Mijn verleden= het leerjaar

Dag beste lezers,
Door dit dagboek ga ik proberen mijn verhaal naar buiten te brengen en hopen dat ik een oplossing vind...
Ik zal mijn verhaal vertellen, maar ik zal beginnen van toen ik nog een kleuter was.

Toen ik nog een klein kindje was, sprak ik verschillende letters verkeerd uit. Hierdoor verstonden enkel mijn mama mij en dachten de andere kindjes dat ik een buitenlander was. Als niemand je verstaat, wie zou er dan met je willen spelen? Juist ja, niemand, ik had dus geen vriendjes. Door dictie en logopedie, begonnen mijn leeftijdsgenoten, mijn familie me te verstaan! Ik zou wel nooit de Nederlandse R kunnen uitspreken, dus leerden zij mij dan de Franse R

Het leerjaar vloog voorbij en soms werd ik uitgelachen omdat ik een Franse R had, niet enkel door leerlingen, maar ook door familie. Ze wilden dat ik woorden met een R zei, om me dan te kunnen uitlachen. Ze hadden niet door dat het kwetste, ze hadden niet door dat ik hierdoor minder zelfzeker werd...

Ik ging naar het vijfde middelbaar gaan. Mijn zussen vertelden mij dat ik nooit mijn Frans ging kunnen, want ja ik had al zoveel moeite met mijn Nederlands. Als klein kindje luister je naar je oudere zussen en ik werd bang, verschrikkelijk bang om naar het vijfde leerjaar te gaan.
Ik hield mezelf voor dat ik dood moest zijn voor ik naar het vijfde ging moeten gaan. Ik telde hoeveel dagen ik nog had om zelfmoord te plegen, ik bedacht hoe ik er een einde ging aan kunnen maken. Ik was te laf, als klein kindje durf je nog geen zelfmoord plegen, dus ik ben toen naar het vijfde leerjaar gegaan. En raad eens, het lukte om Frans te leren! Die gedachten van 'zelfmoord plegen' heb ik nooit meer echt uit mijn gedachten kunnen bannen....
Wordt vervolgd