‘helaas bestaat er nog geen tijdmachine’

9-12-13
16:05

Nu heb ik eindelijk een goede vriend, iemand die er echt voor mij is. Iemand die mij kan helpen en het beste voor me heeft. Het liefste zou ik mijn verleden willen vergeten. En er nooit meer aan herinnerd worden. Ik wil ook niet dat mensen weten hoe ik toen was. Vooral niet mijn vriend die ik nu heb. Hij kent me zoals ik nu ben, ik zeg niet dat ik helemaal een ander persoon ben geworden ten opzichte van 2 jaar geleden, maar ik ben wel veranderd. Ouder geworden, wijzer geworden en ik heb geleerd van mijn fouten.

Toen ik 15/16 was een meisje dat alleen maar uitging , ging feesten en zuipen. Jongens waren niks voor mij, ze betekenden niks voor me. Liefde, ik wist niet wat liefde was. Ik was opzoek naar mezelf en wist niet precies wie ik was en wat ik wilde met mijn leven. Ik gebruikte jongens om de leegte te vullen die ik had in mijn hart. Doordat mijn ouders net waren gescheiden voelde het alsof er geen liefde bestond in mijn leven. En dat alles maar schijn was, het leek alsof het huwelijk van mijn ouders nep was en mijn moeder eigenlijk nooit echt van mijn vader heeft gehouden.

Laatst had mijn beste vriendin aan mijn vriend verteld hoe ik ‘vroeger’ was. Het was nooit haar bedoeling geweest om mij te kwetsen, want we waren gewoon aan het praten over vroeger en hoe leuk onze tijd toen was. Ooit zou hij erachter komen wat voor een meisje ik toen was.
Ik zit nog steeds met een naar gevoel in mijn buik. Ik wil niet dat hij me nu anders ziet. Helaas kan ik de tijd niet meer terug draaien, zodat ik die dingen nooit had gedaan. Wat is gebeurd is gebeurd, ik kan er niks meer aan doen.