broertje

Oké hier kom je terug iets nieuws over mij te weten !

ik heb dus een broer! Jah geen normale natuurlijk anders zou ik er niet over schrijven denk ik .
Dus mijn broer is mentaal gehandicapt en alhoewel het een vreselijke ziekte lijkt valt het echt wel goed mee hoor!
Mijn broer kan niet schrijven en rekenen en naar school gaan! So What zou ik zeggen ! Hij werkt al enkele jaren en alhoewel dat hij goed is amper nog aanvallen heeft. Gedragen mijn ouders zich alsof ze hem extra in de watten moeten leggen omdat hij zo ziek is. Mijn broer kan ook gigantisch zielig doen! Het is net een klein kind. Als zijn vinger pijn doet moet hij janken tot hij aandacht krijgt en medelijden natuurlijk. Dat steekt ongelofelijk tegen na zoveel jaar. (btw mijn broer is 7 jaar ouder)
En het ergste van al is, is dat mijn ouders altijd toegeven.

Dat gevoel krijg ik toch. Hij moet maar een beetje janken en papa en mama staan daar al om hem te bemoederen.
Zo zot kom ik daarvan. Ik ben net omgekeerd. Ik zal pas zeggen als het zeer doet als het niet meer te doen is.
Ook als hij niet zaagt hebben mijn ouders ongelofelijke medelijden met hem. Het is altijd zo ik moet werken en zijn klusjes doen terwijl hij naar tv kijkt. Laatst hadden we bezoek en wanneer ze weg waren zat ik in de zetel naar een film te kijken terwijl ik de strijk aan het doen was en mijn broer stond daar maar te staan. Tot men pa uitvloog dat ik hem moest laten kijken naar tv omdat hij zich verveelde. Maar hij had al heel de dag gekeken en ik nog heel het weekend niet komt er nog bij dat ik op internaat ook geen kans heb om te kijken.

Mijn broer komt op de eerste plaats en ik op de laatste plaats !
Dat is hoe het voelde.
Ben ik aan het overdrijven of is het gevoel dat ik heb gegrond ??
Help mij! ik weet het niet meer !!
Zou dit ook allemaal om zijn ziekte draaien ?