gurugukuII12 vanàf 't moment waarop Mosjeh úit 't

WATER
GEHAALD WÈRD,
werden we gadegeslagen
door 'n meisje van 'n jaar of 10!
Zíj liep òns ÀCHTERNÁ náár 't dòrp,
maar ik deed net òf ík háár niet zàg. Ik vermoedde
dat ze ÍETS met míjn kìnd te maken had & ik vreesde dat zíj
door haar hardnèkkige aanwezigheid zijn àfkomst
zou kùnnen verráden?!

Ik stuurde een aantal lijfwachten
het dorp in met de boodschap dat Thermutis,
dochter van farao, 'n mìn nodig had & dat àlle ZÓGENDE vrouwen zich on middellijk mèlden moesten.
Intussen schreeuwde Mosjeh het úit & probeerde Nubia 't nòg 'n keer, maar opnieuw schudde hij hèftig z'n hoofdje
terwijl de tranen over z'n wangen biggelden! De aanblik van 'n kind dar dorst heeft & níet wìl drìnken ìs onverdraaglijk!
Ik keek wanhopig i/d richting v/h dorp, maar zàg nòg níemand kómen. Tóen stond opeens dat meisje naast me.
Ze pakte m'n arm en zei: "Koninklijke Hoogheid, ìk kèn 'n mìn
die hij nìet zàl wéigeren!"

Ik hoorde onmiddellijk aan haar accent
dat ze 'n Hebreeuwse was: ìk vóelde m'n hart
krìmpen van àngst!
"GA WEG!"
siste ik: 'Láát je hier niet meer zíen!'
Maar 't kind bleef staan & keek mij rècht in de ogen?
Tóen wìst ik 't! Alweer werd ik vervuld met 'n goddelijke ingeving:
dìt was het zùsje van míjn kìnd! Haar moeder was ongetwijfeld ìn de búúrt èn sloeg òns hoopvol gade?!

Er schoot 'n warme vlam van jalouzie vanuit mijn hart naar m'n wangen èn ik kéék wóedend òm me héén!
Ìk stònd MÌJN kìnd aan níe-mand àf, AAN NÍEMAND, zèlfs niet aan zijn eigen moeder! Mijn woede vergiftigde m'n hart:
ik was mijn vader dankbaar omdat hij deze vrouw gedwongen had om haar kind af te staan aan de Rivier?! 't Wàs van míj:
ìk had 't úit 'water getrokken, niemand had méér recht op hèm dan îk!

Misschien werd ook deze razende dwaasheid míj door de goden ìngegoten,
misschien hàdden ze MÌJN waanzinnige bezìtsdrang nódig
òm Hèt Kìnd' véilig
te kunnen
stellen?