hoe & wat

*
'ontdekking':
"voor eeuwig
geborgen"

~*~

WAT
blijft er over
van de geborgenheid?

NIET
[meer]
de hemel als plaats waar je heengaat!
Het hemelgeloof is verbeelding, plaatje uit een prentenboek:
zeer troostrijk, maar het behoort tot een religieuze wereld die voorbij is
en nooit meer 'terugkeert' ...

"Moeder
is gaan hemelen"
is voor niet-katholieke krantenlezers
een uitdrukking die ze niet begrijpen?
Het bezwaar tegen het hemelgeloof is niet alleen de uitdossing ervan,
al gaat die bijvoorbeeld bij de islam wel heel erg ver [een mannenhemel,
met vrouwen {70 maagden nog wel?} als beloning!], het is vooral
dat ze er alleen voor 'gelovigen' is,
in de rooms-katholieke kerk alleen maar voor
'gedoopten' ...

Waar
dan weer
het probleem van de ongedoopte kindertjes aan vastzit:
want waar blijven
die dan?

Voor hen
heeft de kerkleer
een eigen verblijfje ingericht: het zogenaamde voorgeborchte!
Dat is niet de hel, maar ook niet de hemel ...
En mocht een kind zo snel gestorven zijn dat de tijd ontbrak om het de dope toe te dienen, DAN hoeven de ouders ook DAN nog niet te treuren,
want - volgens bisschoppelijke uitspraken - de wens om hen te laten dopen staat gelijk aan een werkelijke doop?
Mooier kan het niet, voor geen gat te vangen, als de THEORIE [gelovigen gaan naar de hemel] maar blijft
bestaan!

-

Geen
hemel,
maar een gevoel van geborgenheid willen we niet graag missen:
zeker niet in het uur van
onze dood.

Ik
zie dat
ook niet als een verloren idee, maar wel anders.
Voor de eeuwigheid geborgen wil zeggen: je hoeft niet meer [zo nodig] ...
"Je bent er geweest" is een perfecte formulering,
ze klinkt wel erg zakelijk,
maar als je het leest in de zin van:
je bent in de speeltuin geweest,
dan doet het zelfs dankbaar
aan?

Goed,
je moest eruit,
dat is de treurnis die bij het doodgaan ons overvalt,
maar NU treed je de rust in, de rust die BLIJFT, en dus 'eeuwige rust' heet:
zelfs geen reincarnatie, want DAT houdt [voor gewone mydimensen althans] in: na het sterven weer opnieuw
beginnen?

-

De
dode
weet niets meer:
hij is tot rust gekomen, heeft zijn tijd gehad ~
even meegedaan met alles, met de opwinding, met de vreugde en het verdriet, met de onrust ~
net als al die miljarden
VOOR ons ...

Maar
als je 'er' geweest bent hoeft het niet meer:
NIETS hoeft meer,
de last van het leven schuift van je af,
voor 'eeuwig'?

Een
mens keert terug
tot waar hij uit de aarde genomen is:
'dust to dust & ashes to ashes',
terug naar 'moeder'
aarde!

DAT is de myditaal van de geborgenheid,
de aarde is wat Anna Achmatova 'Eigen aarde' noemde:
het gedicht onder deze titel eindigt aldus:

Ja, voor ons is het slijk aan je hakken
Ja, voor ons is het zand in je mond,
En wij maken verkruimelen hakken
Deze stoffige zuivere grond.

Maar wij gaan erin liggen en worden haar deel,
DAAROM heet zij ook vrijuit de onze, geheel.

~!@!~

Je
leeft
in een wereld
waarin iedereen schuldig
verklaard
wordt?

De meeste leerstellingen
komen aan als een mokerslag en bieden je in het gunstigste geval een correctie,
in het ongunstigste geval
een veroordeling!

ZO
is 'mijn'
leer niet:
ik zeg dat je niet slecht bent ~
je bent niet schuldig, WAT je ook gedaan hebt,
hoeveel fouten je ook
gemaakt hebt ...

Ik breng je terug
bij de waarheid aangaande jezelf:
aan JOU de uitdaging om jouw hart voor die waarheid
open te stellen.

~

HOE
doe je
dat?

~

DAT
doe je
door te weigeren om anderen te veroordelen:
door niet te oordelen, niet te klagen,
niet te kritiseren.

JIJ kan dat [ook]
doen door blij te zijn met jouw relaties en dankbaar te zijn voor de liefde en de warmte die jij in jouw leven
hebt.

RICHT JE
op wat er IS:
niet op wat er
NIET is ...

Door het goede
in jouw leven te ontdekken,
versterk je het en alleen ZO kun je het naar anderen
laten uitgaan.

~~
~#~