Het middelbaar

Hier ga ik het vervolg vertellen van mijn verhaal. In het vorig deel heb ik verteld over hoe ik bang ik wel niet was om naar het vijfde leerjaar te gaan.

Die gedachten om zelfmoord te plegen, ik dacht dat ze verdwenen waren toen ik het vijfde leerjaar zat. Dit was ook zo, maar in het derde middelbaar kwamen ze terug.

Ik had gekozen voor de richting 'wetenschappen' te volgen in het derde middelbaar. Dit was de hoogste richting en de leerkrachten hadden me het ook aangeraden. Die richting was veel te moeilijk voor mij, ik moest verschrikkelijk veel werken om dan een '58%' te behalen voor fysica. Mijn zus gaf me bijles, ik hield elke week mijn lessen van fysica bij, maar het hielp niets, ik bleef maar 58% halen. Hierdoor begon ik een stuk van mijn zelfvertrouwen te verliezen.

Ik werd in het derde middelbaar ook verliefd op een jongen en hij was ook op mij! We werden een koppel, maar hij was mijn eerste lief. Ik wist niet goed wat ik tegen hem moest zeggen of hoe vaak ik hem moest kussen.. Ik was ook te verlegen om bij zijn vrienden te gaan staan en dus kwam die altijd bij mijn vriendinnen staan. We gingen met school naar Londen, we waren aan het eten en opeens werd die heel verdrietig. Hij zei dat hij al lang iets wilt zeggen, maar hij weet niet goed hoe. Ik werd verdrietig door hem zo te zien en ik ging even naar het toilet. Toen ik terugkwam, was hij weg, ik heb hem niet meer gezien. Opeens vertelde een vriendin tegen mij dat mijn lief het uitgemaakt heeft, waarom wist die vriendin ook niet. Hoe erg kon het zijn? Je wordt gedumpt door je eerste liefje en je weet niet eens de reden waarom?

Ik begon mijzelf de schuld te geven van onze breuk: ik had ook bij zijn vrienden moeten staan, ik moest meer tegen hem praten, ik moest hem meer kussen... In mijn ogen was het allemaal mijn schuld. Ik zat in de verkeerde richting, ik hield zot veel van mij ex, maar hij niet meer van mij ... Dit zorgde er allemaal voor dat ik mezelf begon te haten. Ik wou dood, maar ik wist dat ik weer te laf ging zijn om zelfmoord te plegen. Als ik dan toch niet dood ging, wou ik pijn hebben. De perfecte oplossing: jezelf beschadigen.. Ik begon mezelf te snijden.

Gelukkig had ik na een korte tijd een vriendin in vertrouwen genomen. Ze wou dat ik hulp ging gaan zoeken en ook tegen mijn andere vriendinnen ging zeggen. Ik had niet door dat ik iets verkeerds deed, maar mijn vriendinnen die weenden om mij, omdat ze bang waren dat ik in een instelling ging belanden. Dit gaf voor mij de doorslag om hulp te zoeken. Ik ben toen met een zorgleerkracht gaan praten en ze zei gewoon 'als je het niet oplost, lichten we je ouders in' Mijn ouders! Ik wou hun niet verdrietig maken, ik wou hun niet kwetsen. Ik moest stoppen met zelfverminking en dat deed ik ook! Door de hulp van mijn vriendinnen en de angst dat mijn ouders het anders gingen horen.
Wordt vervolgd ...