Henri Nou(w)en: 'toen, nu & straks' ~~~~~~~~~~~~~~

Op 'n ochtend werd 'r o/d deur van m'n eenvoudig appartement geklopt. Er stond 'n kleine vrouw o/d stoep die me lachend aankeek. 'Hallo,' zei ik, 'wat brengt je hier zo vroeg i/d morgen?' 'Nou,' antwoordde ze, 'mijn naam is Jan Risse.' 'Wat kan ik voor je doen?' 'Nou, ik ben gekomen om je de groeten te doen van Jean Vanier.' Nu kende ik Jean Vanier alleen van naam. Ik had bewondering voor zijn ge-meenschappen die De Ark genoemd werden & waarin mensen met 'n handicap werden opgevangen, en ik had Jean Vanier zelfs genoemd in één van m'n boeken. Maar ik had hem nog nooit ontmoet. Dus zei ik opnieuw tegen Jan Risse: 'Wat kan ik voor je doen?' Ze glimlach-te nog steeds & antwoordde: 'Nou, ik kom je de groeten doen van Jean Vanier.' 'Dank je wel. Dat vind ik echt heel erg aardig. Maar waar kom je nu ècht voor?' vroeg ik. 'Nou, om de groeten te doen van Jean Vanier.' Denkend a/d drukke dag die nu voor me lag & i/d hoop snel ter zake te kunnen komen, vroeg ik: 'Wil je dat ik ergens 'n lezing of 'n werkcollege kom geven, of 'n inleiding houden? Wat kan ik voor je doen?' Ze keek me aan & stelde me voor dat ik haar zou vragen om binnen te komen. Ik deed 'n stap opzij & zei: 'Natuurlijk mag je binnenkomen, maar ik heb college & daarna 'n vergadering & ik ben helemaal bezet tot a/h avondeten.' Ze liep m'n woonkamer binnen, keerde zich om & zei: 'Oké, dat is prima. Jíj gaat ervandoor & ìk maak 't me hier gemakkelijk tot je terugkomt.' Zó kwam ze bin-nen & ik vertrok & bleef 't grootste deel v/d dag weg. Toen ik vroeg i/d avond m'n kamer binnenkwam, zette ik grote ogen op. Op de tafel lag 'n wit linnen kleed & hij was prachtig gedekt met kaarsen, 'n fles wijn, mooi porselein & in 't midden 'n vaas bloemen. Verbaasd riep ik uit: 'Wat is dit?' 'O, ik dacht dat we wel met elkaar zouden kunnen eten,' antwoordde ze nuchter. 'Maar waar heb je al die mooie spullen vandaan?' vroeg ik. 'Uit jouw eigen kast,' zei ze & wees op 't dressoir. 'Jij kijkt ook niet veel rond in je eigen huis!' Ze had dit prachtige diner voor óns beiden georganiseerd met kaarsen & wijn uit m'n eigen huis! Ik vond 'n kamer voor haar op de campus & ze bleef drie dagen.

We bezochten 'n paar dingen, ze kwam naar mijn college & toen ging ze weer weg. 't Laatste dat ze tegen mij zei, was: 'Denk eraan, je moet de groeten hebben van Jean Vanier. Daar zit ik in m'n stoel & zei bij mezelf: 'Er is iets gaande.

Dit was niet 'zomaar' 'n bezoek.' Maar er gebeurde helemaal niets, maandenlang niet, tot op 'n dag de telefoon ging & Jean Vanier zich meldde. 'Henri,' zei hij, 'ik ben op retraite, hier in Chicago, & ik moest aan jou denken. Zie je kans om hier naar ons toe te komen?' Ik antwoordde haastig: 'Jean, ik heb dit jaar al 'n heel aantal retraites gegeven.' Jean antwoordde: 'Ik vraag je niet om 'n retraite te leiden. Ik ben hier op 'n retraite met 'n aantal mensen van De Ark wereldwijd, & ik dacht dat je 't misschien wel fijn zou vinden om hier samen met ons te bidden. 't Is 'n stille retraite, dus je hoeft niet bang te zijn dat je 'n menigte mensen moet toespreken. Jij & ik zouden mee kunnen doen & dan kun jij misschien wat tot jezelf komen.'