Happerdeflap & potverdriedubbeltjes nogantoe ...

Wat is er mooier dan de trouwe verdieping van letter & geest. Ik zou 't zo gauw niet weten. Mijn leven is als 'n geheim dat ontdekt wil worden.

'n Aanhoudende stroom hersenboeken leert ons dat we ons brein zijn, maar psychiater HvP vraagt zich af: wat leert breinkennis ons eigenlijk over onze hoop, geloof, liefde, moraal, ethiek & ons verdriet & medelijden, kortom: onze min of meer unieke geest & haar bewustwordingen?

Is de geest gedoemd om te verdwijnen in het wassende water van de materie? De fles staat niet altijd gelijk aan de inhoud, & is 'g d' overal?

Is zelfs religiositeit, zoals DS in z'n bestseller "Wij zijn ons brein" opmerkt, niet zo bar veel meer dan 'n "brain state"? Veel onderzoekers die zich richten op de relatie tussen hersenen en gedrag verkondigen dergelijke opvattingen: wat we geest noemen is 'n reeks van functies die door onze hersenen worden uitgevoerd! Iemands gevoelens en gedachten zijn net zo biologisch als onze bloeddruk & de secretie van maagzuur, slijm & zaad
of wat voor andere lichaamsfunctie dan ook die net als alle andere menselijke verschijnselen ontstaat & vergaat. Kortom: veel hersenonderzoekers
& gedragsdeskundigen zijn 'ruthlessly reductive' (meedogenloos reducerend). Ze spreken voor zichzelf op grond van hun eigen ervaringen en ze menen dat de geest in al z'n aspecten HET terrein is ~ & steeds meer zal worden ~ van de cognitieve neurowetenschappers. Die geest zal dan uiteindelijk & vermoedelijk al tamelijk snel ook integraal vertaalbaar zijn in (alleen maar?) neurobiologische termen. Hersenonderzoekers worden in staat geacht die 'code van de geest' te kraken (als betrof 't alleen maar 'n samenraapsel van zielige schroefjes & moertjes als toeval bijeen ...

't Probleemoplossend vermogen v/d wetenschappen (bedoeld worden dan natuurlijk slechts de 'natuurwetenschappen' geldt als onbeperkt & het biologisch monisme viert hoogtij: tegenwoordig wordt voor die opvatting de term neuraal determinisme gebezigd. Dat klinkt in mijn oren net zo onbewijsbaar als de vroegere 'predestinatie': God (of iets dergelijks) 'beslist' & daar moet men zich maar bij neerleggen. Dat soort termen zijn net zo koud als staal, zo zacht als hout & zo vervangbaar als elk ander materiaal dat 'n tijdje 'meedoet' & dan restloos verdwijnt in 't grote 'niets'?