Herhalingsoefeningen tussen La Courtine & Seedorf.

Dit zg. (s)multiculturalisme van in rechtse ogen de 'linkse kerk' leidde ertoe dat een deel van de nieuwkomers (& oudgedienden) nooit de weg in onze samenleving heeft weten te vinden? Voor socialisten begint emancipatie juist met de mogelijkheid van mensen om een echte eigen bijdrage te leveren aan de samenleving & hier hun eigen plekje te vinden: daarbij wordt veel nadruk gelegd op sociaaleconomische zaken, zoals de noodzaak van taalkennis, aangepast onderwijs & werkgelegenheid vol keuzemogelijkheden & medezeggenschap voor allen.

Maar veel van de jongeren die zich lijken af te keren van de samenleving spreken wel degelijk 'onze taal', hebben hoger onderwijs gehad & (zouden) zo aan het werk kunnen (met een beetje goede wil van beide zijden & 'goed geluk'?! Het gaat er dus in principe nog steeds wel om dat we religieuze opvattingen van mensen serieus nemen zonder teveel vooroordelen, kortzichtigheid & ueberblakende onkunde ...

Niet zozeer door bepaalde religieuze opvattingen te verketteren, of juist te willen verheerlijken, maar door mensen te blijven aanspreken op de keuzes die zij/wij maken: dat vraagt om te beginnen om respect. De 19de eeuwse Feuerbach, die religieuze opvattingen menselijke verbeelding noemde, maar dan wel verbeelding die aansluit bij onze echte wensen & behoeften, vraagt nu vervolgens bij monde van aller-lei anderen ook om een kritische houding! Religieuze tolerantie getuigt lang niet altijd van echte betrokkenheid, maar is zelfs vaak een uiting van gebrek aan interesse: 'n democratische(r) samenleving heeft steeds meer behoefte aan vormen van 'actieve tolerantie' waarbij we elkaar wederzijds blijven aanspreken & iedereen verantwoording aflegt van goede wil & praktijk. De geschiedenis van de mensheid is ook het myDiverhaal van christendom, socialisme/anarchisme/communisme: marxisten kunnen nooit een beroep doen op leerstellingen en blijven hoe dan ook verantwoordelijk voor hun eigen interpretaties. "Dialectiek" is 'n 'manier van denken' die altijd vragen blijft stellen en nieuwe inzichten aanbieden: diezelfde dialectische benadering is ook onmisbaar in onze omgang met religieuze & artistieke opvattingen ...

In onze vorm van democratie is 'n ieder vrij i/d keus van zijn/haar religieuze opvattingen. Maar op 't moment dat mensen met 'n beroep op hun religie eisen gaan stellen aan de organisatie v/d samenleving, betreden zij/wij 't terrein v/d politiek. Hier (& nu) moet/kan & mag elke burger verantwoording afleggen voor de keuzes die we maken. In onze (nog/al) vorm van democratie moeten we zo respect hebben voor iedere serieuze religieuze opvatting, maar we mogen tegelijkertijd geen enkele politieke keuze onbesproken laten 'voor 'n open toe-komst 'voor allen'. Wat mij betreft is myDi 't typische oefening in tolerantie, echtheid, fantasie, kritiek, overleg, inzicht & belangstelling ...