gnot

~!@!~
'verlies/gewin
& rouw/genot' {?!?!}
"everything
will change"
(...)
~!@!~


'voorheen g d'
is aan den lijve te voelen
als je grootgebracht bent met
christelijke waarheden

heel
de opbouw
van je wereld
is ermee doordrenkt

als ons
wordt gevraagd
om dat alles
achter ons te laten
dan is dat meestal een grote opgave
bijna te groot voor de generatie
waartoe ik [nog steeds?]
behoor!

een
kleine troost:
ze is er al gauw niet
meer?

niet echt
een vriendelijk aangezicht
geen echte hemel
niet een echt "IEMAND"
tot wie we ons nog kunnen wenden
in onze nood?

Krijgt Bonhoeffer alsnog zijn gelijk:
mensen wenden zich tot 'g d' in hun nood [een vergissing],
ze zien niet dat g d zich in haar nood
tot hen wendt?

Een gat
in onze beleving,
grote gaten,
als dat alles beeldspraak is,
verbeelding van gevoelens,
door mensen verzonnen beelden van goden,
hele rissen goden,
van een duivel [want waar komt het kwaad vandaan],
van engelen, aartsengelen, beschermengelen -
het wordt een stuk armer,
als je er geen wezens meer in moet zien die 'ergens' huizen
[Nergenshuizen!],
maar creaties waarmee mensen chaos
bezworen.

~!@!~

U
maakt
alles zo rationeel,
ik houd het liever bij mijn gevoel,
zo kreeg ik van een vriendelijke mydilezer te horen.
Mijn antwoord was: 'houd het bij je gevoel,
pas als je daarmee de mist ingaat,
DAN zijn er altijd nog mijn
mydiverhaaltjes'?

"Maar
u schrijft
zulke malle & kille
mydiverhaaltjes?"

MISVERSTAND

Ik schrijf
GEEN koude mydiverhaaltjes
[DAT is wel het LAATSTE wat je van 'mijn mydiwerk' kunt zeggen?],
maar het wordt wel kouder voor mensen die bij overgeleverde voorstellingen leven!

DAT is
wat er hier aan de hand is,
en daar is helemaal niets meer aan te doen,
ik kan het niet helpen
noch verhelpen.

Behalve dan
door de betrekkelijkheid ervan
trachten te laten zien,
ook de betrekkelijkheid van het verlies van onze
zelfgemaakte mydischuilhut.

~!@!~

OOK
die vorm van 'religie' schrijf ik niet af,
maar noem haar toegift.

Toegift is niet niks,
wij moeten die elkaar niet afnemen
maar haar wel
bij haar ware naam
noemen.

Een religieus afdak voor daklozen
[onze religieuze trots, als het werkt]
mag je best bouwen,
wie zou het trouwens kunnen verbieden,
en wat is erop tegen als je de daklozen al niet meer kunt tellen,
langzamerhand?

~!@!~

Ik geef
alleen maar weer
wat ik tegenkom en wat mij interessant lijkt,
maar toegift blijft het:
de 'clou',
de kern is anders.

Onze dagelijkse vroomheid
[of zelfs kwaadwilligheid en wat al niet!]
speelt zich af op het vlak van de religieuze behoeften
[en wie heeft die niet?],
we begraven mensen [al of niet] christelijk,
we trouwen [nog of niet meer] in de kerk en we geven onze kinderen en elk ander een 'naam' [dat heette in de kerk 'dope'],
en we roepen [zo nu en dan op geheel
'eigen wijze]
'g d' aan:

'haast U tot mijn hulp, en red, red mij, Schutsheer, G D der goden,
Troost in noden, grote Hoorder van 't gebed'

of:
vloeken er een eind op los
als ons dat beter schijnt
uit te komen?

Ach,
hoe prachtig en/of vreselijk,
hoeveel eeuwen met hoeveel passie gebeden en/of uitgekraamd,
en hoe zwaar het verlies [en/of licht het gevoel]
dat 'het' weg is!

WEG?

Hoeft niet,
als je maar weet waarmee je bezig bent,
met passie voor eigen gebruik.

De
overstap
van toegift
naar kern of clou
bestaat niet
in het aan- of afschaffen
voor 'eigen gebruik',
maar
in het voortrekken
en/of achterstellen daarvan bij de passie
die een mens overkomt,
als we elders verblijven dan onder
al of niet eigengemaakt
tentzeil.

Met
andere mydiwoorden,
bij wijze van spreken & schrijven:
NIETS is permanent,
een ieder is verantwoordelijk voor eigen doen & laten,
en als je dat werkelijk wilt, kunnen we ook proberen om verantwoordelijk
voor elkaar of
elk ander
te zijn.

~~~~~
~~