijk een moeilijke studie, en ondanks hard werken wil het niet echt lukken. Dat kan echt een vervelend gevoel geven met alle moeite die je erin stopt. Is het realistisch om met de studie door te gaan ondanks deze resultaten of is het inderdaad (zoals je ouders ook aangeven) slimmer om met deze studie te stoppen?
  De keuze die je dan te maken hebt is of je aan het werk gaat of dat je toch nog gaat studeren - iets waar je met minder moeite doorheen komt. Wanneer je het met je ouders hebt besproken en een keuze maakt waarbij jij je voldoende gesteund voelt (geef aan wat je nodig hebt!) zul je merken dat het makkelijker zal gaan. Of je kiest ervoor om te doen waar je zelf echt achter staat, zodanig dat je de waardering van je ouders niet eens nodig hebt om jezelf er doorheen te slaan.
  
  Succes en sterkte!
• Pantoffel dinsdag 28 juni 2016 12:37
  Om je toch even wat moed in te praten: mijn eerste paar jaar studie gingen ook heel moeizaam. Ik had een richting gekozen die eigenlijk niet goed aansloot op mijn vakkenpakket en miste daardoor veel basiskennis. Verder vond ik het ook moeilijk dat alles zo breed was, ik wilde van bepaalde onderwerpen alles weten, maar andere vakken boeiden me veel minder.
  Hoe verder je in je studie komt, des te meer kans krijg je om je te specialiseren in de dingen die je ècht interesseren.
  
  Je schrijft dat je het fantastisch vindt, dus dan zou ik niet stoppen. Ook al loop je wat studievertraging op, als het echt is wat je wilt doen dan is dat geen ramp. Ik heb in mijn eerste jaren bijles gevolgd, is misschien voor jou ook een idee?
  
  En verder, het huis uitgaan en op mezelf gaan wonen is de beste beslissing die ik ooit heb genomen
  
  Succes en laat je ouders maar zeiken. Ene oor in, andere oor uit.
• Naomiixx dinsdag 28 juni 2016 17:51
  Hey, heb hetzelfde probleem, mijn zus en ik gaan in onze proefwerkweken altijd bij een vriendin van mijn moeder logeren een hele week, omdat onze ouders ons zo pushen dat het zeg maar het tegenovergestelde effect heeft. Ik ben dan niet heel de tijd aan het leren maar mijn moeder werkt zo op mijn zenuwen dat ik thuis helemaal niet kan leren ook door de sfeer en zo. Dus mijn tip is ga gewoon een week bij vrienden logeren of ergens waar je rust hebt. Dus niet alleen rust om te leren maar gewoon een hele week rust aan je hoofd. Succes ik snap zo goed hoe je je voelt
• mess02 dinsdag 28 juni 2016 19:37
  Jullie zijn echt super lief !!
  
  Mijn ouders willen niet dat ik ergens anders ga studeren omdat ze dan niet geloven dat ik echt wel bezig ben met studeren.
  Mijn punten zijn zo slecht niet maar ik haal vaak 9's. Heel frustrerend en dan heb ik vaak 5 herexamens en telkens slaag ik er in om 4 van de 5 weg te werken. Dus in totaal 1 vak herdoen per jaar.
  Dit jaar moest ik naar een andere grotere school omdat ze maar een paar jaar die richting daar geven. Grote verandering en mijn punten lijden er wel onder. Deze keer heb ik 8 herexamens en ik geloof terug dat ik minstens 6 van de 8 kan wegwerken.
  Alleen gaan wonen heb ik ook al aan gedacht maar hoe ? Mijn ouders laten mij niet eens mijn eigen bankrekeningen beheren, laat staan dat ik alleen kan gaan wonen.
  Ik heb al eens geprobeerd om met ze te praten maar eerlijk gezegd ben ik bang van hun. Ik probeer alles goed te doen en zo weinig mogelijk moeilijkheden te veroorzaken zodat ze niet boos zouden worden.
  Zelf hou ik mijn gevoelens binnen tot ik mijn woede en verdriet kwijt kan als ik alleen ben.
  Gelukkig zit ik op kot, daar is het geweldig
  (om af te sluiten met een positieve noot! )
  
  
• naamloosie donderdag 30 juni 2016 22:11
  Ik vind het zo erg dat je ouders zo doen, want als je er door bent ben je er toch door, daar moet je niet over zeveren! Je moet je echt niet te veel aantrekken van wat ze zeggen, als jij het graag doet, zal je er wel voor werken en er komen daar moeten ze zich echt geen zorgen in maken, dus ik snap niet dat ze daar zo gefocust op zijn. Misschien moet je toch eens met hen gaan praten en echt gewoon zeggen wat je voelt, wie weet begrijpen ze het, want je hebt het nog niet echt geprobeerd. Ik wens je echt super veel plezier nog in je studierichting en nog veel geluk met je ouders.

• O 28 jun 2016 Home feels like hell   ( 5 )
• O 16 jan 2013 broertje
• O 06 jan 2013 feelings :(
• O 28 dec 2012 boyfriend ???   ( 17 )
• O 28 dec 2012 vervolg leugens
• O 26 dec 2012 leugens