Gezakt voor DE toets van dit jaar..

Lieve mensen,
Sinds gisteren dat ik mijn scenariotoets heb gehad, voel ik me erg onzeker. Natuurlijk ben ik gezakt. Maar het gekke is, naar mijn idee ging het best goed! Maar die vrouw vond schijnbaar van niet.. ze trapte me compleet de grond in, terwijl ik daar zat te huilen.
Het begon al toen ik zag wie mij moest gaan coachen. Natuurlijk. Zij. Die vrouw, of, dat wijf dat al aan het begin van het jaar een hekel aan me had. Naar mijn idee ging mijn toets best aardig moet ik zeggen. Na hun overleg over mij na afloop van mijn toets werd ik binnen geroepen. Ze vroeg hoe ik het vond gaan. Nou, best aardig, dacht ik zelf. ‘Vind je echt?’ was het antwoord dat ik terug kreeg. Volgens mij is mijn glimlach nog nooit zo snel van mijn gezicht geveegd. Oké, behalve die ene keer dat iemand expres continu op mijn voeten trapte in het zwembad waarop ik moest lachen en het antwoord kreeg dat het geen spelletje was. Mijn leven is niet bepaald makkelijk en vreugdevol nee. Maar goed, zonder glimlach luisterde ik naar de waterval vol met negativiteit. Dit was niet goed, dat was fout. Ik liep maar ‘wat aan te keutelen’ en maakte geen goed contact met mijn zorgvrager, terwijl we wel een compleet gesprek hadden. Ik voelde mijn tranen branden in mijn ogen, tot ik ze niet meer achter kon houden. Ik probeerde zo hard op mijn lip te bijten, dat nu mijn twee bovenste snijtanden erin staan. Top. Met een brok in mijn keel hoorde ik al het kritiek over me heen komen. Ik knikte gehoorzaam alsof ik allemaal instemde met wat hun zeiden. Maar in mijn hoofd, zou je denken dat ik de meest scherpe opmerkingen zou hebben, was ik helemaal leeg. Na al het kritiek, en zeg maar gerust gezeik, wat over me heen kwam vroeg ik met mijn waterige zwakke stem ‘dus ik ben gezakt?’ en het enige antwoord wat ik terug kreeg was ‘ja.’ Wauw. Ik heb werkelijk waar nog nooit zo weinig medeleven bij iemand gezien. Het is ongelofelijk dat die vrouw, dat ongeïnteresseerd vooroordelend stuk waardeloos vlees, in de zorg werkt. Na die zeer kort en bondige ‘ja’ ben ik het lokaal uit gelopen, nageroepen met een veel te vrolijk ‘doeeeeg’ rende ik naar het toilet om mezelf daar op te sluiten en rustig uit te huilen. Ik voelde me zo waardeloos.. ik heb me sinds jaren niet zo onzeker gevoeld. Ik ben dus gezakt, en moet dus een herkansing doen. Ik durf niet. Ik wil niet. Wat als ik haar weer als beoordelaar krijg? Wat als ik weer zak door haar? Ik wil haar niet zien. Ik wil het niet! En nu, een dag later, hoor ik haar vreselijke jammerende stem nog steeds door mijn hoofd galmen. En mijn hart? Die is gebroken. Ik kreeg een beoordeling stencil mee waar mijn beoordelingen op stonden. Ik heb ze niet open durven maken tot vanochtend. Zo ironisch, de eerste beoordeling is al voldoende. Dat gelooft veel toch? Ik heb van de tien beoordelingen maar vier voldoendes. Geen 1 goed. Enkel vier voldoendetjes en zes onvoldoendes. Zes. Z. E. S. Zes onvoldoendes. Mijn hart is gebroken en ik zit al twee dagen te stikken. Vannacht kon ik amper slapen. Continu ging haar commentaar door mijn hoofd en pijnscheuten naar mijn borst. Ken je die pijn als iemand je heel erg beledigd? Die pijn dus. Ik kan er gewoon niet over uit hoe iemand een ander zo ongelukkig en onzeker over zichzelf zou kunnen laten voelen. Ik zou me enorm rot voelen als ik iemand dit gevoel gaf.. helaas is niet elk wezen met twee benen, twee armen en andere menselijke kenmerken ook écht menselijk.