Mannen..

Zoals geschreven in mijn vorige dagboek-verhaal, was het weekend geweldig. Deze week, echter iets minder. Meneer wilde me zondag niet zien, onder het mom van dat ik iets zou gezegd hebben want hem niet aanstaat. Maandag en dinsdag, een volledige negeersessie. Maar als hij toch iets zo luchtig vertelt, en niet zegt dat het een geheim is, hoe kan ik dan weten dat het niet vertelt mag worden. Daar was meneer dus boos over. Over zo iets pietluttigs. Vrijdagavond, gisteren dus, wilde hij me niet zien. Hij ging 'chillen' met een of andere meid. Niet zo gek dat ik dan boos word, dacht ik? Ik had er dus schoon genoeg van al die 'ok' en 'ja' of 'nee.' Ik vertelde hem dat hij die 'ok' in zijn achterste kon steken en dat ik er klaar mee was. Natuurlijk, nadat je je oogbollen eruit hebt gehuild komt meneer aan met sorry het spijt me kun je me vergeven? Zo dom dat ik ben vergeef ik ook nog snel mensen. Vanavond, komt hij me dus ophalen. Als hij maar niet in zijn hoofd haalt dat ik lief ga doen vandaag. Ik ga mijn poot stijf houden en hem vertellen waar het op staat.