Here we go again.
Ga maar is 1 dag in mijn schoenen lopen, dan heb je geen grote mond meer dat ik het anders moet aanpakken. Doe jij maar is elke dag een knop omzetten, zodat het lijkt alsof er niks aan de hand is. Je eigen ouders niet eens durven te vertellen hoe je je voelt.
Verdriet, woede, onzekerheid verborgen houden. Met een lach verder gaan, totdat het teveel wordt, en alles er in 1 keer uit komt. In dat punt van het leven zit ik nu, als jij dat zou moeten was je allang gevallen en niet meer kunnen opstaan. Maar ik houdt het vol, tot ik weer iets van mijn leven kan maken.
kartondoos, vrouw, 31 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende